تاریخ گاهی در قالب یک صحنه‌ی عبرت‌انگیز، سرنوشت ملتی را به او یادآور می‌شود. نبرد چالدران میان صفویان و عثمانی، یکی از همان برگ‌های مهم تاریخ است؛ لحظه‌ای که دلاوری، ایمان و غیرت ایرانیان در برابر ابزاری تازه و غیرمنصفانه قرار گرفت. صفویان با روحیه‌ای آکنده از فتوت و جوانمردی، اعتقاد داشتند که نباید از ابزارهایی استفاده کرد که با آیین اخلاق و مرام پهلوانی در تضاد است.  اما دشمن، مرام نمی‌شناخت. توپ‌های آتشین عثمانی بر صفوف رزمندگان صفوی بارید و در نهایت، ارتشی که از ایمان و توان جسمی و روحی قوی‌تری برخوردار بود، به دست فناوری و نیرنگ شکست خورد.  

آن تجربه‌ی تاریخی، تا امروز در حافظه‌ی ایرانیان زنده است و هشدار می‌دهد مرامی نیک، اما بدون انطباق با شرایط جنگ، می‌تواند به شکستی ناخواسته بینجامد. امروز همان جوانمردی، ایمان و تعهد الهی که ریشه‌ی هویت ایرانی و اسلامی ماست، نه‌تنها نقطه‌ضعف نیست، بلکه عامل اصلی پیروزی است؛ مشروط بر آن‌که با درک درست از حیله و قساوت دشمن همراه شود.

اما پرسش امروز ملت ایران این است: در برابر دشمنی که از هیچ ناجوانمردی فروگذار نمی‌کند — دشمنی که کودک را در مدرسه، ورزشکار را در ورزشگاه، زن و مرد را در کوچه و نانوایی، و جوانان را در اتوبان‌ها هدف می‌گیرد، کارمند را در بانک می‌کشد، امدادگر را در درون آمبولانس هدف می‌گیرد — چگونه باید رفتار کرد؟ آیا می‌توان در برابر چنین قساوتی، همچنان با همان ملاحظات گذشته به میدان رفت؟  

حقیقتی تلخ اما روشن، فریاد می‌زند که جنگ، زمانی که به مردم کشیده می‌شود، دیگر میدان مرسوم رزم نیست. دشمنی که مرز انسانیت را درنوردیده، تنها زبان قدرت را می‌فهمد.  

در چنین شرایطی، مهم‌ترین برگ برنده‌ی ایران، "گسترش میدان نبرد و فرسایش دشمن در گستره‌ی زمان و جغرافیا" است. این راهبرد دو چهره دارد:  
نخست، شکل‌گیری «تلافی» در برابر خون‌های به ناحق ریخته‌شده؛ چراکه جامعه‌ای که انتقام مظلومان خود را نگیرد، نظم و هیبتش فرو می‌ریزد.  
و دوم، تحقق گامی کلیدی در "استراتژی فرسایشی جمهوری اسلامی ایران" ؛ راهبردی که دشمن را نه در یک نبرد، بلکه در هزار میدان پراکنده و طولانی به زانو درخواهد آورد.  

از چالدران تا امروز، پیام و درس، یکسان مانده است؛ پیام و درسی که می‌گوید جوانمردی هرچند جوهر پیروزی است، اما بی‌تدبیر، به شکست می‌انجامد. جوانمرد آن است که در میدان نبرد نوین، مرام خود را با شناخت دشمن و مقتضیات زمان به‌کار گیرد.  

و امروز، این میدان گسترده‌ی مقاومت، همان اتوبان پیروزی است؛ مسیری که انتهایش به سربلندی ملت ایران ختم می‌شود.

ملت تاریخی ایران، منتظر پاسخ تعرض به آثار و ابنیه تاریخی‌شان هستند.