محسن چاوشی در هر دو جنگ ۱۲ روزه و رمضان خوش درخشید و با دو اثر «علاج» و «حسبیالله» زبان حال میلیونها هموطنش شد. چرا هنرش توانست چنین نقشی ایفا کند؟ آنهم در شرایطی که عموم هنرمندان شاخصمان از ترس گرفتن دیسلایک ترجیح دادند سکوت کنند و حتی تعدادی از آنها از ترامپ برای تجاوز به ایران دعوت کردند؟
به نظرم یکی از دلایلش همین است که محسن چاوشی به خاطر سبک زندگی و فعالیتهای خیریهٔ مستمر و غیرنمایشیاش واقعا با طیف وسیعی از «مردمِ معمولی» و متکثر کوچه و بازار و دردها و مسائلشان تماس دارد و دمخور است، برج عاجنشین نیست، فارغ از غوغای رسانهها و شبکههای دوقطبی میبیند که به قول خودش «این وسط جای بزرگی است»، خردِ تجربهپایه و عقل سلیم و وجدانش زیر آوار لایکبارگی و بمباران رسانهای مدفون نشده و فهمی انضمامی از امر ملی و خیرِ جمعی میلیونها هموطنش دارد.
تجربهٔ توفیق و تأثیر کمنظیرِ این دو اثر محسن چاوشی برای سایر هنرمندان و صاحبان تأثیر و آبرو هم درسآموز است: وقتی پای امر ملی و خیر همگانی هموطنانتان در میان است از شکستن سکوت و کنش مؤثر و خیس شدن و داوری و دیسلایک نترسید! عافیتجویی و تنزهطلبی نکنید و در حد وسعتان برای آنچه درست و ارزشمند و اقتضای عدالت و شرافت میدانید تن به آب بزنید! از قضا عزیزتر هم میشوید، همانطور که محسن چاوشی از بسیاری از هنرمندان و مؤثرانی که در این دو جنگ سکوت کردند عزیزتر شد.
