دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا حضور پرسروصدا و جنجالی را در نشست داووسِ سوئیس به ثبت رسانده است. آنچه در جریان سخنرانی ها و موضعگیری های ترامپ در داووس موج می زند، تهدیدات فراوانی است که او علیه کشورهای مختلف جهان مطرح کرد. مثلا او اروپایی ها را به دلیل مواضعشان در مورد گرینلند و اینکه مخالف با تسخیر این منطقه توسط آمریکا هستند به باد انتقاد و حمله قرار داد. وی با حمله به رئیس جمهور فرانسه و مواضعش تاکید کرد که وی مدت زمان زیادی در قدرت نخواهد بود! او همچنین به نخست وزیران انگلستان و کانادا نیز حمله کرد و به آن ها یادآوری کرد که بهتر است بدانند بخش زیادی از منافع آن در سال های گذشته توسط آمریکا تامین شده و آن ها وقتی از آمریکا صحبت می کنند باید سپاسگزار باشند!
ترامپ همچنین تهدیداتی را علیه کشورمان نیز مطرح کرده و مدام تاکید می کند که خواهیم دید در مورد ایران چه خواهد شد. رئیس جمهور آمریکا در روزهای اخیر به گونه ای رفتار کرده که گویی رئیسِ جهان حرف می زند و همگان باید از وی حساب ببرند و تسلیم این پادشاه خیالی باشند. با این حال، در رابطه با جنس عملکرد و مواضع ترامپ در نشست داووس، توجه به دو نکته ضروری به نظر می رسد.
اول اینکه بار دیگر این نکته آشکار شد که در جهان فعلی، تنها قدرتمندبودن است که می تواند برای کشورهای مختلف جهان ایجادکننده امنیت و ثبات باشد. این همان چیزی است که مقام معظم رهبری نیز سال ها بر آن تاکید داشته اند و البته که در ماه های اخیر بر شدت این تاکیدات خود افزوده اند. اینکه تصور کنیم صرف مذاکره با آمریکا به تنهایی و یا آنچه تعامل با جهان غرب خوانده می شود می تواند برای ایران دستاورساز و کافی باشد، سرابی بیش نیست.
اکنون حتی خودِ اروپایی ها نیز از تهدیدات ترامپ و مواضع وی در امان نیستند و منافعشان را به شدت در خطر می بینند. حال اینکه عده ای در ایران تصور کنند که می شود از رهگذر تعامل با آمریک به تنهایی برای کشورمان ایجاد امنیت کرد، واقعبینانه و منطقی نیست. جالب اینکه آخرین گزارش های نهادهای غربی تاکید دارند که اروپایی ها به شدت بودجه نظامی خود را افزایش داده اند و آنطور که نشریه آبزرور نیز اخیرا در گزارشی مفصل به آن اشاره داشته، اروپا متقاعد شده که آمریکا شریکی مطمئن نیست و باید از آن فاصله بگیرد.
نکته دوم اینکه نمایش ترامپ در نشست داووس و موضع گیری های تهدیدآمیز وی علیه طیف متنوعی از کشورها، بار دیگر اثبات کرد که چرا آمریکا برخلاف مواضع رئیس جمهورش، یک قدرت در حال زوال است. اگر آمریکا فضایی برای تقویت هژمونی خود با استفاده از اهرم های قدرت نرم داشت، هیچگاه به این صراحت شخص رئیس جمهور آن برای دنیا شاخ و شانه نمی کشید. با این حال، دست های خالی ترامپ و نظام حکمرانی آمریکا در تقویت بنیانهای موقعیت خود در جهان و البته هراس جدی از افول هژمونیک آمریکا سبب شده تا رئیس جمهور این کشور راهی جز تهدید جهانیان پیش روی خود نبیند.
