دونالد ترامپ به تازگی در یک نامه بیسابقه خطاب به نخست وزیر نروژ گفته که "چون این کشور تصمیم گرفت جایزه صلح نوبل را به وی ندهد، او نیز دیگر تعهدی به صلح ندارد!" ترامپ این موضع گیری را در بحبوحه اوجگیری تنش ها در زمینه اقدام قریب الوقوع آمریکا جهت اشغال و تصرف گرینلند انجام داده است. موضوعی که به یک شکاف قابل تامل در روابط اروپا و آمریکا تبدیل شده است. ترامپ همچنین تصریح کرده که صرفا معطوف و متمرکز بر منافع آمریکا است.
رئیس جمهور آمریکا صرفا بنده نمایش و تبلیغات است و از اینکه نتوانسته جایزه صلح نوبل را بگیرد و فخر آن را به جهانیان و رقبای سیاسی اش بفروشد، خشمگین است. این حس و گرایش عجیب ترامپ به نمایش و بازی های رسانه ای به قدری جدی است که حتی رسانه های آمریکایی هم وی را مسخره می کنند.
ترامپ با نامه اخیر خود به نخست وزیر نروژ عملا این مساله را روشن کرده که هیچ تعهدی به صلح ندارد. چرا که اگر واقعا یک رهبر سیاسی در پی ایجاد صلح باشد، چرا باید آن را مشروط به دریافت یک جایزه کند!؟ اگر رئیس جمهور آمریکا حقیقتا صلح طلب است می تواند از سرمایه سیاسی خود و موقعیت بینالمللیاش استفاده کند و به استقرار صلح و ثبات در جهان کمک کند.
با این حال، به نظر می رسد که حتی متحدان اروپایی ترامپ هم شعارهای وی را درباره استقرار صلح در جهان را جدی نمی گیرند که حاضر نشدند برای ظاهرسازی هم که شده به وی جایزه صلح نوبل را بدهند. اکنون اروپایی ها در مورد گرینلند و یا پیشتر در مورد جنگ اوکراین، به خوبی این مساله را درک کرده اند که ترامپ صلح ساز نیست و صرفا دنبال بازی های سیاسی و تبلیغاتی است. بسیاری نیز معتقدند یکی از دلایل اصلی ترامپ که او را واداشته تمایلی عجیب به دریافت جایزه صلح نوبل پیدا کند این است که برخی رقبای دموکرات وی نظیر باراک اوباما این جایزه را دریافت کرده اند و او نمی خواهد سرش بیکلاه بماند!
وقتی رئیس جمهور آمریکا اراده اش برای صلح سازی در جهان را به دریافت جایزه صلح نوبل مشروط می کند، این موضوع به صورت ضمنی بیان کننده یک پیام مهم در مورد سقوط حکمرانی آمریکایی هم هست. در حقیقت، اکنون مردم آمریکا باید از خود بپرسند که براستی چه شده که فردی نظیر ترامپ توانسته کرسی ریاست جمهوری کشورشان را تسخیر کند و آمریکا را به مضحکه عام و خاص تبدیل کند؟!
