سخنرانی مصی علینژاد در سازمان ملل به عنوان مدعو دولت آمریکا به نمایندگی ترامپ شبیه بود نه نماینده مردم ایران.
او به بایدن برای مذاکره و دیپلماسی با ایران تاخت و با تقلید از ترامپ گفت بایدن میلیاردها دلار به ایران داده است! در حالی که هرگز یک مذاکره واقعی و دیپلماسی مؤثر میان این دو کشور رخ نداده و بایدن در زمان خود، رأس اقدامات ضدایرانی بوده است.
عجیب تر از این، بخش قابل توجهی از اظهارات خودمحورانه او به قصه سازی از تهدید جانی اش و تشکر از دولت آمریکا برای حفاظت از جانش گذشت و سپس گفت : "حفاطت خیلی مهم است."
عجیب ترین بخش اباطیل او جایی بود که طی درخواست برای اخراج فرزندان برخی مدیران ایرانی، گفت " هرکسی نباید شانس زندگی در آمریکا داشته باشد".
علینژاد متوسل به یک ترامپیسم افراطی و امریکاپرستیِ ضد مهاجرت شد. از سویی برای خوشایند ترامپ یا به هر روی شبیه ترامپ، بایدن را تخطئه می کند و از سویی دیگر، زندگی در آمریکا را یک شانس تلقی می کند.
بخت انگاریِ زندگی در آمریکا مسلما با گریه مصنوعی او برای آشوبگران سازگار است اما با گریه برای مردم ایران که در اثر تحریمهای ظالمانه اربابان او و تلاش شبانه روزیِ امثال او برای تحریم ایران به سختی افتادند، ناسازگار است. این اشک تمساح با ادعای ایران گرایی سازگار نیست.
او هرگز زندگی در ايران را شانس ندانسته و نمی داند.
دفاع جانانه روسیه از ایران
نماینده روسیه در شورای امنیت سازمان ملل، سه مسأله مهم را بیان کرد:
۱. دو نماینده فارسی زبان دعوت شده توسط دولت امریکا را به این سبب که بیش از ۲۰ سال است در ایران زندگی نکرده اند، بی اطلاع از وضعیت داخلی ایران و فاقد درک درست مردم آن دانست. همچنین گزارش آنها را هدایت شده و یکجانبه و مبتنی بر منافع شخصی تلقی کرد.
۲. تحریک برای تسخیر مراکز دولتی را تخطئه و محکوم کرد. و گفت دولت امریکا در حال سوءاستفاده از سختی های معیشتی مردم ایران بوده و به صراحت تسخیر مراکز و نهادهای دولتی را تشویق و تحریک می کند.
۳. نابودی اموال عمومی، قتل ماموران پلیس و معترضان واقعی و بی گناه توسط عوامل نیروهای خارجی را محکوم کرد.
