ما مدتها سیاست عدم مذاکره را امتحان کردیم اما اکنون که ایران اقتدار نظامی دارد باید بدنبال اقتدار اقتصادی و افزایش اعتبار پول ملی و فروش نفت که در آینده با گذر انرژی از سوخت فسیلی به تجدید پذیر ،فرصت عرضه آن از بین خواهد رفت , باشیم . با سیاست توسعه ارتباطات و مذاکرات با هوشمندی و رعایت خطوط قرمز خود ، به دولت های رقیب منطقه ای و فرامنطقه ای بهانه خصومت‌ورزی داده نخواهد شد و جو خصومت رو به تعدیل خواهد رفت ، در جو درگیری و‌خصومت قطعا نیروهای خدوم یک ملت و منافع بالقوه ملی ما که تامین کننده آرامش و آسایش یک ملت است ، در معرض دسیسه های طرف متخاصم خواهند بود،و منافع اقتصادی بالقوه بسیاری که میتواند با سر مایه گذاری و صادرات عاید ایران شود قربانی خواهد شد . اکنون که این اقتدار ایران بر رقبای استراتژیک منطقه ای و فرامنطقه ای پوشیده نیست بهتر است ، در جهت کاهش جو خصومت به سمت «مذاکرات برد -برد» در جهت ایجاد نیروی محرکه اقتصاد و ممانعت از دسیسه های بیشتر که در جو خصمانه شکل میگیرد و برخی دول ثالث بهره برنده از تخاصم نظیر فلسطین اشغالی ، هم سعی بر تشدید جو خصومت تا درگیر نمودن نظامی ایران دارند ،مذاکره بر مبنای اقتدار , گزینه خوبی باشد .اگر ویتنام یا ژاپن همچنان جو مخاصمه را بدلیل جنگی که با آمریکا داشت ادامه میداد برای ملتش بهتر بود یا مذاکره با رعایت خطوط قرمز . ... در محیط خصومت جنگ های مختلفی به کشورها تحمیل می‌شود نظیر جنگ های نظامی اقتصادی فرهنگی که ضرر زیادی به مردم و منافع ملی وارد خواهند نمود. در عالم دیپلماسی رقیب منطقه ای و فرامنطقه ای حاکم هست نه دیدگاه دوست و دشمن،منافع ملی را باید با پذیرش این واقعیت مدیریت کرد .از سوی دیگر هر دولت رقیبی برای خصومت ورزی نیاز به جذب بودجه و جهت جذب بودجه نیاز به جلب افکار عمومی و مطبوعات خود دارند که اقدام هوشمندانه برطرف نمودن جو خصمانه با مذاکره هوشمندانه مبتنی بر خطوط قرمز میتواند این امکان را از آنان سال نماید.در جو مذاکره این قدرت مانور از برخی مسعولان جنگ طلب دول رقیب هم گرفته خواهد شد المومن کیس .... .ضمن آنکه در هر مرحله از مذاکره با مشاهده سو نیت طرف مقابل میتوان پا پس کشید و میشود

چه موفقیتی که ما ازش خبر نداریم؟