برخی از ما ایرانیان احتمالا اولین تصویرها از «پهپاد» را در فیلم «مهاجر» ابراهیم حاتمی کیا دیده ایم یا دستکم با این فیلم آشنایی بیشتری با آن پیدا کردیم.

پهپاد شناسایی درون این فیلم برد بسیار محدودی داشت و یکی از دو هدایت کننده آن باید در جبهه دشمن نفوذ می کرد و پهپاد را از آنجا تحویل می گرفت و پس از انجام ماموریت دوباره به خلبان اول در جبهه خودی تحویل می داد در حالی که سرنوشتی جز شهادت در خاک دشمن در انتظارش نبود.

پهپاد فیلم مهاجر یکی از شخصیت های اصلی فیلم  بود که در کنار اسد و محمود مانند موجود زنده ای   پیام آور این دو دوست رزمنده شده بود.    

از قضا نخستین  قدم های ساخت پهپاد در ایران نیز اندکی قبل از ساخت و پخش فیلم حاتمی کیا تجربه شده بود که آن هم مهاجر یک نام داشت. 

 پس از سه دهه از فیلم مهاجر که با نقدهای مثبتی همراه شد و معنادارترین سیمرغ های بلورین تاریخ جشنواره فیلم فجر را هم دریافت کرد ( اهدای سیمرغ به فیلمی با موضوع یک پرنده بدون سرنشین) ، «مهاجر» دیگری در پی مهاجرهای قبلی متولد شده که نه بر پرده رویایی سینما که در آسمان آبی به پرواز درآمده تا با مشخصاتی بسیار پیشرفته دشمنانی دورتر را هم هراسان کنند. 

این پهپاد که در آخرین روز مرداد با حضور رئیس جمهور،  با بیشینه مداومت پروازی 24 ساعت در ارتفاع 7هزارمتری و با شعاع عملیاتی 2هزارکیلومتری . سرعتی قابل توجه رونمایی شد بازتاب خبری زیادی در جهان پیدا کرد.

 برخی نقدهای هنری، نقش پهپاد فیلم مهاجر را بر پرده نقره ای نمادی از «هرمس»، اسطوره یونانی که نقش پیام آوری خدایان را داشت، دانستند اما این مهاجر و مهاجرهایی که در آسمان آبی از آن زمان تا کنون به پرواز درآمده اند بیشتر به همان سیمرغ هایی می مانند که از خاکستر وجود ایران برآمده اند. ایرانی که بارها در تاریخ در آتش خصومت بیگانه سوخته است اما هر بار از نو بالیدن گرفته و به پرواز درآمده.

نمایی از فیلم مهاجر ابراهیم حاتمی کیا