خدمت جناب اقای سایمون شرکلیف سفیر محترم انگلیس در ایران
با سلام و عرض احترام. چند هفته ی قبل متنی در توییتر شما به شرح زیر منتشر شد: “ به عنوانه یک پدر، ابراز همدردی می کنم با همه ی پدران و مادر ایرانی که نگران فرزندان خودشان در مدرسه بودند به خاطر مسمومیت های سریالی که تمامی ندارد.”
از انزمان تا به امروز، چندین پاسخ از طرف اساتید دانشگاهی در ایران و سراسر دنیا به جنابعالی داده شد. برخی از این بزرگواران از اظهار نظر شما رنجیده اند و گلایه ها بسیار است. برخی از بزرگواران با ارجاع دادن شما به موضوعاتی چون نقش انگلیس در قحطی و کشتار ایرانیان در سالهای دور به اظهار همدردی شما اعتراض کرده اند. برخی دیگر هم از شما پرسیده اند که ای کاش برای وضعیت اسفبار مهاجرین در انگلستان اظهار همدردی می کردید. با این وجود، اینجانب از اظهار همدردی شما بسیار ممنونم و از شما تشکر می کنم. برخلاف سیاستمداران، برای محققین علمی، بسیار جای خوشبختی است که سفیر فرهیخته ی یک کشور خارجی نسبت به موضوعاتی که سلامت مردم را تهدید می کنند، اظهار نظر و همدردی کند. تنها یک نکته هست که ذهن ما پژوهشگران را بخود مشغول کرده است و پاسخی برای ان نیافته ایم:
چطور می شود که سفیر محترم انگلستان نگران حال “کودکان” معصوم ایرانی در این حادثه هست و دلنوشته می نویسد. ولی نگران حال میلیونها “پدر و مادر و کودک” ایرانی که دهها سال هست در زیر شدیدترین تحریمها از طرف کشورش و کشوری خاص بسر می برند، نیست؟ تحریمهایی که مستقیم و غیرمستقیم سلامت میلیونها نفر را در ایران تهدید می کند. چطور است که شما نگران حال دهها میلیون پدر و مادر ایرانی که با بیماریهایی چون دیابت مبارزه می کنند و نقش تحریمها در دسترسی انها به درمان مناسب نیستید؟
چطور است که دلنوشته ای برای نقش این تحریمها در اسیب های شدید روحی و روانی به میلیونها پدر و مادر و کودک ایرانی نمی نویسید؟
بر فرض محال که ظالمترین دولت دنیا بر ایران حکومت می کند، ایا باید سالها ۸۰ میلیون مردم بیگناه را با تحریم تنبیه کرد؟ درهرحال با وجود استقبال از نگرانی شما، به ما حق بدهید که ذهنمان با این سوالات مغشوش شود.
و سخن اخر با جنابعالی اینکه درست است که سخن گفتن از تحریم های غیرانسانی دولت شما و یک دولت خاص بر علیه میلیونها ایرانی مظلوم هم در رسانه های داخلی و هم خارجی، “تحریم” شده است.
درست است که نوشتن همین چند خط هم برای امثال بنده هزینه ساز هست و اماج حمله ی عاشقان و دوستداران سلبریتی شما در داخل و خارج کشور ایران میشود. درست است که در این روزگار غریب، برای نوشتن از مظلومیت میلیونها ایرانی که سالهاست به جرم اثبات نشده در تحریم هستند، باید بطور ناشناس بنویسم تا از گزند حملات در امان باشم…..ولی بقول شاعر نامدار ایرانی، حافظ، مطمئن باشید:
“که نقشِ جور و نشانِ ستم نخواهد ماند”
با تقدیم احترlم
امضا محفوظ
