به گزارش ایسنا، این سیستم توسط دانشجویان دکتری، یون هو و رومَن نیت، زیر نظر پژوهشگر پدرو لوپس در آزمایشگاه «ادغام انسان و رایانه» دانشگاه شیکاگو توسعه یافته است. این سیستم ترکیبی است از یک لباس پوشیدنی مجهز به الکترود، عینک هوشمند با دوربین داخلی، یک لایه ردیابی حرکت و یک مدل هوش مصنوعی چندحالته که قادر به پردازش همزمان تصویر و زبان است؛ همان ردهای از فناوری که GPT-۴.۱ نیز به آن تعلق دارد.
به نقل از نیواطلس، این لباس، عضلات کاربر را بهصورت آنی و در زمان واقعی به حرکت وادار میکند و خود را بدون نیاز به هیچ برنامهریزی از پیش تعیینشدهای با هر کاری که پیشِ رو باشد، تطبیق میدهد.
لوپس میگوید: این میتواند یک تغییر اساسی باشد، نه تنها برای کارهایی که به شدت فیزیکی هستند مانند یادگیری مهارتهای عملی موردنیاز برای کار با تولید و مواد یا یادگیری سازهای موسیقی، بلکه در موقعیتهایی که کاربران ممکن است به طور موقتی دچار ناتوانی شوند.
این فناوری بر پایه «تحریک الکتریکی عضلات» (EMS) ساخته شده است؛ روشی که در آن پالسهای الکتریکی با شدت پایین به عضلات خاصی فرستاده میشود تا حرکت را تحریک کند. تحریک الکتریکی عضلات سالهاست در توانبخشی فیزیکی، آموزش توالیهای پیانو و آموزش زبان اشاره استفاده میشود. اما سیستمهای قبلی اساسا بر پایه دستورالعملهای ثابت بودند. اگر آنها را طوری برنامهریزی میکردید که یک قوطی اسپری را تکان دهند، این کار را بهطور قابلاعتماد انجام میدادند. اما اگر یک اسپری روغن آشپزی را به آنها نشان میدادید که نیازی به تکان دادن ندارد، باز هم آن را تکان میدادند.
سیستم جدید میتواند درباره زمینه (context) استدلال داشته باشد. عینک هوشمند آنچه را که مقابل کاربر است ثبت میکند، لباس ردیاب حرکت وضعیت بدن او را به صورت لحظهای میخواند و هوش مصنوعی همه این دادهها را پردازش میکند تا دستورهای حرکتی متناسب با همان لحظه تولید کند. این سیستم تصمیم میگیرد کدام مفصل در چه جهتی و به چه ترتیبی حرکت کند.
یک لایه چهارم، به نام «فیلتر ایمنی آناتومیکی»، میان هوش مصنوعی و بدن قرار دارد. اگر مدل دستور دهد که مثلا مچ دست ۱۸۰ درجه بچرخد که بدون آسیب از نظر فیزیکی ممکن نیست، سیستم به طور خودکار این حرکت را میان چندین مفصل توزیع میکند. در آزمایشهای آزمایشگاهی، این لباس نسبت به یک مدل پایه هوش مصنوعی بدون این لایه آگاهی از بدن، خطاهای به مراتب کمتری داشت.