عده‌ای از فعالین سیاسی و کارشناسان؛ پس از جنگ تحمیلی سوم، بمباران مراکز هسته‌ای و سکوت سازمان بین‌المللی انرژی اتمی؛ درخواست تغییر دکترین هسته‌ای کشور را مطرح کرده‌اند.
در طرح این موضوع و تبیین چرایی آن نباید دچار افراط شد. سلاح اتمی برای کشورهایی مانند هند، پاکستان و کره شمالی به مثابه یک اهرم بازدارنده امنیتی عمل کرده است در همین حال امریکا، روسیه و اسرائیل مصادیق بارزی از کشورهای اتمی هستند که درگیر نبردهای سنگین شده‌اند، بدون آن‌که سلاح هسته‌ای بتواند امنیت حداکثری برایشان ایجاد کند.
اگر روزی ما تصمیم به تغییر مسیر برنامه هسته‌ای بگیریم؛ جزء کدام گروه از کشورهای اتمی خواهیم شد؟ این تصمیم تابعی از شرایط سیاسی، امنیتی و اقتصادی ایران، منطقه و جهان خواهد بود.
اما طبق معمول شاهد نگاه افراطی و بدون ملاحظه برخی تریبون‌داران کشور به یک موضوع کارشناسی هستیم. برخی آقایان بدون توجه به ابعاد فقهی، سیاسی و امنیتی فتوای امام شهید در خصوص حرمت تولید و استفاده از سلاح هسته‌ای؛ آنچنان بی‌محابا نسخه می‌پیچند که ناخواسته مبانی استدلالی فتوای شهید خامنه‌ای(ره) را زیر سوال می‌برند. اخیرا هم لیستی از مخالفین داخلی ساخت بمب اتم تهیه و آنان را هم موضع با ترامپ و نتانیاهو معرفی کرده‌اند، همین قدر سطحی و سیاست‌زده.
در حالی‌که فتوای دیروز امام شهید در خصوص سلاح هسته‌ای؛ برگ برنده ایران در دیپلماسی عمومی و کارآمدترین ابزار در مدیریت پرونده هسته‌ای در سطح بین‌الملل بوده است اما قاعدتاً تغییر مسیر فعلی در گرو نظر مقام معظم رهبری و درنظر گرفتن تمام ابعاد این تصمیم راهبردی است.