پژوهشگران بیمارستان دانشگاهی «درسدن» آلمان و موسسات همکار دریافتند، ابتلا به پوکی استخوان با کاهش بقای کلی این بیماران ارتباط دارد و بر ضرورت توجه به سلامت استخوان‌ها در کنار آزمایش‌های خون و درمان سرطان تاکید می‌کند.
در این پژوهش، ۱۱۱ بیمار و ۸۴ فرد هم‌سن به‌عنوان گروه مقایسه بررسی شدند. تراکم استخوان و شاخص‌های خونی شرکت‌کنندگان در آغاز پژوهش و بار دیگر پس از سه سال ارزیابی شد.
«سندرم‌های میلودیسپلاستیک»، گروهی از سرطان‌های خون هستند که در آن‌ها سلول‌های خون‌ساز مغز استخوان نمی‌توانند سلول‌های خونی سالم را به‌طور موثر تولید کنند. مغز استخوان، بافتی درون استخوان‌هاست که سلول‌های خونی در آن ساخته می‌شوند.
در مراقبت‌های پزشکی از این بیماران، معمولا کم‌خونی، کمبود گلبول‌های قرمز سالم و سایر اختلالات شمارش سلول‌های خونی در اولویت قرار دارند. برخی بیماران به تزریق منظم خون نیاز دارند اما به گفته پژوهشگران، سلامت استخوان‌ها در مقایسه با این مسائل کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
در این پژوهش، افراد بالای ۶۰ سال شرکت داشتند. گروه مقایسه شامل افرادی بود که به بیماری‌های خونی مبتلا نبودند اما به‌دلیل آرتروز مفصل ران تحت عمل تعویض مفصل قرار گرفتند. آرتروز بیماری مفصلی است که به غضروف محافظ مفاصل آسیب می‌رساند.
در آغاز پژوهش، تراکم مواد معدنی استخوان در بیماران، کمتر از گروه مقایسه بود. این تفاوت عمدتا به اندازه‌گیری‌های پایین‌تر تراکم استخوان در زنان مبتلا به بیماری خونی مربوط می‌شد.
تراکم مواد معدنی استخوان، نشان‌دهنده میزان مواد معدنی موجود در ناحیه‌ای مشخص از استخوان است. پژوهشگران نتایج را با استفاده از «امتیاز تی» (T-score) ارائه کردند، شاخصی که تراکم استخوان فرد را با مقدار معمول آن در بزرگسالان جوان و سالم مقایسه می‌کند.
پژوهشگران همچنین ارتباطی میان ژن «دی‌ان‌ام‌تی‌تری‌ای» (DNMT۳A) و تراکم استخوان مشاهده کردند. این ژن ممکن است در سلول‌های خون‌ساز دچار تغییر شود. بیمارانی که در این ژن، جهش داشتند، معمولا تراکم استخوان کمتری داشتند درحالی‌که چنین ارتباطی در گروه مقایسه مشاهده نشد.
میزان کلسیم و فسفات خون نیز با تراکم استخوان بیماران ارتباط داشت. این ارتباط‌ها پس از در نظر گرفتن عواملی مانند سن، جنسیت، مدت ابتلا به بیماری و وابستگی به تزریق خون همچنان برقرار بود.
در طول سه سال پیگیری، تراکم استخوان بیماران باز هم کاهش یافت. همچنین، ارتباط میان ابتلا به پوکی استخوان در آغاز پژوهش و بقای کلی کمتر بیماران، این احتمال را مطرح می‌کند که وضعیت استخوان‌ها می‌تواند نشانه‌ای از آسیب‌پذیری بیشتر بیماران باشد.
بااین‌حال، این ارتباط‌ها ثابت نمی‌کنند که ضعف استخوان‌ها موجب مرگ زودتر بیماران شده یا جهش ژنی به‌طور مستقیم باعث کاهش تراکم استخوان شده است. پژوهشگران بیماران را در طول زمان بررسی کردند و تاثیر درمان‌های ویژه استخوان بر افزایش طول عمر را ارزیابی نکردند.
افراد گروه مقایسه به بیماری مفصلی نیازمند جراحی مبتلا بودند، بنابراین، نمی‌توان آنان را نماینده تمام سالمندان سالم دانست. پژوهش‌های گسترده‌تر می‌توانند مشخص کنند که این یافته‌ها تا چه اندازه درباره سایر گروه‌ها نیز صدق می‌کنند.
بر اساس گزارش سایت نوریج، پژوهشگران بر ضرورت توجه جامع‌تر به وضعیت این بیماران تاکید کردند، رویکردی که سلامت استخوان‌ها را در کنار فرایند تولید سلول‌های خونی در نظر بگیرد. گام بعدی، مشخص کردن روش‌های ارزیابی و درمانی است که بتوانند قدرت بدنی، تحرک و پیامدهای بلندمدت بیماران را بهبود دهند.
نتایج این پژوهش در نشریه Leukemia منتشر شده است.