اخیرا و همزمان با تشدید شانتاژ تبلیغاتی و اقدامات دولت آمریکا علیه ایران با محوریت اجرای محاصره هوایی علیه کشورمان، شاهد بودهایم که به طور خاص در عراق، دولت این کشور و شخص نخست وزیرِ آن علی الزیدی، همسو با آنچه کاخ سفید دیکته کرده، موجب ایجاد محدودیت برای پروازهای ایرانی و حتی توقف آن ها شدهاند. پروازهایی که بعضا بخش زیادی از آن ها به شهرهای زیارتی و مورد احترام شیعیان ایرانی و عراقی، انجام میشوند. در این نقطه، یادآوری چند نکته به فراموشکارانی که امروز در عراق، زمام دولت این کشور را به دست گرفتهاند، ضروری به نظر می رسد.
اول اینکه همراهی آن ها با اعمال محاصره هوایی علیه ایران، حتی از سوی ملتِ خودشان هم مشروعیت ندارد. کما اینکه به کرات در ساعات اخیر شاهد بودهایم که رسانه های مختلف عراقی خطاب به نخست وزیر این کشور گفته اند که حفظ بغداد(در برابر حمله داعش) را مدیون شهید سلیمانی و جمهوری اسلامی ایران هستید و اکنون چنین وقیحانه بیوفایی می کنید. البته فراموشکاران در اقلیم کردستان عراق نیز از یاد برده اند که وقتی داعش شهرهای آن ها را یکی پس از دیگران میگرفت، چطور دست به دامان ایران و شخص شهید سلیمانی شدند تا آنها را نجات دهند.
در همان زمان کمک تاریخی ایران به آن ها نیز موجب شد تا فاجعه ای بزرگ برایشان رقم نخورد. جالب اینکه گروههای مختلف مقاومت عراقی نیز تهدید کرده اند که دولت عراق باید هرچه سریعتر در تصمیم خود تجدیدنظر کند و الا آن ها نیز اقدامات اعتراضی گستردهای را اجرا می کنند. اکنون واضحتر از هر زمان دیگری، تفاوت میان آنچه ملت عراق می خواهد و آنچه دولت غربگرای آن انجام می دهد را می توان مشاهده کرد.
نکته دوم اینکه فراموشکاران در دولت عراق از یاد نبرند که آمریکایی ها خیلی زود از این منطقه خواهند رفت اما این ایران است که ثابت قدم و استوار باقی می ماند. خصومتورزی امروز، در فردا از سوی ایران بیجواب نمیماند. البته ایران همواره نشان داده گذشت دارد و حساب ملت ها و دولت ها را از یکدیگر جدا می کند. اما عاقبتاندیشی ویژگی خوبی است که به فراموشکارانِ امروز حاکم بر دولت عراق، توصیه می شود.
و در نهایت نکته سوم اینکه باید از دولت عراق و نخستوزیر این کشور پرسید مگر تاریخ نخواندهاند و نمیدانند آمریکا فقط از دیگران استفاده ابزاری می کند و به وقتش، آن ها را مثل یک دستمال کثیف دور می اندازد؟ ورای این ها، آیا فردی نظیر ترامپ که شارلاتانبودن وی بر همگان حتی خودِ مردم آمریکا مشهود است، ارزشش را دارد تا سرمایه سیاسی عراق را خرج وی کنند؟ واقعیت این است که کوتهبینیهای امروز، صورت حسابهای سنگینِ فردا را در پی خواهد داشت.