ما با شهادت، زنده ایم. این فقط یک رجز نیست در برابر مرگ آفرینان، که  در باور دینی و حتی احساس تجربی ما، شهید نه تنها نمی میرد که در زیستی مدام و موثرتر، تکلیفِ خویش را پی می گیرد. به عبارت ملموس تر، شهادت، فقط یک نوع حماسی رفتن نیست، عارفانه آمدن هم هست و ماندگاری مدام نیز هم.

ما« شهادت» را چنان فهم می کنیم که خداوند خود شهادت می دهد؛ « هرگز گمان مبر کسانی که در راه خدا کشته شدند، مردگانند! بلکه آنان زنده‌اند، و نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند.» نظام ادراکی ما چنان ساختار یافته است که شهید را صاحب دایره اثرگذاری وسیع تر از پیش می بینیم. « بی مرگ مردمانی» که زندگی را در ساحت ابدیت پی می گیرند. همین نگاه است که ما را به افق های بلند امید وار می کند. همین نیز باعث می شود که دست دشمنان در برابر ما چون نگاهِ شان کوتاه و کوتاهتر شود. چه در این دنیا دستی را چنان بلند نمی بینیم که به دامن شهید برسد. باری،انقلاب ما « شهادت الحدوث» بود. فلسفه نگهداشت آن نیز همین است و « شهادت البقا» است. این را در منهج حضرت روح الله و مدرسه رهبر شهید انقلاب می خوانیم.

همین بعثت ملت، نتیجه شهادت است که در حق حضرت آیت الله سید علی خامنه ای تحریر شد. ما با شهادت زنده ایم چنان که طبیعت به آب. به همین خاطر است که شهادت را ذخیره راهبردی و حیاتی می دانیم برای انقلاب و حفظ تمامیت ارضی ایران. یعنی مانایی تاریخ و هویت و جغرافیای خود را رهین این عظمت می دانیم پس آن را به راحتی سر سفره نمی گذاریم و خرج هر چیز نمی کنیم. ما کلمه مقدس شهید را پیش از نام هایی می نویسیم که هستی خود را فدای ایران و اسلام کرده باشند. ابزار داد و ستد نیست این مفهوم متعالی به همین خاطر در بکاربردن آن حساسیت داریم و حتی خست به خرج می دهیم اما آن را می پسندیم و نیکو می دانیم که اول نام هایی بنشیند که در تجمعات راهبردی حفاظت از ایران و انقلاب، جان باخته اند. این جان های تابناک شایسته « پیشوندی» چنین پرشکوه اند. آنان از همان روز نخست که به خیابان آمدند خود را برای هر حادثه ای آماده کردند.

همین آمادگی هوشیارانه مردم بود که دشمن را ناکام گذاشت. آنان بعد از شهادت رهبر انقلاب، به جعبه های شیرینی نظر داشتند اما کامشان تلخ شد وقتی مردم پرچم به دست خیابان را به میدان دفاع از انقلاب تبدیل کردند. 

مردم آماده به میدان آمدند حتی برای شهادت هم مهیا بودند. من خود از زبان های محترم فراوانی شنیدم که آمدن شان به خیابان در راستای حماسه میدان در دفاع از انقلاب با نیت شهادت است. گفتند به خاک و خون می افتیم اما خاک به دشمن نمی دهیم. از خون مان سیلی می سازیم که خاک مان را از لوث وجود دشمن طهارت بخشد.

 با این نگاه بیش از 6 ماه شب را به روز دوختند تا دشمن نتواند از تاریکی شب بهره برد و پی خواب های خود برود. مردم مبعوث شده حق مطلب را ادا کردند حال نوبت حاکمیت است که حق مطلب را در حق مردم ادا کند. ما در مشهد، در خیابان، چهار شهید دادیم و جمعی نیز به آسیب حادثه راه شان به بیمارستان رسید.

حق می دانیم که بخواهیم از مسئولان امر که در شناسایی پرچمداران خیابان به عنوان رسمی « شهید» تعجیل کنند. این علاوه بر ادای دین به مدافعان وطن، اقدامی راهبردی و برای خانواده انقلاب امید بخش نیز است. مدافعان به میدان آمده که خود پشتوانه وطن و نظام اند با دریافت پشتوانه قانونی محکمتر در ساحات حاضر می شوند. منتظریم اقدام عاجل متولیان محترم را در شناسایی جان فداهای خیابان مشهد به عنوان شهید را ببینیم....