به گزارش ایرنا، علی تاجرنیا، رئیس هیئتمدیره و سرپرست مدیرعاملی باشگاه استقلال و مدیر هفتمین کنگره بینالمللی فوتبال کلینیک، در مراسم افتتاحیه این کنگره با تاکید بر ضرورت اصلاح ساختار حکمرانی در فوتبال گفت: «فوتبال ایران از ظرفیتهای بزرگی برخوردار است، اما برای رسیدن به جایگاه واقعی خود نیازمند تصمیمگیری مبتنی بر دانش، شفافیت، قانون و تخصص است.
وی با بیان اینکه گاهی مشکل روی نیمکت نیست، بلکه در ساختار است، تاکید کرد: همانگونه که در پزشکی تشخیص درست مقدمه درمان است، در فوتبال نیز بدون شناخت دقیق مشکلات، تغییر مدیر، مربی یا بازیکن نمیتواند مسائل ریشهای را برطرف کند.
تاجرنیا همچنین با اشاره به ضرورت توجه به حقوق اقتصادی باشگاهها، نقش هواداران، توسعه پزشکی و فناوری در فوتبال و لزوم مشارکت همه ذینفعان در فرآیند تصمیمگیری، فوتبال را بخشی از نبض جامعه دانست و ابراز امیدواری کرد این کنگره زمینهساز گفتوگویی علمی و جدی برای آینده فوتبال ایران باشد.
در این کنگره جمعی از چهرههای ورزشی و مدیریتی از جمله زهره هراتیان، هوشنگ نصیرزاده، علی تارقلیزاده، محمد رجاییان، مجید جلالی، جواد فهیمیراد، فرزاد رادبوی، رضا نعلچگر، محمد نوری، حسین ترابپور، ناصر فریادشیران مدیر آکادمی باشگاه استقلال، دکتر نقشبندی مدیر بازرگانی و بازاریابی باشگاه استقلال و علیرضا پورمند سرمربی تیم فوتبال امید استقلال حضور داشتند.
متن کامل سخنرانی علی تاجرنیا در ادامه میآید:
اساتید ارجمند، پزشکان و متخصصان گرانقدر، مدیران و مسئولان محترم، پیشکسوتان عزیز، ورزشکاران، پژوهشگران، میهمانان گرامی و همه عزیزانی که برای برگزاری هفتمین کنگره بینالمللی فوتبال کلینیک گرد هم آمدهاید، به همه شما خیرمقدم عرض میکنم و از حضور ارزشمندتان
صمیمانه سپاسگزارم.
عنوانی که برای این دوره از کنگره انتخاب کردهایم، «فوتبال؛ از مستطیل سبز تا نبض جامعه» است. عنوانی که برای من تنها یک عبارت زیبا یا یک شعار نیست، بلکه بیانگر یک نگاه و یک واقعیت مهم است. اینکه فوتبال امروز دیگر صرفاً یک ورزش و یک رقابت درون زمین نیست، بلکه
با بخشهای مختلف زندگی اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و عاطفی جامعه پیوند خورده است.
برای من، پیوند میان پزشکی و فوتبال فقط یک موضوع نظری نیست، یک تجربه شخصی است. سالها حضور در جامعه پزشکی به من آموخته است که تصمیم درست، پیش از هر چیز به شناخت درست مسئله نیاز دارد. در پزشکی، هیچ درمان موفقی بدون تشخیص صحیح امکانپذیر
نیست. پزشک ابتدا باید مسئله را بهدرستی بشناسد، علائم را از ریشه بیماری تفکیک کند و سپس برای درمان تصمیم بگیرد.
در سالهای اخیر، حضور و تجربه در مدیریت فوتبال نیز برای من همین درس را به شکل دیگری تکرار کرده است. در فوتبال، انسان در مرکز همه تصمیمها قرار دارد. بازیکن، مربی، مدیر، هوادار و میلیونها انسانی که فوتبال بخشی از زندگی، احساس و خاطرات آنهاست.
اگر در فوتبال تشخیص ما از مسئله اشتباه باشد، طبیعی است که درمان نیز اشتباه خواهد بود. اگر بیماری ساختاری باشد، تغییر یک مدیر، مربی یا بازیکن نمیتواند مشکل را برای همیشه حل کند. گاهی مشکل روی نیمکت نیست، در ساختار است. گاهی مشکل در زمین نیست، در شیوه تصمیمگیری است.
همانطور که در پزشکی، تصمیمگیری بدون دانش و شواهد میتواند به بیمار آسیب برساند، در فوتبال نیز تصمیمگیری بدون شناخت، تخصص، داده و مسئولیتپذیری میتواند به یک باشگاه و حتی به میلیونها هوادار آسیب وارد کند. به همین دلیل است که معتقدم انسان باید در مرکز تصمیمگیریهای فوتبال قرار داشته باشد.
موضوع دیگری که امروز باید با صراحت درباره آن صحبت کنیم، مسئله حکمرانی در فوتبال است. حکمرانی فقط به معنای مدیریت کردن نیست. حکمرانی یعنی بدانیم چه کسی تصمیم میگیرد، با چه اختیاری تصمیم میگیرد، منابع چگونه توزیع میشوند، ذینفعان چه نقشی در تصمیمگیری دارند و در نهایت چه کسی در برابر تصمیمات خود پاسخگو است.
حکمرانی خوب یعنی ترکیب درست اختیار و پاسخگویی، قدرت و مسئولیت، استقلال و شفافیت و در نهایت رقابت در چارچوب عدالت و قواعد برابر.
ما نمیتوانیم از فوتبال حرفهای صحبت کنیم، اما در عین حال باشگاهها را از حقوق اقتصادی متناسب با ظرفیت اجتماعیشان محروم کنیم. وقتی درباره فوتبال حرفهای صحبت میکنیم، باید درباره حق پخش تلویزیونی، تبلیغات، بلیتفروشی، استفاده از ورزشگاه و سایر ظرفیتهای اقتصادی فوتبال نیز صحبت کنیم.
ما این مسیر را از ورزش و پزشکی آغاز کردهایم، به مستطیل سبز رسیدهایم و امروز میخواهیم فوتبال را تا نبض جامعه دنبال کنیم، چرا که فوتبال بخشی از نبض جامعه است.
امیدوارم روزی برسد که رقابتهای ما در زمین فوتبال با تمام توان و جدیت دنبال شود، اما هیچگاه به دشمنی تبدیل نشود. برای پیروزی بجنگیم، اما در پایان دست یکدیگر را بفشاریم. متفاوت باشیم، اما بتوانیم در کنار یکدیگر زندگی کنیم.
آرزو میکنم در ایران، منطقه و سراسر جهان، صدای تشویق مردم در ورزشگاهها از صدای جنگ بلندتر باشد و فوتبال بتواند سهم خود را در ساختن جامعهای شادتر، سالمتر، همدلتر و صلحآمیزتر ایفا کند.