به گزارش تسنیم، پس از انتصابات جدید در قوه قضاییه و ایجاد برخی تغییرات و جابجاییهای مدیریتی، عدهای از کاربران در فضای مجازی، این شبهه را مطرح کردند که «تغییرات و تحولات مدیریتی در دستگاه قضا صرفاً یک سری جابجایی و دست به دست شدن مناصب بوده است».
گزارهی فوقالذکر از اساس و از حیث مبنا، غیردقیق، مغلوط و ناصواب است. دقت و امعاننظر در فهرست مدیران قضایی تودیع و منصوبشده، بیانگر آن است که بالغ بر 7 عضو جدید، به مسئولان عالی قوه قضاییه الحاق شدهاند و صرفاً جابجایی در دو منصب صورت گرفته است.
نکته تالی آنکه، اساساً در تفویض و پذیرش مناصب قضایی، قوانین و مَعاییر خاصی حکمفرماست و ابداً مقدور و مَیسور نیست که فردی را بدون سابقه، ابلاغ و صلاحیت قضایی به یکباره به سمت عالی قضایی منصوب کرد.
از قضا، خصیصه فوقالذکر، یک مزیت راهبردی تلقی میشود؛ از آن حیث که در قوه قضاییه با پدیدهی ذَمیمه و نکوهششدهی «رشد آسانسوری» مواجه نیستیم و این قضیه از ساحت قضا به دور است. تصدی مناصب مدیریتی در عدلیه، نه بر مدار مصلحتسنجیهای آنی، که بر محور تجربهاندوزی تدریجی و طی طریق در مراتب مختلف قضایی استوار است. چه آنکه، کلیهی مسئولان عالی قضایی، تمامی مناصب و مراتب را در ساختار عدلیه از دادیاری، بازپرسی و دادستانی تا ریاست کل دادگستری و یا تصدی سایر مناصب مدیریتی در دستگاه قضا طی کردهاند.
فلذا ضروری است افراد در مقام انتقاد به دستگاه قضایی و وقایع مرتبط با عدلیه، که قطعاً امری واجب و مورد پذیرش میباشد، از ساحت استدلال، منطق و گزارههای صواب و اصولی تخطی نکرده و خدایناکرده نقدشان آلودهی به اغراض نشود.