به تازگی از عرضه بنزین با نرخ پالایشگاهی یعنی ۸۷ هزار و ۲۰۰ تومان به صورت آزمایشی در ۲۰۴ جایگاه استان کرمان خبر داده شد. این طرح قرار بود در کنار سهمیههای قبلی اجرا شود و هدف آن نیز مدیریت مصرف و مقابله با قاچاق سوخت عنوان شده بود. با این حال خیلی زود اجرای این طرح متوقف شد. مساله ای که تحلیل و تفسیرهای مختلفی را برانگیخت.
به عنوان مثال برخی به طور خاص این سوال را مطرح کردند که وقتی در مورد موضوعی با این اهمیت، یک تصمیمگیری، اعلام رسمی می شود و خیلی زود لغو می شود، آیا اساسا می توان حرف از تدبیر و هماهنگی میان دستگاه های مسوول و تصمیمساز زد؟ این موضوع از این منظر مهم است که با توجه به شرایط خاص فعلی کشورمان، تصمیمات مهم باید با نهایتِ کارآمدی و تدبیر و حساسیت اتخاذ و اجرایی شوند.
از یاد نبریم که یکی از نقاط تمرکز اصلی دشمنان در شرایط کنونی، تحریک ناامنی در داخل ایران است. حال باید تدابیری مد نظر باشد که با برخی سیاست ها، خودمان عامل ایجاد چنین وضعیتی آن هم در شرایطی که مردم با طیف متنوعی از مشکلات اقتصادی روبرو هستند، نباشیم.
در عین حال، این نکته نیز باید مد نظر باشد که قیمت سوخت در اقتصاد ایران و هر کشور دیگری، یک موضوع مهم در کلیت صحنه اقتصاد است زیرا به سهم خود هزینه های کلی در اقتصاد کشورمان را بالا می برد. تردیدی نیست که افزایش قمیت سوخت آن هم در شرایط فشار و مشکلات اقتصادی کنونی، سطح این مشکلات را چندبرابر خواهد کرد و به طور خاص بر حوزه های تولید و حمل و نقل و غیره، اثرگذاری مستقیمی خواهد داشت و زندگی مردم را گرانتر و سختتر می کند. تحقق این موضوع در شرایطی که برای رفاه مردم اقدام موثری صورت نگرفته، قطعا به نفع کشورمان نیست و مانند ریختن بنزین در آتش گرانی هاست.
ورای این ها، طرح بنزین ۸۷ هزار ۲۰۰ تومانی، به صورت ناگهانی اعلام شد و هیچ توضیح یا شفافسازی از سوی مسوولان در مورد آن صورت نگرفت. این شاید بدترین نوع اتخاذ و یا پیادهسازی یک سیاست باشد. حتما قبل از اجرای تصمیمات مهم اینچنینی باید مردم را در مورد آن و ابعاد مختلفش آگاه کرد که اگر چنین نباشد، صرفا یک پاس گل به دشمنان داده ایم و بسترهای مساعدی را در اختیار آن ها قرار داده ایم تا علیه کشورمان دست به شایعهپراکنی و تبلیغات منفی بزنند.