در روزها و ساعات اخیر و حتی در وضعیت کنونی، شاهد تشدید درگیری ها میان ایران و آمریکا بوده ایم. درگیریهایی که محور اصلی آن ها، اصرار و پافشاری ایران به اعمال حاکمیت بر تنگه هرمز است. ایران بارها تاکید کرده که کشتی های کشورهای مختلف جهان باید صرفا از کریدور ارتباطی که ایران در تنگه هرمز تعریف کرده عبور کنند اما آمریکا برخلاف مفاد تفاهمنامه مشترک با ایران، به دنبال ایجاد یک کریدور ارتباطی جعلی در تنگه و حتی عوارض گیری از آن است.
با این همه، حساسیت ایران در مورد اعمال حاکمیت بر تنگه هرمز، حداقل از 3 منظر کاملا منطقی و درست است.
اول اینکه ایران با حساسیت در این زمینه، در واقع در حال حراست از تمامیت ارضی و حاکمیت ملی خود است. آمریکا کشوری است که هزاران کیلومتر از منطقه غرب آسیا فاصله دارد و هیچ دلیلی ندارد که در آب های مجاور کشورمان، کریدور ارتباطی در آبراه مهم تنگه هرمز ایجاد کند و از آن عوارض بگیرد. این مساله زمانی ابعاد جدیتری را به خود می گیرد که بدانیم طرف آمریکایی این اقدام خود را با هدف تضعیف امنیت ملی ایران در بلندمدت انجام می دهد.
نکته دوم اینکه طرف آمریکایی، حاکمیت ایران بر تنگه هرمز را ضربه ای راهبردی به منافع خود و عامل قدرتمندی ایران ارزیابی می کند. از این رو، سعی دارد تا با ایجاد کریدورهای ارتباطی جعلی در تنگه، به زعم خود این کارت قدرت راهبردی را از دست کشورمان خارج کند و اصول مطلوب خود را به خلیج فارس و مخصوصا تنگه هرمز تحمیل کند. این مساله به ویژه از منظر منافع و امنیت ملی، کاملا به ضرر ایران است. پافشاری همه جانبه ایران بر حقوق خود در تنگه هرمز، دقیقا با همین ادراک راهبردی صورت می گیرد.
و مساله سوم اینکه دشمن با به راه انداختن جنگ تحمیلی سوم علیه ایران در اسفندماه سال 1404 و انجام اقداماتی نظیر ترور رهبر شهید و به شهادت رساندن هزاران نفر از هموطنانمان، مرتکب خطایی بزرگ شده است. حال اینکه ایران به دنبال تغییر قواعد مدیریت تنگه هرمز است و ذره ای از حقوق خود در این رابطه کوتاه نمیآید، اثرات بازدارندگی قابل توجهی را هم برای کشورمان دارد. در واقع، دشمنان ایران به خوبی متوجه می شوند که هر اقدام تجاوزکارانه دیگر از سوی آن ها در آینده، می تواند تبعات وخیم تری را نیز برایشان به همراه داشته باشد. از این رو، اعمال حاکمیت ایران بر تنگه هرمز و سخت گیری در این رابطه، در حقیقت اقدامی با محوریت پُرهزینهکردن هرگونه حرکت تجاوزکارانه آتی علیه ایران است. اقدامی که البته نقدا آمریکایی ها، اروپایی ها و رژیمهای عربی همدست آن ها در تجاوز به ایران را به خوبی تنبیه می کند.