نسخه جدید معمار تحریم‌های آمریکا علیه ایران

  4050310002

حالا که تقابل نظامی دستاوردی برای ترامپ نداشته است، معمار تحریم‌های ایران، ریچارد نفیو، توصیه می‌کند اکنون وقت بالا بردن هزینه‌ها برای تهران است.

نسخه جدید معمار تحریم‌های آمریکا علیه ایران

به گزارش فارس؛ «بگذارید ایران خودش را شکست دهد»؛ راهکار جدید معمار تحریم‌های ایران، ریچارد نفیوست که در مقاله‌ای در فارین افرز منتشر شده است.
«فشار حداکثری» شعار ترامپ از ابتدای دوره دوم ریاست جمهوری‌اش در مواجهه با ایران بود اما زمانی‌که متوجه شد تحریم، صادرات نفت ایران را به صفر نمی‌رساند؛ زمین بازی را به تعرفه و بحران ارزی و تشکیل هسته‌های کودتا و در نهایت جنگ و حمله به ایران تغییر داد حالا پس از ۸۰ روز جنگ و محاصره ایران، باز هم زمین بازی را عوض کرده است؛ زمینی که در تیتر مقاله نیویورک‌تایمز که در تروث سوشال پست کرد، یعنی «چگونه می‌شود تهران را با سه حرکت درهم کوبید»، خود را نشان می‌دهد.
حالا طراح اصلی تحریم‌های به اصطلاح فلج‌کننده آمریکا، ریچارد نفیو هم به واشنگتن توصیه می‌کند، دیگر دوران تحریم‌های جدید گذشته است زیرا «تقریبا همه چیز تحریم شده» حالا وقت اجرای سخت‌گیرانه و عملیاتی تحریم‌هاست؛ باید هزینه‌ها را برای تهران و شرکایش مانند چین آنقدر بالا برد که ایران از درون آسیب‌پذیر شود و پکن خودش کنار بکشد.
مجموعه اقدامات اقتصادی آمریکا برای از پای درآوردن اقتصادی ایران به یک دهه گذشته برمی‌گردد که زمینه را برای حمله نظامی به ایران فراهم کند اما حالا که حمله نظامی و محاصره دریایی جواب نداده، واشنگتن آرایش جدیدی برای شکست ایران به خود گرفته است.
پژوهشگر ارشد امنیت خاورمیانه، برجو اوزجلیک، هم مانند نفیو فکر می‌کند و می‌گوید، سیستمی که پس از جنگ مستحکم‌تر به نظر می‌رسد اما در واقع توانایی کمتری برای جذب شوک‌های داخلی بدون شکستن دارد.
اما گزارش‌های محرمانه سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) که واشنگتن پست منتشره کرده است، نشان می‌دهد که آن بحران شدید اقتصادی که دولت ترامپ روی آن حساب کرده است به این زودی‌ها محقق نمی‌شود چراکه ایران باوجود محاصره دریایی آمریکا، قادر است پیامدهای محاصره را برای سه تا چهار ماه آینده تحمل کند.
تحلیلگران اندیشکده‌های داخلی ایران، مهم‌ترین محورهای مقابله با فشارهای اقتصادی را تغییر آرایش اقتصادی کشور به آرایش اقتصاد جنگی می‌دانند؛ آرایشی که با بر پایه اتکا به توان داخلی و راه‌اندازی موتورهای رشد اقتصادی، تطبیق نقشه ارزی و تجاری کشور  و همچنین توسعه سیاست همکاری با همسایگان به‌ویژه محور شرق باشد.