۱- در این کلام امام راحل (رضوان‌الله تعالی علیه) دقت کنید. گره‌گشا و حکیمانه است؛ «من از باب وظيفه به مردم و فرزندان پرشور انقلاب مى‌گويم كه مبادا بدون در نظر گرفتن محذورات سياسى و شرايط بسيار پيچيده و حساس كشور به طرح سؤال‌ها و اشكالاتى روى آوريد كه بازگو كردن و تحليل واقعى قضايا توسط مسئولين دلسوز نظام باعث كشف اسرار مملكت شده و براى نظام مسئله‌آفرين گردد و نه‌تنها گره‌اى را باز نكند كه بر مشكلات مملكت نيز بيفزايد». صحیفه امام، ج۲۱، ص۱۵۶
۲- این سخن از امام شهیدمان (رضوان‌الله تعالی علیه) نیز، راهگشا و به‌کار گرفتنی است؛ «یکی از توصیه‌های من این است؛ بعضی از ایرادها و انتقادهای دانشجویان به مسئولان، بر اثر بی‌اطّلاعی است. مثلاً فرض کنید چرا وعده‌ صادق ۲ در فلان وقت انجام نگرفت، فلان وقت انجام گرفت؛ اگر در فلان وقت انجام می‌گرفت، فلان حادثه اتّفاق نمی‌افتاد؛ خب این درست نیست؛‌ این درست نیست. آن کسانی که متصدّی این کارها هستند، دلبستگی‌شان، وابستگی‌شان، عشقشان و آمادگی‌شان به انقلاب کمتر از من و شما نیست؛ آنها را نمی‌شود متّهم کرد؛ محاسبه دارند، حساب دارند، با محاسبه کار می‌کنند؛ آنچه انجام می‌دهند، اگر شما هم جای آنها بودید همین کار را انجام می‌دادید؛ این احتمال را همیشه در ذهنتان داشته باشید و متّهم نکنید افراد را؛ یعنی در حوادثی که مشاهده می‌کنید احیاناً یک ابهامی برای شما دارد، احتمال یک محاسبه‌ درست را همیشه بدهید، که ممکن است پشت این تصمیم‌گیری یک محاسبه‌ درستِ واقعی‌ای وجود داشته باشد.» (۲۲ اسفند ۱۴۰۳).
۳- همه نظام‌های حکومتی بدون استثناء، اسرار و رمز و رازهائی دارند که گفتنی نیستند و باید پنهان بمانند‌، نه این که مردم نامحرم باشند! هدف آن است که اسرار نظام از چشم و گوش نامحرمان دور بماند و به دشمنان اجازه عکس‌العمل پیش‌دستانه ندهد. این نکته بدیهی‌تر از آن است که کمترین نیازی به شرح و تفسیر داشته باشد. علاوه‌ بر ضرورت پنهان‌کاری و ناگفته ماندن برخی از اسرار‌، در پاره‌ای از موارد، ارائه اطلاعات مخدوش و نادرست برای گمراه کردن دشمن نیز ضرورت پیدا می‌کند. از مولای بزرگوارمان، حضرت امیرالمؤمنین علیه‌السلام نقل شده است که می‌فرمود: «سَمِعْتُ رسولَ‌اللّه ِصلى الله عليه و آله يقولُ يَومَ الخَندَقِ: الحَربُ خُدْعَة... در جنگ خندق، از رسول خدا صلى‌الله عليه و آله شنیدم که می‌فرمودند، جنگ يعنى خدعه و نيرنگ».
۴- گفتنی است که در کلام مبارک حضرت امام رضوان‌الله تعالی علیه به «شرايط بسيار پيچيده و حساس» آن روز کشور اشاره شده است و حال آن که این روزها، ایران عزیزمان با شرایط بارها پیچیده‌تر و حساس‌تر از شرایط آن روزها رو‌به‌روست و از این روی پیروی از دستورالعمل گره‌گشای امام راحل و مراد شهیدمان به مراتب واجب‌تر و ضروری‌تر است.
۵- و اما، به یقین منظور آن دو بزرگوارِ به حق پیوسته، این نبوده و نیست که مردم نسبت به مسائل سیاسی و آنچه در کشور می‌گذرد بی‌تفاوت بوده و چشم نظارتی نداشته باشند، چرا که نظارت عمومی یکی از ضروری‌ترین معیارها برای ارزیابی مواضع و عملکرد مسئولان نظام و تحقق مردم‌سالاری دینی است که اگر نباشد، انحراف نظام از ریل و مسیری که برای آن تعریف شده است، دور از انتظار و بعید نخواهد بود. دلشوره‌هائی از این نوع را می‌توان و باید در شمار دغدغه‌های مقدس فهرست کرده و به ارزیابی نشست. سخن آن است که وقتی در شرایط حساس و پیچیده‌ای مانند این روزها قرار گرفته و دشمنان وحشی اسلام از هر سو به ایران عزیز و مردم این مرز و بوم هجوم آورده‌اند، باید و ضروری است که زبان و قلم به کلام و بیانی نگردانیم که دشمنان بیرونی و پادو‌های داخلی از آن، رنگ و بو و سمت و سوی تفرقه احساس کنند! منظور آن نیست که به مواضع و یا عملکرد فلان مسئول نظام و یا فلان دستگاه نقدی نداشته باشیم چرا که نقد اگر خیرخواهانه باشد، اصلاح‌کننده است و نباید از آن صرفنظر کرد ولی هنگامی که پای یک مجموعه حساس و درگیر جنگ در میان است و می‌دانیم که این مجموعه تحت نظارت دقیق برجسته‌ترین مقام نظام است، می‌توانیم و باید جانب احتیاط را نگاه داریم و سخنی بر زبان و کلامی بر قلم نچرخانیم که حتی به اندازه مثقال ذره‌ای مورد سوءاستفاده دشمن قرار گرفته و یا به انسجام بی‌نظیر و مثال‌زدنی این روزها کمترین خدشه‌ای وارد کند.
پاسخ مسئولان برجسته و دست‌اندرکار جنگ به این‌گونه پرسش‌ها می‌تواند به قول امام راحلمان «باعث كشف اسرار مملكت شده و براى نظام مسئله‌آفرين گردد» و یا به فرموده امام شهیدمان «ممکن است پشت این تصمیم‌گیری یک محاسبه‌ درستِ واقعی‌ای وجود داشته باشد».