یادداشت محمدجواد ظریف در فارن افرز واکنش‌های زیادی را برانگیخته است. و او احتمالاً همین را می‌خواست. هیچ نیت خیرخواهانه و ملی در این یادداشت به چشم نمی‌خورد.
افراطیون اختلاف افکن و دوگانه ساز (به دلیل هوای نفس، قدرت‌طلبی و یا هر عامل دیگری) وحدت ملی و عزم «میدان» و «خیابان» برای دفاع از میهن را تاب نمی‌آورند و از هر ابزاری برای شکستن این همبستگی خجسته و پیش‌برنده و حفظ کننده‌ی منافع و امنیت ملی، استفاده می‌کنند. اگر جز این بود و امثال ظریف خیرخواه کشور و ملت بودند، می‌دانستند در زمانی که همه‌ی توجهات و همه‌ی نگاه‌ها باید بر دفاع ملی متمرکز باشد، چنین نوشته‌ها و سخنانی به شدت غیر عقلانی و ضد ملی‌ست. می‌دانستند که امروز، بیش از هر زمان، ایران به هم‌افزایی اجتماعی و سیاسی برای افزایش قدرت ملی نیاز دارد تا بتواند چنان تو دهنی محکمی به دشمن اهریمنی بزند که تا دهه‌ها خیال خام تجاوز دوباره به ایران را در سر نپروراند. 
دو قطبی سازان افراطی، اگر به راستی دلسوز کشور و مردم باشند، می‌دانند که این نوشته‌ها، جز پدید آوردن مباحث فرساینده و کاهنده و دو پاره شدن‌های ضد ملی، هیچ نتیجه‌ای در پی ندارد.
دو قطبی سازان می‌دانند که نباید چنین بنویسند و بگویند. اگر خلاف این دانستن عمل می‌کنند، به دنبال تضعیف قدرت خیابان و تشتت در نگرش‌ها و قدرت ملی هستند. قدرت بزرگی که امروز به شکلی معجزه آسا، و برغم همه‌ی سختی‌ها و تنگناها و گلایه‌ها، برای سربلندی ایران، با شکوه و اقتداری مثال زدنی به میدان آمده است.
بنابراین، بهترین موضع نسبت به نوشته‌ها و گفته‌هایی از این دست، چه در امروز و چه تا پایان دفاع ملی، فقط و فقط بی‌توجهی است. نباید به آن ضریب داد. نباید وارد زمین بازی دوگانه سازان شد. 
امروز زمین اقدام فقط یک زمین است: ثبات اندیشه و قدم بر پایداری روزافزون برای استحکام و فشرده کردن «اتحاد ملی» تا با یاری خداوند بتوانیم این دفاع مقدس را با پیروزی و افتخار و سربلندی پشت سر بگذاریم.