در فرازی خطیر از تاریخ معاصر، آنچه در خرداد سال گذشته و در امتداد آن در تحولات جاری رخ نمود، صرفاً تقابل قدرت‌های نظامی نبود، بلکه تجلی عریان تجاوز آمریکا و اسرائیل با همراهی برخی دولت‌های جهان و منطقه به حریم اراده ملتی ریشه‌دار بود؛ تهاجمی که با سودای فروکاستن از عزم ملی آغاز شد، اما به صحنه‌ای باشکوه از همبستگی، ایمان و ایستادگی ایرانیان انجامید.

در این میان، سیمای یک ملت، از مدافعان مرز و بوم تا آحاد مردم، در هیئتی واحد و استوار جلوه‌گر شد. همدلی شگرف مردم، از پیر و جوان، در کنار رشادت نیروهای مسلح، تصویری از وحدتی زنده و پویا آفرید که در حافظه تاریخ، به‌سان درّی درخشان خواهد ماند.
درخشان و الهام‌بخش، دلاوری عشایر، به‌ویژه لرهای بختیاری بود؛ آنجا که تفنگ‌های برنوی ساده، در برابر بالگردهای پیشرفته نظامی آمریکا قد برافراشتند و صحنه‌ای بدیع از غلبه اراده بر ابزار را رقم زدند. این تقابل نابرابر، نه حکایت جنگ افزارها، بلکه روایت ایمان، غیرت و باور به صیانت از خاک و هویت بود.

در کنار این جلوه‌ها، حضور پلیس معنایی عمیق‌تر یافت؛ آنگاه که کلانتری‌ها آماج تجاوز قرار گرفت و مأموران، بی‌سرپناه اما استوار، خود به پناه مردم بدل شدند. این ایستادگی خاموش و مسئولانه، جلوه‌ای از تعهدی بود که امنیت را نه در سنگرهای محفوظ، بلکه در دل خطر معنا کرد.
مجموعه این رخدادها، گنجینه‌ای سرشار از مفاهیم بلند ایثار، شهامت و هویت ملی است؛ روایتی زنده که می‌تواند الهام‌بخش وجدان‌های بیدار در سراسر جهان باشد و افق‌های تازه‌ای از فهم مقاومت را بگشاید.

بی‌تردید، چنین مقطع سترگ و معناخیزی، شایسته آن است که به‌گونه‌ای جدی و روشمند، در محتوای کتاب‌های درسی، از نخستین سطوح آموزش تا عالی‌ترین مراتب علمی، جای گیرد؛ چرا که بازخوانی آن، نه‌تنها پاسداشت تاریخ، بلکه بنیان‌گذاری آینده‌ای آگاه، مقاوم و مسئول خواهد بود