به گزارش تسنیم، سمینار فرهنگی همایش علمی و تخصصی «واکاوی ناآرامیهای اجتماعی در ایران؛ پیوستگی عوامل بیرونی و زمینههای درونی»، با حضور دکتر بیژن عبدالکریمی در نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه تهران برگزار شد. بیژن عبدالکریمی در آغاز سخنان خود با تسلیت به خانوادههای تمامی درگذشتگان حوادث اخیر، از نیروهای امنیتی تا معترضان، این وقایع را یک «ترومای عظیم تاریخی» توصیف کرد. وی با اشاره به اینکه پس از چنین رویدادهایی تمام گفتمانها باید دگرگون شوند، اظهار داشت: ما با سطحی از خشونت، از سر بریدن تا مثله کردن روبرو شدیم که در تاریخ سرزمین معنوی و بافرهنگی چون ایران بیسابقه است. هرچند نقش سیا و موساد غیرقابل انکار است، اما باید بپذیریم که مگس روی زخم مینشیند و نگاه ما باید معطوف به جراحتهای درونی باشد.
عبدالکریمی با نقد جدی نظام دانش در ایران، دانشگاه، حوزه علمیه و جریان روشنفکری را در شکلگیری این وضعیت مسئول دانست و تصریح کرد: نظام دانش ما آلوده به این خونهاست. حوزه علمیه در برقراری ارتباط با «سوژه مدرن» به نحو مطلق شکست خورده و روشنفکران نیز در این دههها عمدتاً بر آتش شکاف میان حاکمیت و ملت دمیدهاند. امروز در دانشگاهها، غربپرستی و ارزشهای قرن شانزدهمی حاکم است و کسانی که نگاهی محترمانه به سنت و پرسشگرانه به غرب دارند، منزوی شدهاند.» وی افزود که در میان تمام نهادها، تنها بخش نظامی و موشکی وظایف خود را به درستی انجام داده و نظام فرهنگی و علمی کشور در انجام رسالت خود ناکام بوده است.
این پژوهشگر فلسفه، فعالیتهای فرهنگی کنونی را «زرد، پوپولیستی و بوروکراتیک» نامید و خاطرنشان کرد: فرهنگ، پوستر و بودجه و خرج کردن پول نیست. فرهنگ کار انبیاست، نه کار بوروکراتهایی که فقط میخواهند کاری انجام دهند که مسئلهساز نشود. اگر دانشجو پس از کلاس درس همان انسان قبلی باشد، یعنی هیچ اتفاقی رخ نداده است. ما نیازمند بازنگری اساسی در ساختارهای امنیتی و حراستی هستیم که متعلق به دورههای تاریخی گذشتهاند. فضای گلخانهای مانع تفکر است؛ چرا که روح فرهنگ، تفکر و روح تفکر، پرسشگری است.
عبدالکریمی در پایان با هشدار نسبت به ظهور نوعی نئوفاشیسم که تهدید و فحاشی را جایگزین گفتگو کرده است، تأکید کرد: ایران سرزمین مولانا، حافظ و مظاهر کرامت انسانی همچون علی(ع) و حسین(ع) است. شیعه یعنی عشق؛ و وقتی در چنین سرزمینی خشونت عریان رخ میدهد، نشاندهنده تهی شدن جامعه از فرهنگ واقعی است. اگر نظام دانش ما تکان نخورد و بازبینی اساسی در ساختارهای سیاسی و رسانهای رخ ندهد، این رویدادهای خشونتآمیز در آینده با شدتی بیشتر تکرار خواهند شد.