به گزارش بخش فرهنگی الف اولین نکته ای که در همین آغاز جشنواره خود نمایی می کند تغییر محل برگزاری آن پس از چند دوره حضور رسانه های گروهی در سالن همایش های برج میلاد است. هر کسی که تجربه چند دوره حضور در جشنواره را داشته باشد، به این نکته اذعان دارد که اگر قرار است جایی به عنوان کاخ جشنواره معرفی شود ، یعنی جایی که مرکز اصلی نمایش فیلم ها برای رسانه های گروهی و همچنین برگزاری نشست های پرسش و پاسخ و دیگر بخشهای جنبی جشنواره باشد، همان مرکز همایشهای برج میلاد است. دلایل آن هم کم نیست، از موقعیت مکانی  برای دسترسی همگانی بگیریم تا محل پارک وسایل رفت و آمد اهالی رسانه تا ویژگی های خود مرکز همایش ها و مناسب بودن سالن برای برگزاری مراسمی که تعداد زیادی از افراد قرار است هر روزساعات طولانی در این مکان حضور داشته باشند.

اگرچه تا چند هفته مانده به جشنواره هنوز تصمیم انتقال مرکزیت آن از برج میلاد قطعی به نظر نمی رسید، اما نظر به اتفاقات هفته های اخیر و برخی ملاحظات دیگر در امر برگزاری جشنواره، گردانندگان به این نتیجه رسیدند که پردیس ملت گزینه بهتری برای جشنواره امسال است.  به هر حال ساعت 2 بعد از ظهر 11 بهمن  جشنواره چهل و چهارم با نمایش انیمیشن «نگهبانان خورشید» آغاز به کار کرد.

این پویانمایی به کارگردانی عماد رحمانی و مهراد محرابی و تهیه‌کنندگی مهدی جعفری جوزانی ساخته شده است. نگهبانان خورشید، سومین اثری است که مجموعه مهوا، پس از «شمشیرو اندوه» و «افسانه سپهر» ارائه کرده است. برخلاف جشنواره پیش که چند انیمیشن بلند داستانی در جشنواره حضور داشته و به بخش رقابتی نیز راه یافته بودند، تنها انیمیشن امسال یعنی «نگهبانان خورشید» در بخش خارج از جشنواره به نمایش در آمده است.

باید اشاره کرد که پیش از آغاز نمایش فیلم‌ها منوچهر شاهسواری  ضمن خیرمقدم به اهالی رسانه و منتقدان از سازندگان نگهبانان خورشید عذرخواهی کرد که چون رقیب ندارند و بار انیمیشن‌ سینمای ایران را تنها به‌دوش می‌کشند، در بخش رقابتی حضور ندارند! شهسواری در ادامه به نکته ای تاکید کرد که از امسال قرار شده در جشنواره فیلم فجر مورد تاکید قرار بگیرد و آن ملی بودن این جشنواره است. او با تاکید بر این‌که جشنواره فجر یک رویداد ملی است، تاکید کرد: به ملی‌بودن این رویداد باور دارم. من فقط از باب احترام و ادب آمدم تا بگویم این اولین نمایش جشنواره چهل‌و‌چهارم است. همواره مقیدم که بگویم این جشنواره را یک رویداد ملی می‌دانم و به آن باور دارم. او اضافه کرد:  امیدوارم بتوانیم در شکل‌گیری یک رویداد ملی که متعلق به مردمان این سرزمین است مشارکت داشته باشیم و دل‌های آنها را که به دلایل مختلف ممکن است ناآرام باشد، به سهم خودمان آرام کنیم.

 

«غوطه ور» ساخته جواد حکمی نخستین فیلم از بخش سودای سیمرغ جشنواره است که در سانس دوم روز اول جشنواره به نمایش در آمده است. خود فیلم البته نکته تازه و قابل ذکری ندارد یک فیلم پلیسی کلیشه ای که مهمترین ایده آن یعنی بی‌خوابی کارآگاه نیز برگرفته از فیلمی معروف با بازی آل پاچینوست. جالب تر از خود فیلم کارگردان آن است که یک روحانی است و با لباس روحانی نیز در جلسه پرسش و پاسخ حاضر شد. او که تجربه ساخت چند فیلم کوتاه را در کارنامه دارد در نخستین فیلم بلند خود چندان موفق نشان نمی دهد شاید مهمترین مشکل از نگاهی است که او به ساختار سینما دارد. چیزی که در جلسه پرسش و پاسخ نیز مورد تاکید قرار می دهد و آن چیزی نیست جز اینکه سینما برای او یک نوع منبر است.

اما یکی از بدترین تجربه های فیلم دیدن را آرش معیریان در «غبار میمون» برای ما رقم می زند. سومین فیلم روز اول، چنان معجون آشفته و اغراق آمیزی است که باعث می شود قدر «غوطه ور» را بیشتر بدانیم. ساخت این فیلم سفارشیِ شعاری و سرهم بندی شده را شاید به لحاظ مالی بتوان توجیه کرد، حتی حضور بازیگران را که واقعا بعید می دانم آنها هم چیزی از داستان فیلم دستگیرشان شده باشد؛ اما آنچه واقعا به هیچ شکلی قابل هضم نیست حضور این فیلم در بخش رقابتی جشنواره است. فیلمی که به گمانم با چیزی جز خودش نمی تواند در بد بودن رقابت کند. این فیلم که حتی یکی از سالن های کوچک پردیس ملت را نیز نمی تواند پرکند در میانه راه برخی از تماشاگران خود را نیز ازدست می دهد. کسانی که بعد از گذشتن نیمی از فیلم هنوز از خط داستانی آن چیزی سردرنیاورده اند. البته این را هم اضافه کنیم که به نظر نمی رسد «غبار میمون» فیلمی ضد داستان با روایتی متفاوت بوده باشد.

روز اول جشنواره را با امید به بهتر شدن آن در روزهای بعد به پایان می بریم، شاید در لیست ناامید کننده فیلمهای حاضر در جشنواره، آثاری شگفتی ساز پیدا شوند که گرمایی به این فضای سرد حاکم بر جشنواره فجر امسال بدهند.