فلفل یک خوراکی با مزه غالبا تند است که در سراسر دنیا از آن برای مزه‌دار کردن غذا و یا به صورت خام در کنار غذا استفاده می‌شود. انواع مختلفی از این خوراکی وجود دارد که از لحاظ شکل ظاهری، رنگ، طعم و... با هم متفاوت هستند.

برای نخستین بار، در اواسط سال ۱۴۰۰ میلادی، توسط فیزیک‌دانی که کریستف کلمب را به هند همراهی کرده بود، گیاهی به نام فلفل معرفی شد. دلیل نام‌گذاری این گیاه به‌خاطر قوطی شکل بودن و تقریباً توخالی بودن این گیاه تند است. نام این گیاه برگرفته از کلمه لاتین کاپا، است که اشاره به ویژگی قوطی شکل و توخالی بودن آن دارد. انواع مختلف فلفل الانه در اکثر مناطق و کشورهای دنیا کشت می‌شود.

۱. فلفل سیاه؛ طعم تند و تیز

فلفل سیاه یا Black Pepper میوه خشک شده و تیره رنگ گیاه فلفل است؛ این گیاه بومی جنوب هند بوده و معمولاً به صورت خشک به عنوان ادویه و چاشنی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این گیاه به دلیل داشتن ماده پیپرین، از خواص متنوعی مانند ضد التهاب بودن، هضم کننده غذا و بهبود دهنده عملکرد سیستم گوارش برخوردار است.

 

۲. فلفل صورتی؛ طعم ملایم و شیرین

فلفل‌صورتی، ارتباطی به فلفل واقعی ندارد. این گیاه در زبان فرانسه به "توت صورتی" و "رزخلیج" هم مشهور است. میوهٔ رسیدهٔ این گیاه، خشک و صورتی رنگ است. از آنجا که شکل و اندازهٔ میوه این گیاه، مشابه فلفل واقعی است، در بازار بنام فلفل‌صورتی عرضه می‌شود.

این گیاه از خانواده پسته‌ایان است.فلفل‌صورتی سبک و اغلب توخالی است و نسبت به فلفل، بیشتر معطر است. این میوه تندی سبکتر از فلفل را با طعم مرکبات دارد. فلفل‌صورتی گیاه بومی شمال آمریکای لاتین، کوه‌های آند در پرو است و در کشورهای برزیل، آرژانتین و شیلی مرکزی نیز می‌روید.

از این گیاه به عنوان ادویه استفاده می‌شود که عطر، طعم و رنگ خوبی دارد.

 

۳. فلفل قرمز؛ طعم تند و گرم

فلفل قرمز تند که به آن فلفل کاین هم گفته می‌شود، فواید متعددی برای سلامتی بدن دارد. فواید زیاد این گیاه باعث شده بسیاری از افراد آن را پادشاه گیاهان بدانند. هزاران سال است که از فلفل کاین برای درمان بیماری‌های مختلف استفاده می‌شود. این گیاه نه تنها دارای خواص درمانی شگفت‌انگیز است، بلکه در آشپزی هم کاربرد دارد.

فلفل کاین نوعی فلفل چیلی است. اصالت این ماده‌ی غذایی به آمریکای مرکزی و جنوبی برمی‌گردد. این نوع فلفل در قرن ۱۵ توسط کریستوفر کلمبوس به اروپا آورده شد. او فلفل قرمز تند را به‌عنوان جایگزینی برای فلفل سیاه می‌دانست.

 

۴. فلفل سفید؛ طعم کمی تند و تیز

فلفل سفید و (سیاه) درختچه‌ای بالا رونده‌ای است که به حالت خودرو و وحشی در مناطق مختلف هند می‌روید. گل‌های آن سفید و به صورت سنبله و میوه آن گرد و کوچکتر از نخود، ابتدا به رنگ سبز و پس از رسیدن به رنگ قرمز تیره در می‌آید و به شکل خوشه‌ای از ساقه آویزان می‌شود.

برای به دست آوردن فلفل سفید، دانه‌ها هنگام برداشت باید کاملاً رسیده و به رنگ کبود متمایل به قرمز تیره باشند. دانه‌ها را در آب قرار می‌دهند تا خیس بخورند. سپس تنها مغز دانه‌ها باقی می‌مانند که در جریان خشک شدن رنگ سفید متمایل به زرد پیدا می‌کنند.

تفاوت فلفل سفید و فلفل سیاه

فلفل سفید و فلفل سیاه هر دو محصول یک گیاه به نام Piper Nigrum هستند و تفاوت آن‌ها این است که فلفل سیاه زیر نور خورشید خشک می‌شوند و فلفل سفید زمانی‌که دانه‌های رسیده بعد از رسیدن در آب خیس بخورند و پوست آن‌ها جدا شود. میزان چربی موجود در فلفل سیاه بیش‌تر از فلفل سفید است. ارزش دارویی فلفل سفید نسبت به فلفل سیاه بیش‌تر است. عطر، طعم و بوی فلفل سیاه نسبت به فلفل سفید قوی‌تر است. طعم فلفل سیاه بهتر از فلفل سفید است و به همین دلیل کاربرد بیشتری در آشپزی نیز دارد. طول عمر فلفل سیاه نسبت به فلفل سفید بیشتر است. فلفل سفید موجب بروز واکنش‌های آلرژیک در افراد می‌شود.

 

۵. فلفل سبز؛ طعم ملایم و شیرین

فلفل سبز (به انگلیسی:green-pepper) دارای ویتامین ث بسیار زیادی است که آنتی اکسیدانی قوی برای تقویت سیستم ایمنی بدن است و از سویی دیگر کلاژن سازی در بدن را تحریک می‌کند. وجود کلاژن برای نرم و انعطاف پذیر بودن پوست و رگ‌های بدن اهمیت زیادی دارد و سرعت روند پیری را کاهش می‌دهد.

فلفل گیاهی است بوته‌ای و یک ساله که زادگاه اصلی آن سواحل آمریکاست. ساقه‌های بوته فلفل تا ارتفاع ۷۰ سانتی‌متر می‌رسد. برگ‌های آن به رنگ سبز تیره و کشیده و نوک تیز هستند و گل‌ها به رنگ سفید و به صورت تکی و جدا از یکدیگر در انتهای ساقه نمایان می‌شوند. میوه این گیاه که همان فلفل باشد در دو نوع خوراکی و زینتی دیده می‌شود.

فلفل در رنگ‌های سرخ، سبز، زرد و بنفش و به اشکال نازک کشیده، ضخیم و گوشتی کشیده، ضخیم و گوشتی کوتاه، کروی و گیلاسی شکل، بیضوی، کروی و گوجه‌ای شکل دیده می‌شود.

فلفل سبز در دو نوع شیرین و تند وجود دارد. نوع تند آن به واسطه وجود کپسایسین می تواند خواص بیشتری داشته باشد.

فلفل سبز حاوی کپسایسین، ویتامین A ، ویتامین C ، ویتامین B ، ویتامین E ویتامین K، آهن ، منیزیم و پتاسیم و مس است.

مصرف فلفل سبز بدن را در برابر آسیب رادیکال های آزاد محافظت می کند و باعث کاهش خطر ابتلا به سرطان می شود. کپسایسین موجود در فلفل سبز تند باعث کاهش سطح کلسترول بدن می شود و مقدار بالای ویتامین های موجود در آن روند پیری را کاهش میدهد.

 

۶. فلفل بهار؛ طعم گرم و شیرین

فلفل بهار نوعی فلفل معطر به اندازه نخود می باشد و به رنگ قهوه ای تیره است. بر خلاف اسمی که دارد این ادویه به هیچ وجه تند نمی باشد و عطر و طعم فوق العاده قوی ماننده میخک و یا جوز بویا و دارچین دارد.

علت نام گذاری این فلفل به نام فلفل بهار به دلیل آن است که امروزه این فلفل در سرزمین بهارات هند می روید. به زبان انگلیسی این فلفل را Allspice - آلس پایس - می نامند. البته در اروپا و آمریکا به آن فلفل جاماییکایی نیز می گویند زیرا اصالت اصلی آن جاماییکا و هاوایی است.

بهار فلفل میوه ی خشک شده ی درخت Pimenta dioica است. وقتی که میوه های این درخت سبز و نارس هستند، برداشت می شوند و آن ها را در مقابل آفتاب قرار می دهند تا خشک شوند. هنگامی که خشک می شوند به رنگ قهوه ای در می آیند.

از فلفل بهار در چه غذاهایی استفاده می شود؟

این فلفل به دلیل طعم قوی که دارد مناسب برای پخت انواع گوشت به ویژه گوشت قرمز می باشد. آشپزهای حرفه ای و ماهر گوشت استیک را با فلفل بهار و دیگر ادویه ها طعم دار می کنند و سپس روی چوب تنه درخت بهار فلفل، آن را کباب می کنند. این فلفل عطر بسیار معطر و طعم بسیار لذیذی به کباب و گوشت می دهد.

این ادویه بی نظیر، یکی از اجزای جدا نشدنی چاشنی کاری می باشد. از فلفل بهار همچنین در انواع غذاهای هندی، عربی و ترکی نیز استفاده می شود.

شما می توانید از بهار فلفل در تهیه انواع خورشت ها، سوپ ها، ترشی ها و بعضی کیک ها و شیرینی های خاص استفاده کنید.

برای استفاده از این ادویه فوق العاده ، بهتر است آن را به صورت دان و ناساب تهیه کنید و در هنگام مصرف آن را سابیده و پودر نمایید. همچنین می توان در ابتدای پخت غذا و یا در اواسط پخت، بهار فلفل را به غذا اضافه نمایید.

 

۷. دار فلفل؛ طعم تند و شیرین

دار فلفل یا دراز فلفل با نام علمی (longum piper) گیاهی چند ساله است، بوته مانند دارای ریشه ای ضخیم و برگ های آن قلبی شکل، نوک تیز به ابعاد ۶ – ۹ در ۳ – ۵ سانتیمتر است. دمبرگ آن نسبتا دراز است. شبیه به درخت توت و میوه آن درازتر و باریک تر از میوه توت است.

رنگ میوه خام آن زرد کم رنگ و متمایل به سبز است که پس از رشد تیره‌تر شده و در نهایت به رنگ قهوه‌ای متمایل به سیاه می‌شود. علاوه بر میوه، ریشه آن نیز قابل استفاده است. دار فلفل برای معده، کبد و قلب بسیار مفید است. همچنین، دارای خاصیت تسکین درد می‌باشد.