گروه تعاملی الف - آرش تبرستانی:
خبر دریافت جایزه گرمی (مهمترین جایزه موسیقی آمریکا) توسط شروین حاجی پور اعلام شد. معمولا باید از دریافت جایزه توسط یک ایرانی در مجامع بین المللی احساس افتخار کرد ولی این بار با موردی خاص مواجه هستیم. این خواننده متولد سال ۷۶ چند سالی است که در عرصه موسیقی فعالیت میکند. او در برنامه عصر جدید شرکت کرد ولی از کسب مقام در این برنامه بازماند. ما در این مقاله قصد تحلیل هنری آثار این خواننده را نداریم چه اینکه او حتی یک آلبوم رسمی هم منتشر نکرده است اما سوالی که پیش میآید این است که چرا او برنده چنین جایزه ای شده است. جایزهای که برای اولین بار در تاریخ به یک خواننده ایرانی اهدا میشود یعنی پیش از او هیچ خواننده ایرانی دیگری توانایی دریافت این جایزه را نداشت؟
قطعا این طور نیست فقط دخالت مسایل سیاسی در عرصههای دیگر باعث میشود که چنین اتفاقات عجیبی رخ دهد. البته غربیها در چنین اموری سابقهای طولانی دارند. برای نمونه نامزدی جرج بوش و تونی بلر برای جایزه صلح نوبل! یا اعطای جایزه به فیلمهای ضعیف با بن مایههای سیاسی در جشنواره های سینمایی. این اتفاقات در سال های اخیر شدت بیشتری گرفته است و شاهکار آخر هم همین جایزه بود که قرعه این بار به نام شروین حاجی پور افتاد.
حال سوال اینجا است که آیا جشنوارههایی تا این اندازه سیاست زده و غیر تخصصی اساسا دارای اعتبار هستند؟ قطعا خیر. ای کاش هنرمندان ما به این جایگاه در فرهنگ ایرانی اسلامی برسند که خودشان را از دریافت این جوایز بی نیاز بدانند مانند حسین علیزاده که از دریافت نشان شوالیه خودداری کرد و جالبتر از آن عنوان شهروندی شیراز را از نشان شوالیه ارزشمندتر دانست. توجه داشته باشیم که؛ در طول تاریخ فرهنگ و هنر ایران زمین دارای جایگاه بسیار بالایی بوده است و اعتبار هنر ایرانی وابسته به دریافت جوایز از کشورهای غربی نیست. البته دریافت جایزه فی نفسه محل اشکال نیست ولی اگر تاریخچه این جوایز و افرادی که برنده آن شدند با دقت بررسی شود متوجه موضوعات مطرح شده خواهیم شد.