پالس اشتباه از اتاق تاریک
فرهیختگان نوشت:
درحالیکه کشور درگیر جنگی است که به طور خاص، زیرساختهای انرژی را درگیر کرده است، انتشار فیلمی از گفتوگوی رئیسجمهور در اتاقی تاریک با خبرنگار صداوسیما، بهجای آنکه پیام «مقاومت» را مخابره کند، ناخواسته «کمبود» و «انفعال» را به نمایش گذاشته است. این تنها اتفاقی نبود که روز جمعه باعث مخابره پیام ضعف از ایران شد. در میان تهدیدهای رئیسجمهور آمریکا که مدعی شد آمادگی شروع جنگی دیگر را با ایران دارد، متنی از سیدعباس عراقچی، وزیر امور خارجه منتشر شد که از آمادگی برای بازگشایی دوروزه تنگه هرمز میگفت و این سؤال را به وجود میآورد که آیا وزیر خارجه باید پاسخگوی تهدیدهای ترامپ با ادبیاتی هموزن ادبیات طرف مقابل در تهدید یا اعتمادسازی، تندی یا ملایمت، خصومت یا مدارا و... باشد یا آنکه در برابر تهدید، دنبال سازشی خیالی و فانتزی باشد؟ روشن است که وقتی تهدید دشمن بهدرستی جواب نمیگیرد یا از اتاق رئیسجمهور ایران پیام تاریک ضعف مخابره میشود، طرف مقابل طراحیاش را در ادامه، معطوف به ضعیفشدن ایران انجام میدهد و همین میتواند معادلههای جنگ را طور دیگری بچیند....در جنگ روایتها، تصویر بیش از کلام اثر میگذارد. تصویری که از رئیسجمهور ایران در تاریکی منتشر میشود، بهراحتی میتواند از سوی رسانههای خارجی و دشمنان بهعنوان «سند بصری» فروپاشی و انفعال مصادره شود. درحالیکه دشمن بهصراحت هدف قرار دادن زیرساختهای انرژی را برای اعمال فشار اقتصادی و ایجاد نارضایتی دنبال میکند، انتشار چنین تصویری عملاً تأیید میکند که این فشارها مؤثر بودهاند. تفاوت ظریف؛ اما حیاتی است: صرفهجویی وقتی از موضع قدرت و با روایت «ما با مدیریت مصرف، دشمن را ناکام میگذاریم» همراه باشد، مقاومت است؛ اما وقتی در سکوت و تاریکی و بدون روایت پشتیبان ارائه شود، شبیه تسلیمشدن به کمبود است.
مشکل اصلی، خودِ خاموشکردن چراغها نیست. مشکل این است که این اقدام بدون یک روایت قوی و پشتیبان ارائه شده است. اگر قرار بود این فیلم پیام «مقاومت» را مخابره کند، باید با اعلام برنامه مشخص برای جبران خسارت زیرساختها، شفافیت در مورد میزان آسیبها و فراخوانی ملی با لحن امیدوارانه همراه میشد. در عوض، آنچه منتشر شد، تصویری از یک مدیر تنها در تاریکی بود که گویی هیچ راهبردی جز کاهش مصرف، آن هم به شکل افراطی و خارج از دایره منطق ندارد.
*****
آناتومی سقوط
وطن امروز نوشت:
استثناگرایی رژیم صهیونی در سیاست خارجی آمریکا به پایان رسیده است؟ این پرسش رایجی است که فضای سیاسی آمریکا را اشغال کرده؛ سوالی که روزگاری مطرح کردنش در آن کشور یه تابوی بزرگ بود اما گرفتار شدن سیاست خارجی واشنگتن در چنبره ترجیحات و اولویتهای تلآویو، منابع قدرت آمریکا در جهان را در بحبوحه نظم آشفته جهان دچار یک فرسایش بیسابقه کرده است.
امروز یک اجماع کلی در جهان سیاست وجود دارد: نتیجه ۲ انتخابات اخیر ریاستجمهوری و کنگره آمریکا را سیاستهای مخرب اسرائیل تعیین کرده است. حمایت بیقید و شرایط آمریکای بایدن از نسلکشی رژیم در غزه، وی را تکدورهای کرد و جنگ فاجعهبار و بیدلیل آمریکا علیه ایران که با تحریک مستقیم نتانیاهو و دیکته کردن راهبردهای او به کاخ سفید شکل گرفت، شکست بیسابقهای را به ترامپ و حزب جمهوریخواه وارد آورد و رئیسجمهور تروریست آمریکا را به «اردک لنگ» (توصیفی که در سیاست آمریکا به روسای جمهور تضعیفشده نسبت میدهند) مبدل کرد.
حالا هشدار نظریهپردازان و کارشناسانی نظیر پروفسور جان مرشایمر و استفن والت تحقق پیدا کرده است. این 2 اندیشمند روابط بینالملل سالها پیش در کتاب مشهور خودشان «لابی اسرائیل در آمریکا» به ابعاد مخرب نفوذ صهیونیستها در ارکان تصمیمسازی آمریکا پرداخته بودند و طی این سالها بارها تحلیل کردند مشکلات دیپلماسی آمریکا در جهان بهویژه منطقه غرب آسیا حاصل چسبندگی و پیوند با ترجیحات اسرائیل است.
حالا بعد از جنگ علیه ایران که شهروندان هزینه آتشافروزی رژیم را با باکهای بنزین خود میپردازند، در آمریکا از ضرورت بازنگری در تنظیم روابط با رژیم سخن گفته میشود؛ تا جایی که جیدی ونس، معاون رئیسجمهور آمریکا پیشقدم شد و در آسیبشناسی شکست جمهوریخواهان و حزب ترامپ اعلام کرد رأیدهندگان آمریکایی خواستار پایان روابط خاص و استثنایی آمریکا با اسرائیل هستند. فضای سیاسی سرزمین اشغالی هنوز از اظهارات ونس بهتزده و شگفتزده است.
جریانی که با شعار «اول آمریکا» و وعده «توقف جنگهای بیپایان» از آمریکاییها و جنبش ماگا رأی گرفت، به رأیدهندگان آمریکایی خیانت کرد و ماگاییستها مشاهده کردند این نتانیاهو است که سیاستهای کاخ سفید را تعیین میکند.
در حقیقت، سرسپردگی ترامپ به نتانیاهو و ضربه تاریخی که رئیسجمهور آمریکا به حزب جمهوریخواه و جریان ماگا زد، باعث شد ونس وارد میدان شود تا ماگا را از ترامپیسم جدا کرده و منجی آن باشد. حالا ترامپ از نگاه یاران، دوستان سابق و رأیدهندگانش، خیانتکاری است که به جای «اول آمریکا» و متوقف کردن جنگهای بیپایان، ترجیحات اسرائیل و نتانیاهو را برگزید. پیام رأیدهندگان ماگاییست و جمهوریخواهانی که پای صندوق رأی رفتند همین بود؛ چیزی که ونس آن را تنبیه و خشم رأیدهندگان ناراضی نامید
*****
تجمعات شبانه، سرمایه ملی یا عامل انشقاق؟!
سایت عصرایران نوشت:
تجمعات شبانهای که پس از آغاز جنگ ایران با آمریکا و اسرائیل در خیابانها و میادین شکل گرفتند، در روزهای نخست کارکردی مهم و قابل دفاع داشتند. این تجمعات به تقویت همبستگی ملی، افزایش روحیه نیروهای مسلح، نمایش پایداری جامعه و انتقال پیام بازدارندگی به دشمن کمک کردند.
حضور مردم در خیابانها نشان میداد که جامعه در برابر تجاوز خارجی منفعل نیست و از توان دفاعی کشور حمایت میکند. در شرایط جنگی، تجمع خیابانی صرفاً یک رویداد تبلیغاتی نیست، بلکه ابزاری برای مدیریت روحیه عمومی، تولید امید و تقویت احساس تعلق جمعی است. این حضور میتواند به نیروهای مسلح اطمینان دهد که از پشتیبانی اجتماعی برخوردارند و به دشمن نشان دهد که فشار خارجی به تضعیف اراده ملی منجر نشده است.... بااینحال، پس از جنگ، کارکرد این تجمعات نیز باید متناسب با شرایط جدید تغییر میکرد. جامعه پس از جنگ بیش از آنکه به تداوم فضای بسیج جنگی نیاز داشته باشد، به بازسازی، پاسخگویی، ترمیم شکافها و بازتعریف هویت ملی نیازمند است. وحدتی که در دوران جنگ حول مقابله با دشمن شکل میگیرد، پس از جنگ باید حول وطن، عدالت، مشارکت، اعتماد عمومی و آینده مشترک بازتعریف شود. بنابراین، ادامه تجمعات با همان ادبیات جنگی و انتقامجویانه، میتواند مانع شکلگیری فرصت تازهای برای بازسازی اجتماعی شود.
یکی از مسائل مهم تغییر تدریجی محتوای شعارها و سخنرانیهاست. تجمعاتی که در ابتدا با محوریت دفاع از ایران و حمایت از نیروهای مسلح شکل گرفتند، بهتدریج در مواردی به صحنه حمله به رئیسجمهور، رئیس مجلس و وزیر امور خارجه تبدیل شدهاند. شعارهایی مانند «پزشکیان و قالیباف رو میدیم، اورانیوم نمیدیم» و «قالیباف، عراقچی، پس خون رهبرم چی؟» نمونههایی از این تغییر رویکرد هستند. این شعارها صرفاً بیان مخالفت با یک تصمیم سیاسی نیستند، بلکه با ایجاد پیوند میان مذاکره و خیانت، هرگونه تصمیمگیری دیپلماتیک را در معرض اتهام سازش قرار میدهند. گزارشهایی نیز از پلاکاردهایی منتشر شده که خواستار عزل و محاکمه مسئولان هستند. چنین رویکردی تجمع را از ابزار حمایت ملی به ابزاری برای فشار سیاسی و تصفیه درونی تبدیل میکند. این تحول از آن جهت نگرانکننده است که اختلافنظر درباره سیاست خارجی را به تقابل با مسئولان رسمی کشور گره میزند.
تجمعات شبانه در دوران جنگ، سرمایهای ارزشمند برای تقویت پایداری ملی، افزایش روحیه دفاعی و نمایش بازدارندگی بودند. اما تداوم آنها با همان ادبیات جنگی و چرخش به سمت حمله به مسئولان، میتواند به انسجام اجتماعی و وحدت ملی آسیب بزند.
****
شکستن محاصره امریکا با هدف گرفتن تولید نفت منطقه
روزنامه خراسان نوشت:
صحت خبر غیررسمی حرکت کشتیها در وضعیت ضدونقیض به سر میبرد. حتی منابع پشت پرده و غیررسانهای هم خبرهای متفاوتی ارائه میکنند. اما فارغ از صحت این اقدام در مرحله کنونی و این روزها، باید توجه داشت که حمله و اقدام علیه محاصره دریایی، امری واجب و لازم برای آینده کشور است. حتی اگر توافقی در افق وجود داشته باشد (که فعلا وجود ندارد) بازهم باید به این ابزار دشمن حمله کرد.
نباید اجازه داد که محاصره نیز همانند تحریم، تبدیل به یک واقعیت زیست ایرانی شود و دشمن هر زمان که خواست از آن استفاده کند. توجیهاتی مانند هزینه محاصره یا کمبود امکانات برای اعمال آن نیز نادرست است. چراکه قطعا کشورهای عربی حاضر به تامین مالی آن هستند تا به جای جنگ، محاصره، ایران را از پای درآورد. ترامپ هم این ابزار را بیشتر از جنگ میپسندد.
پس اصل این که محاصره باید با ابزارهای معقول از جعبه ابزار دشمن خارج شود، امری قطعی است. اما چگونگی آن باید مورد بحث قرار گیرد. حمله مستقیم به کشتیهای جنگی دشمن در روزهای اول اجرای محاصره، عملیاتی شد اما نتیجه مثبتی نداشت. ضمن این که وقتی شلیکی به دشمن صورت میگیرد، او میتواند دورتر برود و اعمال محاصره را در خطی دورتر اجرایی سازد. حتی میتواند به تنگه مالاکا برود و در آن جا کشتیهای ایرانی را هدف حمله قرار دهد. جایی که ایران مجبور است برای عبور نفت خود به سمت چین، حتما از آن عبور کند. ضمن آنکه بخش اعظمی از محاصره به وسیله جنگنده و با پرتاب موشک هوا به سطح صورت گرفته؛ جنگندههایی که میتوانند از خاک کشورهای عربی بلند شوند. پس حمله به محاصره صرفا به صورت اقدام نظامی نمیتواند دشمن را از این ابزار منصرف سازد.
باید یک موازنه راهبردی ساخته شود که شامل گزارههای واقعی و اجراپذیر باشد تا هزینه اجرای محاصره به حدی بالا رود که امکان اجرای آن برای دشمن وجود نداشته باشد. گزارهای که میگوید «اگر محاصرهای را اعمال کردی، ایران یک فهرست از اقدامات را اعمال میکند». این موازنه را میتوان با تهدید (و البته آمادگی برای اجرایی کردن آن تهدید) در عرصه تولید نفت پیش برد. چراکه ضربه به تولید نفت، موثرترین ضربهای است که میتواند به قلب اقتصاد آمریکا اصابت کند. با کاهش ظرفیت تولید نفت، چشم انداز قیمت برای ماهها بالا خواهد ماند و به این وسیله انواع مضرات بعدی مانند تورم بالا، نرخ بازدهی اوراق و... بر سر اقتصاد آمریکا خراب خواهد شد...این یعنی، ایران باید اعلام کند که در صورت حمله دشمن به نفتکشهای ایرانی، به تولید آمریکایی نفت در منطقه حمله خواهد کرد. باید دقت داشت که به علت وضعیت وخیم بازارها در آمریکا، ترامپ امکان بالا رفتن از نردبان تنش در وضعیت کنونی را ندارد. یعنی میتوان با احتمال بسیار زیاد انتظار داشت که در صورت اجرایی شدن این امر، دشمن نتواند به تولید نفت ایران حمله کند. به ویژه آنکه ایران برای ضربات بعدی تدبیر و اعلام کرده باشد. پس از لحاظ زمانی نیز وضعیت برای ایران مطلوب و مناسب است.
*****
میدان دوم نبرد
جوان نوشت:
یکی از مهمترین موضوعاتی که باید با حساسیت ویژه مورد توجه تصمیمگیرندگان قرار گیرد، مسئله نارضایتی عمومی و فاصله میان مردم و نهادهای حکومتی است. هیچ جامعهای از مشکلات اقتصادی، فشار معیشتی، تورم، بیکاری، تصمیمات نادرست و احساس بیعدالتی مصون نیست، اما تفاوت اساسی میان جوامع در نحوه مدیریت این مشکلات و میزان اعتماد متقابل میان مردم و مسئولان است. اگر مردم احساس کنند صدای آنان شنیده نمیشود، مشکلاتشان جدی گرفته نمیشود و تصمیمات مهم بدون توجه به شرایط زندگی آنان اتخاذ میشود، بهتدریج سرمایه اعتماد عمومی آسیب میبیند. این همان نقطهای است که میتواند برای دشمن فرصت ایجاد کند. دشمن برای ایجاد شکاف اجتماعی نیازی ندارد که همه مشکلات یک جامعه را از ابتدا به وجود بیاورد. کافی است از مشکلات موجود بهرهبرداری کند، آنها را تشدید و بهگونهای روایتسازی کند که مردم به این نتیجه برسند که هیچ پیوند مشترکی میان آنان و دیگر بخشهای جامعه باقی نمانده است. از همینرو، هر تصمیمی که بدون بررسی پیامدهای اجتماعی و اقتصادی اتخاذ شود، هر سیاستی که فشار مضاعفی بر زندگی مردم تحمیل کند و هر اقدامی که احساس بیعدالتی یا بیتوجهی را افزایش دهد، ممکن است ناخواسته به عاملی برای تضعیف انسجام ملی تبدیل شود.
****
اول ما باید بزنیم
روزنامه کیهان نوشت:
شواهد میدانی، تحرکات نظامی آمریکا، پروندهسازیهای اطلاعاتی و رجزخوانیهای مقامات کاخ سفید همگی از یک واقعیت روشن حکایت دارند؛ اینکه دشمن آمریکایی-صهیونی آرایش جنگی گرفته و در حال تکمیل همزمان آمادگی لجستیکی و بهانهتراشی برای آغاز دور جدیدی از تجاوز علیه ایران است.
از یکسو رئیس رژیم تروریست آمریکا صراحتاً از «نابودی ایران» سخن میگوید، وزیر خزانهداری را در پادگان مستقر میکند و بر محاصره دریایی و هوایی سماجت میکند و از سوی دیگر، حملات هوایی محدود در جنوب کشور و عملیات گسترده جنگ شناختی پیرامون «بمب کثیف» و «سدهای ایران» در رسانههای غربی مثل نیویورک تایمز و سیانان کلید خورده است. در چنین شرایطی و با توجه به تجربه دو بار تجاوز و تحمیل جنگ آن هم در میانه مذاکرات، پرسش کلیدی و راهبردی این است که وقتی شواهد نشان میدهد جنگ قطعی و قریبالوقوع است، چرا ما باید دست روی دست بگذاریم، منتظر شلیک اول واشنگتن بمانیم و ابتکار عمل «ضربه اول» را به دشمن واگذار کنیم؟!... با کنار هم قرار دادن این واقعیتها، مشخص میشود که وضعیت کنونی «نه جنگ و نه صلح» نیست؛ محاصره دریایی که ترامپ خود از آن بهعنوان «دزدی دریایی» یاد کرده، یک اقدام جنگی تمامعیار است. تجربه دو بار غافلگیری و تحمیل جنگ در میانه مذاکرات ثابت کرده است که دل بستن به پنجرههای تاریک دیپلماسی، تنها به دشمن فرصت میدهد تا آرایش تهاجمی خود را تکمیل کرده و در زمان دلخواه ضربه بزند. امروز که ظرفیت خط تولید موشکی کشور چندین برابر زمان جنگ ۴۰ روزه است و دشمن در اوج آسیبپذیری سیاسی، اقتصادی و عملیاتی قرار دارد، منتظر ماندن برای حمله آمریکا خطایی راهبردی است. تهران باید با ابتکار عمل میدانی، معادله را تغییر دهد و «ضربه اول» را با چند محور اساسی به دشمن وارد کند...
در چنین بزنگاهی، دکترین «ضربه اول» نه یک شعار هیجانی، بلکه ضرورتی راهبردی برای برهم زدن قواعد زمانی و مکانی دشمن و تحمیل هزینهای بازدارنده و غیرقابلتحمل به متجاوز و شرکای منطقهای و فرامنطقهای اوست. از شکستن عملی محاصره و هدف قرار دادن پاشنه آشیلهای انرژی و زیرساختی گرفته تا ضربه بدون محدودیت جغرافیایی به منافع متجاوزان و مختل کردن شریانهای حیاتی اقتصاد و ارتباطات، همگی ابزارهایی هستند که معادله را به نفع ایران تغییر میدهند. در منطق نبرد ارادهها، پیروزی از آنِ جبههای است که پیش از تکمیل ضربه حریف، ابتکار عمل را در دست بگیرد و هزینههای جنگ را به نقطهای برساند که ادامه آن برای دشمن ناممکن شود. در این مقطع حساس باید همچون یک شطرنجباز ماهر، پیش از آنکه حریف دست به مهره ببرد، با «ضربه اول» بازی جنگ را به سود خود
رقم بزنیم!
****
دولت درباره بنزین و نان با مردم صادق نیست
روزنامه اطلاعات نوشت:
متاسفانه باید گفت عملکرد اخیر دولت در دو ماجرای حساس بنزین و نان باعث خدشهدار شدن اعتماد عمومی شده است. به بیان صریح، دولت مشکلات موجود و تدابیر لازم وبه ناچار برای مدیریت آن را شفاف وصادقانه برای مردم بیان نکرده وهمین امر باعث سرگردانی،بلاتکلیفی، نگرانی، بروز ابهام و شایعه ،تشکیل صف و ایجاد نارضایتی مضاعف در مردم شده است.
به گزارش خبرآنلاین روزنامه اطلاعات نوشت: حال آن که اگر بخاطر شرایط جنگی و محاصره اقتصادی مثلا بنزین کم است یا باید در مصرف آرد ونان صرفه جویی شود، راه صحیح، کمکخواستن از مردم است که درگام نخست از بیان صادقانه و بیپرده مشکل میگذرد.
اشتباه بزرگ این است که هوش و درک مردم را نادیده بگیریم و واقعیات اقتصاد کشور وکمبودهای موجود را که روزانه در کف خیابان قابل مشاهده و لمس است در قالب طرحهای مختلف به خورد آنها بدهیم یا با هدف افزایش قیمت آن کالاها برای کسب درآمد، روی آن مشکلات موجسواری کنیم.
وقتی شرایط کشور جنگی است و کمبود هم لاجرم جزئی از آن و ناشی از آن بوده و این واقعیت در جامعه بهطور روزانه توسط مردم عادی درحال مشاهده است، بیان غیرصادقانه و تلاش برای بستهبندی زیبای آن از تریبونهای رسمی، جز سلب اعتماد عمومی اثر دیگری ندارد. چه اصراری هست که همه چیز در کشور عادی نشان داده شده وجوری رفتار شود که انگار نه انگار جنگی و محاصرهای وجود دارد؟
راه مدیریت کردن شرایط جاری اقتصاد کشور ، مهار انتظارات تورمی و تقویت مقاومت اقتصادی مردم، بیان صادقانه مسایل در کنار تشریح اقدامات و راهحلهای در دست اقدام و پیگیری است.
اگر مردم واقعا حس کنند که تریبونهابا آنها صادقانه سخن میگویند، بی شک مقاومت ، تحمل وتابآوری بیشتری برای عبور از این شرایط از خود نشان خواهند داد. برعکس، تداوم کمصداقتیهای موجود وتفاوت آشکار میان واقعیات و سخنان، ناامیدی و بیاعتمادی را افزایش داده وبا کاهش تاب آوری، شانس جلب همکاری عمومی در اجرای موفق اقداماتی که ممکن است در آینده نزدیک بسیار ضروری باشد را کاهش خواهد داد.
****
تحرکات تندروها علیه طرح مجلس برای وزارت اطلاعات
خبرآنلاین نوشت: در شرایطی که نمایندگان مجلس و دولتیها خواهان تعیینوتکلیف شدن امنیتیترین وزارتخانه دولت هستند، برخی تندروها درگیر پیامکهایی هستند که بوی جنگ قدرت میدهند؛ جنگی که حالا به وزارت اطلاعات رسیده است.
در روزهایی که نمایندگان مشغول بررسی طرح یکفوریتی «اصلاح قانون تأسیس وزارت اطلاعات و شرایط انتصاب وزیر اطلاعات» هستند و وزارت اطلاعات هم در نامهای به محمدباقر قالیباف، آمادگی خود را برای همکاری با مجلس در اصلاح قانون این وزارتخانه اعلام کرده است؛ به نظر میرسد برخی نمایندگان مجلس که نزدیک طیف تندرو سیاسی هستند با ارسال پیامک، میخواهند در روند بررسی این طرح مانعتراشی کنند.موضوعی که اخیراً، مجتبی زارعی، نماینده تهران و از نمایندگان نزدیک به قالیباف در مجلس در گفتوگویی با خبرگزاری دفاع پرس آن را فاش کرده است. او که در این گفتوگو درباره ضرورت اصلاح و ارتقای ساختار وزارت اطلاعات روایت کرده، از فضاسازیهای صورتگرفته درباره این طرح انتقاد کرد و گفت: «متأسفانه جریانی که بدون اطلاع کافی از جزئیات موضوع فعالیت میکند، با ارسال پیامکهای سازمانیافته تلاش کرده است، اینگونه القا کند که شرط ولایت فقیه در وزارت اطلاعات در حال حذف شدن است؛ در حالی که اساساً چنین برداشتی با مفاد طرح مطابقت ندارد.»
او درباره جزئیات این پیامکها نیز اینطور بیان کرد: «حتی در برخی پیامکهایی که دریافت کردهایم، این ادعا مطرح شده است که نمایندگان درصدد حذف شرط ولایت فقیه هستند؛ در صورتی که چنین موضوعی در طرح وجود ندارد. به نظر میرسد برخی افراد بدون شناخت دقیق از موضوع، مطالبی را دریافت و بازنشر میکنند.»
زارعی همچنین در کانال خود در فضای مجازی ایتا، علت این پیامکها را کینه تندروها از محمدباقر قالیباف خواند و تأکید کرد که تندروها اقدام اخیر مجلس را در نزد مردم «کودتای وفاق» اعلام میکنند؛ «در جلسه صحن علنی مجلس یکی از نمایندگان پُرسروصدا با متلک گفت چطور حذف شرط اجتهاد را فوراً به صحن آوردید؟! او و رفقاش که پشت سر پیامکهای پرشمارِ تحریکآمیز به مردم علیه پیشرفتهسازی وزارت اطلاعات هستند چون با قالیباف کینه شتری دارند عزم مجلس برای تعیین تکلیف این وزارتخانه مهم را نزد عوام کودتای وفاق جا میزنند کودتایی که بهقول آنها بناست علیه شروط نمایندگی مجلس خبرگان و نیز شرط رهبری تداوم یابد درحالیکه آنها میدانند مجلس در این باره براساس اذن و عقلِ انقلابی در حال اقدام است.»