به گزارش تسنیم، آمریکا بخش قابلتوجهی از ذخایر موشکهای راهبردی و دوربرد خود را مصرف کرده است؛ وضعیتی که ممکن است نیروهای نظامی این کشور را ناچار کند به استفاده از مهماتی با برد کمتر از 300 مایل (حدود 480 کیلومتر) روی بیاورند. این موضوع در تحلیلی که مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی (CSIS) در ماه جاری منتشر کرده، مطرح شده است.
این گزارش با بررسی دادههای مربوط به میزان مصرف مهمات تا سوم نوامبر، ارزیابی میکند که استفاده از موشکها در حملات علیه ایران چه تأثیری بر آمادگی دفاعی آمریکا در دیگر نقاط جهان گذاشته است.
در این تحلیل آمده است: «آمریکا در جریان عملیات 39روزه تا زمان برقراری آتشبس در هشتم آوریل و همچنین عملیات پس از آن، بین یکسوم تا دوسوم از ذخایر برخی مهمات کلیدی خود را مصرف کرده است.»
گزارش تأکید میکند که پنتاگون با تولیدکنندگان تسلیحات برای افزایش ظرفیت تولید به توافقهایی رسیده و کنگره نیز ممکن است بودجه لازم را اختصاص دهد؛ با این حال، بازسازی زرادخانه موشکی آمریکا به زمان نیاز دارد. فشار فعلی بر ذخایر مهمات، آسیبپذیریهایی در توان نظامی این کشور ایجاد کرده است.
در این تحلیل آمده است: «آیا آمریکا مهمات کافی برای ازسرگیری جنگ در اختیار دارد؟ پاسخ کوتاه این است: بله، در برابر ایران. اما در برابر چین نگرانیهای جدی وجود دارد. بازسازی ذخایر به تعهدی چندساله نیاز دارد که از بحران کنونی نیز فراتر برود.»
مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی در این گزارش، موشکها را در 9 دسته طبقهبندی کرده است. از میان این 9 دسته، هفت دسته از نظر امکان تأمین مجدد و جایگزینی مهمات با پیامدهای نامطلوب روبهرو هستند.
بر اساس این ارزیابی، موشکهای پاتریوت، سامانه دفاع موشکی ارتفاع بالای منطقهای (تاد) و موشکهای استاندارد (Standard Missiles) که از نوع موشکهای پدافند هوایی با قابلیت پرتاب عمودی از شناورهای نظامی هستند، در گروه «مصرف بسیار بالا و بدون جایگزین» قرار گرفتهاند. این طبقهبندی نشان میدهد وضعیت ذخایر این موشکها بهشدت نگرانکننده است.
موشکهای دوربرد زمینبهزمین و هوا به زمین، از جمله موشکهای کروز تاماهاوک، موشکهای کروز هواپرتاب AGM-158 JASSM و موشکهای بالستیک تاکتیکی Precision Strike Missile (PrSM)، نیز در گروه مهماتی قرار دارند که مصرف بالایی داشتهاند، هرچند تا حدودی امکان جایگزینی آنها وجود دارد.
در مقابل، تنها مهماتی که در بیشتر سناریوها با «محدودیت قابلتوجهی روبهرو نیستند»، موشکهای کوتاهبرد هستند. این گروه شامل موشکهای هوا به هوا و موشکهای کوتاهبرد و میانبرد، از جمله بمبهای کوچکقطر GBU-39B و موشک AIM-120 AMRAAM میشود؛ موشکی که برای هدف قرار دادن اهداف در ارتفاع پایین طراحی شده است.
مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی خاطرنشان میکند که آمریکا در کوتاهمدت همچنان میتواند با استفاده از موشکهای موجود، اهداف مورد نظر خود را هدف قرار دهد؛ اما کمبود مهمات دوربرد، محدودیتهای عملیاتی جدی ایجاد میکند.
در گزارش آمده است: «آمریکا مقادیر زیادی مهمات در اختیار دارد که از نظر قدرت انفجاری و دقت، با سامانههای دوربرد یادشده برابری میکنند، اما برد آنها کمتر از 300 مایل است.»
این وضعیت خطر کاهش توان آمریکا برای اعمال قدرت نظامی از فواصل دور را به همراه دارد.
از سوی دیگر، اتکای بیشتر به مهمات کوتاهبرد، اهمیت دستیابی به برتری هوایی را افزایش میدهد. این مسئله در صورت رویارویی آمریکا با یک دشمن قدرتمند که از نیروی هوایی و سامانههای دفاعی کافی برای مقابله با تسلیحات کوتاهبرد برخوردار باشد، میتواند پیچیدگیهای عملیاتی بیشتری ایجاد کند و مانع اثربخشی این تسلیحات شود.
این گزارش در پایان هشدار میدهد: «اگرچه نرخ تولید مهمات در حال افزایش است، تقاضا از عرضه پیشی گرفته است؛ هم از سوی آمریکا و هم متحدانش. به همین دلیل، زمانبندی تحویل و تأمین مهمات طولانیتر شده است. مشکل کمبود پول نیست، البته به شرط آنکه کنگره به حمایت خود ادامه دهد؛ مشکل، کمبود زمان است.»