دیوانگی نتانیاهو و حمله به ایران بعید نیست
منصور براتی، تحلیلگر مسائل اسرائیل به «جماران» گفته است:
ممکن است نتانیاهو برای ممانعت از تشکیل دولت آیزنکوت، اقداماتی از جمله حمله به ایران را انجام دهد تا یک انسجام داخلی به نفع خودش ایجاد کند و بخشی از اپوزیسیون از جمله لیبرمن و بنت، از تلاش برای کابینه جدید دست بردارند. اگر ترامپ نیز در این مسیر با نتانیاهو همراهی کند، شاهد یک عملیات نظامی دیگر علیه ایران خواهیم بود. نباید تصور داشت واگذاری چنین مأموریتی به آیزنکوت، نخست‌وزیری او را قطعی می‌کند.
همچنان وضعیت بسیار پیچیده است و این احتمال وجود دارد که همین پیچیدگی‌ها، مانع از تشکیل دولت شود. آیزنکوت 4 شرط را اعلام کرده بود و تأکید داشت هر حزبی برای همکاری با او، باید این 4 شرط را بپذیرد. این شروط عبارت است از به رسمیت شناختن اسرائیل به عنوان یک دولت یهودی، پذیرش اعلامیه استقلال، شناسایی حماس به عنوان یک سازمان تروریستی و پذیرش خدمت سربازی که دو مورد آخر، از همه مهمتر است، زیرا مورد چهارم متوجه احزاب حریدی می‌شود و مورد سوم متوجه احزاب عربی. این عدد فاصله زیادی با عدد 61 دارد که حداقل کرسی لازم برای تشکیل ائتلاف اکثریت است.
در جریان مذاکرات احزاب مختلف با رئیس‌جمهور اسرائیل به منظور اعلام حمایت از هر کدام از نامزدهای پست نخست‌وزیری، در مجموع 67 نفر از آیزنکوت و 46 نفر از نتانیاهو حمایت کردند؛ در حالیکه انتظار می‌رفت 53 نفر از نتانیاهو حمایت کنند، زیرا طی 20 سال اخیر، حزب حریدی یهودیت متحد توراه که 7 کرسی در انتخابات اخیر کسب کرده، همواره با نتانیاهو ائتلاف داشته، اما در دیدارهای اخیر با هرتزوگ، او از هیچ نامزدی حمایت نکرد.
به نظر می‌رسد این اتفاق بدین معناست که این حزب در حال آماده‌شدن برای خروج از ائتلاف نتانیاهو و همکاری با آیزنکوت است و این باعث شده یک چشم‌انداز مثبتی به روی بلوک اپوزیسیون برای تشکیل کابینه باز شود.
****
با افراد مشکوک در تجمعات برخورد کنید
روزنامه جمهوری اسلامی نوشت:
عوارض منفی دخالت افراد افراطی و جریان‌های مشکوک در تجمعات شبانه اکنون به تولید میزان زیادی از نگرانی رسیده که اصل این تجمعات را با خطر مواجه ساخته است.
در تأثیر بی‌نظیر این تجمعات در حفاظت از کشور در برابر توطئه ستون پنجم دشمن در داخل هیچ تردیدی وجود ندارد. برنامه آمریکا و رژیم صهیونیستی این بود که همزمان با تهاجم نظامی به ایران از هوا، در جنگ تحمیلی 40 روزه، پیاده‌نظام خود که ترکیبی از مهره‌های داخلی و مزدوران گروهکی در خارج مرزها هستند را در زمین وارد صحنه کنند و شهرها را اشغال نمایند. حضور مردم در میدان‌ها و خیابان‌ها در سراسر کشور این توطئه را خنثی کرد و دشمن را به ناکامی کشاند.
بدین‌ترتیب، نیروهای مسلح ایران با همراهی توده‌های مردم توانستند ترکیبی از سپر دفاعی را شکل بدهند که بدیع، بی‌نظیر و بسیار تأثیرگذار بود و توانست غلط بودن محاسبات دشمنان آمریکائی صهیونیستی را به اثبات برساند. روشن است که دشمن در برابر شکست‌هایش برای همیشه منفعل نمی‌ماند و راهی را برای جبران پیدا می‌کند. برای مقابله با حرکت مردمی که به سلاحی کارآمد در برابر توطئه سنگین دشمن تبدیل شده بود، آمریکا و رژیم صهیونیستی به نفوذ در تجمعات و منحرف کردن مسیر متوسل شدند بطوری که حتی شعارهای مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل در این تجمعات به مرگ بر فلان مسئول فعلی و فلان مسئول سابق تبدیل شدند.
علاوه بر این، تعدادی تجمعات غیرقانونی هم در مقابل بعضی دستگاه‌های دولتی و اخیراً حتی در مقابل ستاد کل نیروهای مسلح برگزار شدند که با هیچ منطقی قابل توجیه نبوده و نیستند. این قبیل اقدامات با ادعای انقلابی‌گری در مقابل مهم‌ترین نهادهای نظامی، اجرائی و سیاست خارجی در شرایطی صورت گرفتند که کشور برای نقد کردن دستاوردهای نظامی و دفاعی خود به وحدت، همبستگی و تکیه بر دیپلماسی کارآمد نیاز دارد. سر دادن شعارهائی که مذاکره را خیانت بدانند و خواستار کنار رفتن مسئولانی شوند که در عرصه دیپلماسی برای به ثمر رسیدن جان‌فشانی‌های نیروهای مسلح تلاش می‌کنند، نه‌تنها با روحیه انقلابی‌گری سازگاری ندارد بلکه دقیقاً در تضاد با آن است و منافع ملی را به خطر می‌اندازد.
اطلاعاتی که از پشت پرده ضدیت‌ها با مذاکره و شعار دادن‌ها علیه مسئولین به دست آمده حکایت از دخالت عوامل نفوذی بیگانگان با هدف ایجاد تفرقه در صفوف ملت و اختلال در اقدامات مبتنی بر دیپلماسی و مانع‌تراشی بر سر راه تلاش‌هائی که برای پایان دادن به جنگ صورت می‌گیرد دارند. ذره‌ای تردید وجود ندارد که این قبیل اقدامات به زیان کشورند زیرا مانع نقد شدن دستاوردهای نیروهای مسلح در میدان نبرد با دشمن می‌شوند. حساسیت این موضوع در شرایط کنونی که زمینه برای استفاده از دستاوردهای میدان نبرد با دست بالا از هر جهت فراهم است بیش از هر زمان دیگری است و نباید اجازه داد افراد و جریان‌های افراطی یا مشکوک مانع بهره‌برداری از این فرصت تاریخی شوند.
****
ترامپ: احتمالا با پوتین و شی درباره ایران دیدار می‌کنم
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، اعلام کرده است که احتمالا در جریان سفر آتی خود به چین با ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهوری روسیه، و شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهوری چین، دیدار خواهد کرد و موضوعات مختلف از جمله جنگ ایران و تلاش برای پایان دادن به آن را مورد بحث قرار خواهد داد.
او شامگاه یکشنبه ۱۷ آبان به وقت محلی، پیش از سوار شدن به هواپیمای ریاست‌جمهوری در فرودگاه وست‌پالم‌بیچ فلوریدا در پاسخ به پرسشی درباره احتمال برگزاری دیدار سه‌جانبه با پوتین و شی جین‌پینگ در سفر هفته آینده خود به چین گفت: «من به چین خواهم رفت و فکر می‌کنم یکی از دیدارها با رئیس‌جمهوری پوتین و رئیس‌جمهوری شی خواهد بود. این دیدار جالب خواهد بود.»
او همچنین گفته است: درباره موضوعات زیادی، از جمله خلع سلاح هسته‌ای، صحبت خواهیم کرد؛ اما موضوعات زیادی مطرح خواهد شد. ما تلاش می‌کنیم به جنگ در ایران پایان دهیم.
ترامپ قرار است برای شرکت در نشست سران مجمع همکاری اقتصادی آسیا و اقیانوسیه (اپک) که روزهای ۱۸ و ۱۹ نوامبر در شهر شنژن چین برگزار می‌شود، به این کشور سفر کند.
****
مقابله با آمریکا در خزر (کاسپین ) با هماهنگی روسیه
روزنامه خراسان نوشت:
هرچند که جمیع اخبار منتشرشده از دل دولت ترامپ، از عدم تصمیم گیری در رابطه با آینده جنگ با ایران حکایت دارند اما رصد میدانی تحرکات، بیانگر آمادگی دشمن برای حرکت به سمت تشدید تنشهاست.
به غیر از شدت گرفتن پرواز پرنده های شناسایی و رزمی دشمن که در اولین ساعات روز شنبه حتی منجر به زد و خوردی کوتاه میان نیروهای ایرانی و آمریکایی هم شد و با چاشنی شکار یک ام کیو ۹ دیگر هم همراه بود؛ فرمانده سنتکام نیز به تازگی از ایجاد کارگروهی برای مختل کردن مسیرهای ترانزیت زمینی ایران با هدف جلوگیری از انتقال سامانه‌های تسلیحاتی پیشرفته، فناوری‌های دارای کاربرد دوگانه، اقلام مشمول تحریم و جریان‌های درآمدی غیر رسمی از طریق مرزهای زمینی ایران و دریای خزر خبر داد. در شرایطی که مطابق ارزیابی ها، ناوگروه روزولت تا اواخر آبان به منطقه عملیاتی سنتکام وارد می شود، دشمن در حال ارسال دارایی های جدید به جغرافیای منطقه است. رسانه ها به تازگی از استقرار یک سامانه جدید پاتریوت در سرزمین های اشغالی خبر دادند.
محکم کردن کمربند محاصره ایران با تشدید پایش ها در مرزهای زمینی و دریای خزر بسیار سخت تر از آن است که دشمن با یک گروه ۲۰ نفره در فلوریدا بتواند به صورت کامل آن را اجرایی کند و این ادعا بیش از آن که اجرایی به نظر برسد، بار روانی دارد. هرچند که این تلاش ها بیانگر تشدید فعالیت اردوگاه جنگ طلبان داخل دولت ترامپ برای افزایش فشارها به ویژه بر صنایع دفاعی ایران است و همانند محاصره دریایی نمی تواند اهداف اقتصادی داشته باشد. ورود خزر به جغرافیای جنگ باید با پاسخ شدید ایران به دارایی ها و امکانات کشورهای همکار با آمریکا همراه باشد. توجه به امکان ایجاد ناامنی از سوی جغرافیای اروپا به خصوص با تکرار نقش آفرینی اوکراین نیز محتمل است که باید با پاسخ حداکثری ایران و حتی در صورت امکان به صورت هماهنگ با روس ها مواجه شود.
****
روش‌های گذشته درباره حجاب جواب نمی دهد
روزنامه جوان نوشت:
پس از وقایع مربوط به درگذشت مهسا امینی، جامعه وارد مرحله‌ای تازه از مناقشه درباره پوشش، سبک زندگی و حدود مداخله در حوزه اجتماعی شد. این تحولات را نمی‌توان تنها با چند دستور اداری، برخورد انتظامی یا ارسال پیامک مدیریت کرد. واقعیت این است که مسائل فرهنگی، با بخشنامه و واکنش‌های مقطعی حل نمی‌شوند و هرگاه ساختار تصمیم‌گیری از شناخت تحولات جامعه بازبماند، فاصله میان سیاست‌های رسمی و واقعیت‌های اجتماعی عمیق‌تر خواهد شد.
امروز انتشار فیلم‌های بدن‌نمایی آشکار و رفتارهای مغایر با عفت عمومی از حضور زنان و دختران، از جمله محدوده‌هایی مانند خیابان ایرانشهر، پرسش‌های جدی‌تری را مطرح کرده است. آیا با پدیده‌ای خودجوش روبه‌رو هستیم یا مجموعه‌ای از عوامل و انگیزه‌های متفاوت در شکل‌گیری و برجسته‌شدن آن نقش دارند؟ آیا پای بهره‌برداری سیاسی، فعالیت جریان‌های فرصت‌طلب یا منافع اقتصادی در میان است؟با این حال، نمی‌توان احتمال بهره‌برداری جریان‌های مختلف از شکاف‌های اجتماعی را نادیده گرفت.
هر خلأ مدیریتی می‌تواند به فرصتی برای گروه‌هایی تبدیل شود که منافع خود را در تشدید تنش و بی‌اعتمادی جست‌وجو می‌کنند. در چنین شرایطی، دختران و زنان حاضر در این فضاها نیز نباید صرفاً به‌عنوان ابزار یا عامل یک جریان معرفی شوند. نگرانی اصلی آنجاست که برخی مدیران همچنان تصور می‌کنند برای مواجهه با چنین پدیده‌هایی باید همان مسیرهای پرهزینه گذشته را تکرار کرد، مسیری که ممکن است به تشدید تقابل، افزایش نارضایتی و بازشدن زخم‌های اجتماعی منجر شود. برخوردهای شتابزده و نمایشی، بدون شناخت ریشه‌ها و پیامدها، نه‌تنها مسئله را حل نمی‌کند، بلکه می‌تواند زمینه سوءاستفاده فرصت‌طلبان را نیز فراهم کند.
****
از تاج‌سازی تا رأی‌سازی
وطن امروز نوشت:
باز هم نتانیاهو، باز هم شبکه طرفداران جعلی ربع پهلوی. این الگوی تکراری که طی حداقل یک سال گذشته بارها در گزارش‌های تحقیقی رسانه‌های صهیونیست و غرب ظاهر شده، بار دیگر در تازه‌ترین افشاگری‌ها خودنمایی می‌کند؛ شبکه‌ای از حساب‌های کاربری که با جعل هویت ایرانی، گاهی برای تبلیغ پهلوی و فواید(!) براندازی جمهوری اسلامی فعال می‌شوند و گاهی در بزنگاه‌های حساس سیاسی اسرائیل، ناگهان به خدمت کمپین انتخاباتی نتانیاهو درمی‌آیند.
روزنامه صهیونی هاآرتص در گزارشی تحقیقی، از فعالیت شبکه‌ای متشکل از ۱۶۵۳ حساب کاربری در ایکس پرده برداشت؛ حساب‌هایی که خود را متعلق به ایرانیان داخل یا خارج کشور معرفی می‌کردند اما در روزهای منتهی به انتخابات رژیم، به شکلی هماهنگ به تبلیغ برای نتانیاهو و حزب لیکود پرداختند. شبکه‌ای که بنابر اذعان هاآرتص، بخش مهمی از آن پیش‌تر در چارچوب کارزارهای مجازی مرتبط با دیکتاتورزاده پهلوی فعالیت می‌کرد و اکنون، علاوه بر تداوم فعالیت‌های مربوط به ایران و خاندان منحوس پهلوی، به عرصه رقابت سیاسی داخلی رژیم نیز وارد شده بود.
بر اساس گزارش هاآرتص، شبکه مورد اشاره از ۱۶۵۳ حساب کاربری تشکیل شده که خود را متعلق به ایرانیان داخل کشور یا ایرانیان مهاجر معرفی می‌کردند. این حساب‌ها عمدتا در ایکس فعالیت داشتند و با انتشار مطالب فارسی، انگلیسی و در مواردی عبری، تلاش می‌کردند خود را به عنوان بخشی از افکار عمومی ایران معرفی کنند.
با این حال، بررسی الگوی فعالیت آنها نشان می‌دهد بخش قابل توجهی از این حساب‌ها نه با رفتار کاربران عادی، بلکه با الگوهای هماهنگ و غیرطبیعی فعالیت می‌کردند.
گزارش هاآرتص به نقل از یافته‌های شرکت نظارتی «اکسپوز» توضیح می‌دهد این حساب‌ها در روزهای منتهی به انتخابات اخیر اسرائیل، به شکل سازمان‌یافته محتوای یکسان یا بسیار مشابهی منتشر می‌کردند، پست‌های یکدیگر را بازنشر می‌کردند و در فاصله‌های زمانی بسیار کوتاه، موجی از واکنش‌ها را زیر مطالب مشخص به راه می‌انداختند. این الگوها به گونه‌ای بود که امکان تشخیص فعالیت هماهنگ و غیرارگانیک آنها را فراهم می‌کرد.
****
این جماعت صدای همه را درآورده!
اعتماد نوشت:
صداي اعتراض از مقابل ساختمان‌هاي دولتي و محل رفت‌وآمد ديپلمات‌ها، به نزديكي مراكز نظامي رسيده و دايره مخاطبانش را تا فرماندهان سپاه و ارتش گسترش داده است.
اگر تا ديروز فقط روحاني و ظريف و رييس دولت وقت هدف حملات تندروها بودند حالا دايره وسيع‌تر شده و شكل تجمعات نيز تغييراتي جدي داشته؛ زناني كفن‌پوش كه روزي با شعار مخالفت با مذاكره و مطالبه انتقام به خيابان آمدند، حالا در برابر فرماندهان نظامي نيز شعار مي‌دهند و از آنان مي‌خواهند در برابر آنچه «تهديد جان رهبر انقلاب» مي‌خوانند، سكوت نكنند.
در اين ميان، يك پرسش آرام‌آرام از دل تجمع‌ها بيرون آمده است: وقتي مطالبه انتقام، از اعتراض به مذاكره‌كنندگان عبور مي‌كند و به متهم‌كردن مسوولان و فرماندهان مي‌رسد، مرز اين كنش اعتراضي كجاست؟
مهمتر اينكه چه شده است كه روزنامه‌هاي اصولگرا و چهره‌هاي اين جريان - از سليماني سردبير سايت مشرق‌نيوز تا فرهيختگان و خراسان و قدس به اين زنان هشدار مي‌دهند. سليماني در روزهاي اخير درباره اين تجمعات موضوعات مهمي را مطرح كرده است. او در مطلبي كه روز گذشته در فضاي مجازي نوشته از گروهي با عنوان طوعه نام برده كه محوريت تجمعاتي هستند كه بدنه آنان را زنان تشكيل مي‌دهند.
از واكنش‌هاي اصولگرايان به اين تجمعات روشن است كه ماجراي گروه «طوعه» و تجمع‌هاي اخير زنان كفن‌پوش، حالا به موضوعي فراتر از چند حضور خياباني تبديل شده است... حالا اما، مهمتر از خود تجمع‌ها، واكنشي باشد كه در بخشي از جريان اصولگرا برانگيخته‌اند. جرياني كه در مخالفت با مذاكره يا تأكيد بر پاسخ سخت به تهديدهاي خارجي، با بخشي از شعارهاي اين تجمع‌ها همپوشاني دارد، اكنون با پرسش دشوارتري روبروست: آيا هر اعتراضي كه به نام دفاع از رهبري و مطالبه انتقام شكل بگيرد، الزاما در خدمت همان اهداف است؟
وقتي روزنامه‌ها و چهره‌هاي اصولگرا از بدبيني، تضعيف انسجام و ضرورت شناسايي پشت‌صحنه تجمع‌ها سخن مي‌گويند، روشن است كه موضوع ديگر فقط اختلاف بر سر مذاكره يا شيوه پاسخ به تهديدها نيست؛ مناقشه بر سر حدود مطالبه‌گري و حق تعيين تكليف براي نهادهاي تصميم‌گير نيز به ميان آمده است.
****
خرید تریبون در واشنگتن، نمایش سیاسی در فرانکفورت!
فرهیختگان نوشت:
آیا پروژه رضا پهلوی برای تصاحب قدرت در ایران، به‌جای تکیه بر حمایت مردمی و مشروعیت سیاسی، بر خرید نفوذ رسانه‌ای، لابی‌گری مالی و معامله با چهره‌های بانفوذ آمریکایی استوار شده است؟ پشت تصاویر پرزرق‌وبرق، مراسم‌های تبلیغاتی و هیاهوی رسانه‌ای پیرامون رضا پهلوی، پرسش‌هایی وجود دارد که ظاهراً قرار نیست کسی درباره آنها صحبت کند؛ پول این نمایش‌ها از کجا می‌آید؟ چه کسانی هزینه می‌کنند و در مقابل این هزینه‌ها، چه انتظاری دارند؟ دو اتفاق اخیر در آلمان و آمریکا، بار دیگر این پرسش‌ها را به صدر توجه آورده است.
برخلاف فضاسازی‌های تبلیغاتی پیرامون مراسم برگزارشده توسط بنیاد فریدریش ناومان، هیچ‌یک از مقامات رسمی دولت آلمان در این برنامه حضور نداشته‌اند. بله! خبری از حمایت رسمی دولت آلمان نبود. آنچه برگزار شد، یک مراسم خصوصی بود؛ نه دیدار رسمی دیپلماتیک، نه استقبال دولتی و نه اعلام حمایت از رضا پهلوی...
حالا به آمریکا برویم؛ جایی که گزارش اختصاصی واشنگتن‌پست، ماجرایی بسیار قابل‌تأمل را افشا کرده است. درو هارول و اسکات نوور در گزارش ۷ نوامبر ۲۰۲۶ این روزنامه، سراغ لورا لومر رفته‌اند؛ چهره رسانه‌ای نزدیک به دونالد ترامپ که به انتشار مواضع سیاسی جنجالی شهرت دارد. طبق این گزارش، لومر از مشتریان خصوصی برای انتشار مطالب سیاسی در شبکه ایکس پول دریافت کرده، بی‌آنکه این پرداخت‌ها را برای مخاطبان خود افشا کند. اما بخش جالب ماجرا، اسناد مالی است. واشنگتن‌پست می‌گوید ایمیل‌های بانکی و یک سند حواله را بررسی کرده که ظاهراً چهار پرداخت به مجموع بیش از ۶۰ هزار دلار را از ماه مه ۲۰۲۵ به لومر و شرکت او، کینگ بریکر مدیا، نشان می‌دهند. اینجاست که موضوع برای جریان پهلوی حساس می‌شود. بررسی فعالیت‌های رسانه‌ای لورا لومر نشان می‌دهد او دست‌کم یک‌بار ویدئوی پیام رضا پهلوی خطاب به نیروهای نظامی و امنیتی ایران را منتشر کرده است. او همچنین از دونالد ترامپ خواسته بود رضا پهلوی و ایلان ماسک را به جلسه‌ای در دفتر بیضی کاخ سفید دعوت کند...
واقعیت این است که میان حمایت مردمی و تبلیغات پولی تفاوت بزرگی وجود دارد. می‌توان با هزینه‌های سنگین، چهره‌ای را به رسانه‌ها تحمیل کرد؛ می‌توان برای او مراسم برگزار کرد، با چهره‌های بانفوذ عکس گرفت، پیام‌هایش را بازنشر کرد و از هر حضور رسانه‌ای، یک پیروزی سیاسی ساخت. اما هیچ‌کدام از این اقدامات به‌تنهایی مشروعیت سیاسی ایجاد نمی‌کند. شاید بتوان با پول، تریبون خرید؛ با لابی‌گری، در‌های محافل سیاسی را باز کرد و با تبلیغات، تصویری بزرگ‌تر از واقعیت ساخت.
****
ماموریت سخت آیزنکوت برای تشکیل دولت رژیم صهیونیستی
مشرق نوشت:
شب گذشته رئیس رژیم صهیونیستی اعلام کرد که گادی آیزنکوت، رهبر بلوک مخالفان نتانیاهو مامور تشکیل دولت خواهد شد و این مسئله، آغاز مسیر پیچیده و مبهمی است که اکنون در برابر آیزنکوت قرار دارد.
پس از انتخابات کنست در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶ که هیچ‌یک از بلوک‌های سیاسی را به اکثریت ۶۱ کرسی نرساند، اسحاق هرتزوگ، رئیس رژیم صهیونیستی، در شامگاه شنبه ۷ نوامبر اعلام کرد که گادی آیزنکوت، رئیس حزب میانه‌روی «یشار» و رئیس سابق ستاد کل ارتش، را مأمور تشکیل دولت جدید خواهد کرد. مراسم رسمی اعطای ماموریت تشکیل دولت قرار است روز یکشنبه ۸ نوامبر ساعت ۱۷:۰۰ در اقامتگاه رئیس رژیم صهیونیستی در بیت‌المقدس برگزار شود.
آیزنکوت در دور مشورت‌های ریاست‌جمهوری موفق شد توصیه ۶۷ عضو کنست از ۱۲۰ عضو را جلب کند، در حالی که بنیامین نتانیاهو تنها ۴۶ توصیه داشت و حزب «یهودیت تورات» با ۷ کرسی از توصیه هر نامزدی خودداری کرد. آیزنکوت ۲۸ روز فرصت دارد تا دولت را تشکیل دهد و اسحاق هرتزوگ اختیار دارد در صورت نیاز حداکثر ۱۴ روز دیگر به این مهلت اضافه کند...
بلوک صهیونیستیِ آیزنکوت از چهار حزب تشکیل شده است: «یشار» با ۲۱ کرسی، «باهم» به رهبری نفتالی بنت با ۱۲ کرسی، «دموکرات‌ها» به رهبری یائیر گولان با ۸ کرسی، و «اسرائیل خانه ما» به رهبری آویگدور لیبرمن با ۷ کرسی. مجموع این چهار حزب ۴۸ کرسی است. برای رسیدن به ۶۱ کرسی، آیزنکوت به ۱۳ کرسی دیگر نیاز دارد که تنها از دو منبع ممکن است: احزاب عرب با ۱۹ کرسی (رعم با ۸ کرسی و فهرست مشترک با ۱۱ کرسی) یا دو حزب حریدی (یهودیت تورات با ۷ کرسی و شاس با ۶ کرسی) که مجموعاً ۱۳ کرسی دارند. آیزنکوت خود چهار شرط بنیادین برای هر شریک ائتلافی تعیین کرده است: به رسمیت شناختن اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی، دموکراتیک، لیبرال و برابری‌طلب؛ تعهد به ارزش‌های اعلامیه استقلال؛ خدمت اجباری همگانی (نظامی، ملی یا مدنی)؛ و به رسمیت شناختن مقاومت فلسطین به عنوان یک سازمان تروریستی. شرط چهارم عملاً ورود احزاب عرب به کابینه را منتفی می‌کند، هرچند حمایت بیرونی آنها را رد نمی‌کند. منصور عباس، رئیس رعم، در جریان مشورت‌ها با هرتزوگ اعلام کرد که حزبش از خلع سلاح کامل حماس حمایت می‌کند — موضعی که تا حدی به شرط چهارم آیزنکوت نزدیک می‌شود و نشان‌دهنده تلاش رام برای معرفی خود به عنوان یک شریک ائتلافی قابل‌قبول است.
****
بدون توافق ملی عبور از بحران‌ها دشوار است
مرتضی مبلغ، معاون سیاسی امنیتی وزارت کشور در دولت اصلاحات در گفت‌و‌گو با «ایران» گفته است:
ما در شرایط جنگی و در برابر تجاوز گسترده‌ای که علیه کشور صورت گرفته، سه مؤلفه بسیار مهم برای بازدارندگی داریم. نخست، بازدارندگی نظامی است. نیروهای نظامی ما عملکرد خوبی داشته‌اند و همچنان در حال خدمت به کشور هستند. البته باید بیش از گذشته آماده باشند، توانمندی‌های خود را ارتقا دهند و تجهیزات لازم را برای مقابله با تجاوزهای احتمالی فراهم کنند. مؤلفه دوم بازدارندگی به دیپلماسی بازمی‌گردد.
دیپلماسی قدرتمند، مؤثر و مبتکرانه نیز یکی از پایه‌ها و عوامل مهم بازدارندگی است. اما مهمتر از همه اینها، همان‌طور که همگان بر آن تأکید دارند، انسجام ملی و وحدت داخلی است. اگر به رفتار دشمن نیز دقت کنیم، می‌بینیم که بخش مهمی از سرمایه‌گذاری و راهبرد اولیه آن بر مختل‌کردن همین انسجام متمرکز بوده است. هدف این بوده که در داخل کشور مشکلات و اختلافات ایجاد شود، چنددستگی افزایش یابد، آسیب‌ها و نارضایتی‌ها تشدید شوند و در نتیجه، نوعی آشفتگی اجتماعی شکل بگیرد تا دشمن بتواند از این شرایط به نفع خود بهره‌برداری کند. بنابراین، انسجام ملی را باید قدرتمندترین عامل بازدارندگی کشور دانست. اگر دشمنان کشور احساس کنند که یک انسجام ملی پایدار، همراه با هماهنگی و وحدت حول منافع ملی، مصالح ملی، امنیت ملی و ارزش‌های ایرانی و باورهای مشترک مردم شکل گرفته و روزبه‌روز تقویت می‌شود، بدون تردید در محاسبات خود برای هرگونه تجاوز و حمله تجدیدنظر و طمع چنین اقداماتی را از سر خود بیرون خواهند کرد. به همین دلیل، انسجام ملی سومین مؤلفه بازدارندگی و در عین حال یکی از مهم‌ترین و تعیین‌کننده‌ترین آن است.