در روزهای اخیر و البته در وضعیت کنونی، شاهد اوج‌گیری قابل توجه اعتراضات در طیف متنوعی از کشورهای اروپایی بوده‌ایم. فرانسه، آلبانی، پرتغال، و ایتالیا، در صدر کشورهایی بوده‌اند که اخبار مرتبط با اعتراضات آن ها در رسانه های بین المللی بازتاب‌های گسترده ای پیدا کرده است. به طور خاص در فرانسه شاهد اعمال مقررات حکومت نظامی در شماری از شهرهای این کشور بوده ایم و البته که منابع خبری اعلام کرده اند که دولت ایتالیا نیز جهت مقابله با اعتراضات در این کشور، جلسه اضطراری با هدف برخورد با معترضان برگزار کرده است.
با این همه، باید توجه داشته باشیم که سوختِ اعتراضات جاری در اروپا که به نظر می رسد دامنه آن گسترده‌تر هم خواهد شد، به طور خاص تحت تاثیر 4 مولفه مهم است.
اول اینکه اروپا بخش قابل توجهی از هزینه های جنگ اوکراین را پرداخت می کند. موضوعی که به اقتصادهای اروپایی فشار زیادی وارد کرده است. بر پایه گزارش های رسمی، اروپایی ها سالانه حدودا 200 میلیارد یورو در جنگ اوکراین هزینه می کنند. این مساله بودجه ملی کشورهای مختلف اروپایی را به نحوی جدی تحت تاثیر قرار داده و بسیاری از اولویت های رفاهی آن ها را به حاشیه رانده است. موضوعی که خشم افکار عمومی در اروپا را به دنبال داشته و نظرسنجی های مختلف نیز حاکی از این هستند که مردم اروپا بسیار کمتر از قبل خواهان حمایت مالی کشورهایشان از اوکراین در جنگ با روسیه هستند.
نکته دوم مرتبط با جنگ‌افروزی علیه ایران و انسداد تنگه هرمز است. این جنگ تا حد زیادی قیمت سوخت در اروپا را افزایش داده است. مساله ای که خود را در قالب رکوردزنی های پیاپی قیمت سوخت در کشورهای اروپایی به نمایش گذاشته است. افزایش قیمت سوخت، یک پیامد فوری تولید می کند و آن هم تحمیل تورم به طیف متنوعی از کالاها و خدمات در کشورهای اروپایی است. این در حالی است که دستمزدها و درآمد شهروندان اروپایی، کفاف هزینه های رو به رشد را نمی دهد و همین مساله انفجار اعتراضات در اروپا را سبب شده است.
مساله سوم، اروپا برای سالهای سال وابسته به انرژی ارزان روسیه بوده است. موضوعی که دیگر خبری از آن نیست. صِرف همین مساله، موجب افزایش تورم در اروپا و تشدید نارضایتی در میان افکار عمومی اروپایی شده است.
و در نهایت نکته چهارم اینکه افکار عمومی اروپایی تا حد زیادی از کارآمدی دولت های خود در مواجهه با مشکلات اقتصادی، ناامید شده اند. از این رو، خواهان تغییرات بنیادین هستند. اینکه می بینیم در بسیاری از کشورهای اروپایی، احزاب و چهره های سیاسیِ کمتر شناخته شده مورد استقبال قرار می گیرند، نشانه ای از این تغییر روند است. در واقع، اصرار افکار عمومی اروپایی به تغییر و مقاومت نظام های حکمرانی در کشورهای مختلف اروپایی، انفجار کنونی اعتراضات در اروپا را تحریک و تشویق کرده است.