ایران دوباره میزبان "عاصم منیر"، فرمانده ارتش پاکستان بود. فردی که در ماه های اخیر و در بحبوحه تشدید تنش ها میان ایران و آمریکا، در نقش میانجی ظاهر شده است. البته که نقدهای مختلفی به جنس میانجی‌گری دولت پاکستان وارد است با این حال، نکته قابل‌تامل این است که گویی عاصم منیر و نقش میانجی‌گرانه پاکستان در برهه های زمانی مختلف، عمدتا وقتی فعال می شود که قیمت نفت در بازارهای جهانی اوج‌گیری قابل توجهی پیدا کرده و آمریکا و متحدانش نیاز به کاهش قیمت ها دارند.
این الگو در سفر جدید عاصم منیر به ایران عینا قابل مشاهده بود. در این راستا، گفته شد که وی حامل طرحی برای کاهش تنش ها میان ایران و آمریکا است. موضوعی که با بازتاب های تبلیغاتی زیادی نیز در فضای بین‌المللی همراه شد و دیدیم که قیمت نفت پس از سفر عاصم منیر به کشورمان، پس از عبور از 110 دلار، ناگهان کاهش 6 دلاری را به صورت فوری تجربه کرد. در این نقطه، برخی صاحب‌نظران به طور خاص این نقد را مطرح می کنند که انتظار می رود طرف پاکستانی، با توجه به خواسته های بحق ایران، فعالانه‌تر کنشگری داشته باشد و حقوق و منافع ایران را نیز درنظر داشته باشد. اینکه نقطه تمرکز رایزنی ها، تهران و اقناع‌سازی یک‌طرفه کشورمان باشد، به هیچ وجه درست نیست.
ایران درخواست های زیادی ندارد. به عنوان مثال کشورمان بارها از میانجی‌گران و جامعه بین‌المللی خواسته تا آمریکا را وادار به رعایت تعهداتی که در قالب تفاهمنامه اسلام آباد پذیرفته بود، کنند. حال اینکه بازیگران میانجی توقع دارند ایران این خواسته بحقش را کنار بگذارد و کشورمان را برای دادن امتیاز به طرف آمریکایی تحت فشار قرار می دهند، به هیچ عنوان منطقی نیست. موضوعی که البته ایران نیز بارها اعلام کرده زیر بار آن نخواهد رفت. میانجی‌گری زمانی می تواند به نتایج ملموس ختم شود که بی‌طرفانه باشد و صرفا معطوف به رفع دغدغه های یکی از طرف ها نظیر حساسیت آمریکایی ها در مورد قیمت نفت در بازارهای جهانی نباشد. هر کشوری در مورد حقوق و منافع ملی خود حساسیت دارد و ایران نیز از این قاعده مستثنی نیست.