این روزها خداوند قاب‌های بسیاری را برای بشر امروز تصویر می‌کند. قاب‌هایی که شاید آخرین اتمام حجت‌‌‌های پروردگار با بندگان فریب‌خورده‌اش باشد، با انسان‌هایی فطرتا حقیقت‌جو که در باتلاق تبلیغات پر زرق و برق رسانه‌ای جهان غرب گرفتار شده‌اند. یکی از این قاب‌ها، یمن است. یکی از فقیرترین کشورهای جهان که این روزها به تبلور تحقق سنت‌های الهی در برابر فراعنه و مستکبران عالم تبدیل شده است و بینی کشورهایی که سال‌ها غرّه به ثروت‌های عظیم و بادآورده نفتی و اتحاد و رفاقت با ابرقدرت‌‌ها بوده‌اند را به خاک مالیده است.
عربستان و امارات پیش از این، به مدت 8 سال (از 2015 تا 2023) یمنی‌ها را بمباران کرد‌ند تا از ظهور یک یمن مستقل و قدرتمند جلوگیری کنند. سرمست از در اختیار داشتن پیشرفته‌ترین تجهیزات و تسلیحات آمریکایی و اروپایی، سال‌ها مردم ستمدیده یمن را در محاصره دریایی، هوایی و زمینی نگاه داشتند تا دقیقا شاهد چنین روزهایی نباشند؛ روزهای تحقق وعده‌های الهی در مورد کسانی که به جای قدرت‌های مادی تنها به قدرت لایزال الهی تکیه کنند.
امروز این یمنی‌های سرافراز هستند که به دشمنان خود، همان محاصره دریایی و هوایی را تحمیل می‌کنند. گلوی رژیم ستمگر سعودی را گرفته‌اند و رها نمی‌کنند. همان سعودی‌هایی که همچون معدودی از ما ایرانی‌ها، می‌پنداشتند این کدخداست که جهان را اداره می‌کند و نه خدا...
اما وقتی کدخدایشان در برابر ایران اسلامی زانو زد و حتی نتوانست از پایگاه‌های خودش در خاک عربستان محافظت کند، دست به دامن ترکیه و مصر و پاکستان شدند و وقتی تنگه باب المندب را همچون تنگه هرمز از دست دادند، دست به دامن فرانسه و ایتالیا و انگلستان! اما هیچ یک از این قدرت‌های مادی نتوانسته‌اند دردی از سعودی‌ها دوا کنند و حالا حتی پالایشگاه‌ها و فرودگاه‌هایش هم در آتش خشم ملت قهرمان یمن می‌سوزد. امارات این روزها شاید خیلی خوشحال باشد که زودتر پایش را بیرون کشیده و دبی و ابوظبی‌اش را در امان نگاه داشته است.
این همان مدل توسعه عربستان و کشورهای عربی خلیج فارس است که عمریست بخشی از مردم ما را با آن فریفته‌اند. مدلی وابسته و الحادی که علیرغم خرج صدها میلیارد دلار از ثروت مردم عربستان، دریوزگی این روزهای سعودی‌ها از تک تک کشورهای جهان را باعث شده است.