تحلیل راهبردی از پازل هشت‌قطعه‌ای جنگ آینده

مهدی محمدی*،   4050702011

 

آستانه نظامی پاس شده است. دشمن تصمیم خود را گرفته؛ مسئله امروز نه «آیا جنگی در راه است؟» بلکه «جنگ چگونه آغاز و با چه اهدافی ادامه می‌یابد؟»

این متن، پیش‌بینی زمان دقیق نیست؛ نقشه منطق تصمیم‌گیری دشمن است.

 چرا تصمیم گرفته شده؟

سه فشار همزمان ترامپ را به نقطه بازگشت‌ناپذیر رسانده: فشار روانشناختی درونی، بن‌بست مذاکره، و فشار صهیونیست‌ها و سیاست داخلی آمریکا.

دشمن تصمیم گرفته، اما در اجرا مشکل دارد. ایران و محور مقاومت نمی‌گذارند ترکیب نهایی شکل بگیرد. اما این وضعیت پایدار نیست. سوال بنیادین: کدام طرف تصمیم بهینه‌تر و شجاعانه‌تری می‌گیرد؟

  پازل هشت‌قطعه‌ای لحظه صفر

۱. غافلگیری با اولویت ترور


ضربه غافلگیرانه؛

ترور لایه دیگری از مقامات و ضربه به تأسیسات هسته‌ای. تصور دشمن: حذف لایه فعلی، زمینه براندازی و تغییر رفتار ایران را فراهم می‌کند.
 پالس «ما آلترناتیو هستیم» دادن به دشمن، خطرناک است.

۲. بازسازی ماشین جنگی


سنتکام ضربه خورده و نیاز به مقدمات دارد. دشمن نیروها را جابه‌جا می‌کند، به شلیک دورایست و موشک دوربرد اتکا می‌کند، مراکز فرماندهی را به آسمان می‌برد و زرهی را نزدیک مرزها تجمیع می‌کند.
وظیفه ما: نگذاریم این شکل بگیرد.

۳. اطلاعات و نقطه کور


دشمن اطلاعات را تشدید کرده، اما سبک جنگ‌های قبلی تکرارشدنی نیست. آسیب‌پذیری ما نسبت به جنگ‌های ۱۲ و ۴۰ روزه به‌شدت کاهش یافته و پدافند غیرعامل مؤثرتر شده.

۴. ائتلاف‌سازی


انگلیس، فرانسه و آلمان از «مشارکت دفاعی» حرف می‌زنند، اما در لحظه عملیات احتمالاً پا پس می‌کشند. اعراب اختلاف دارند. هرچه آمریکا کشور بیشتری را اسم ببرد، به ساعت صفر نزدیک‌تر می‌شویم.

۵. فشار اقتصادی حداکثری


تمرکز جدید: فشار بر شرکای خارجی و ابزارهای تجاری ایران. تصور دشمن: فشار 〰 آشوب داخلی 〰 صداهای تسلیم‌طلب 〰 جنگ کوتاه.
این سیاست شکست خورده است. خطر واقعی، بزرگ‌نمایی فشار اقتصادی در داخل و جمع‌بندی «با ملاقات با ترامپ مشکل حل می‌شود» است.

۶. عملیات زمینی


دشمن جدی است. اهداف: آشوب قومی-قبیله‌ای و درگیر نگه داشتن بخشی از نیروهای ما. درگیری‌های سراوان و مرزها نشانه همین است. ما هر روز نمی‌گذاریم آمادگی زمینی‌اش شکل بگیرد.

۷. قیمت نفت


تعیین‌کننده زمان‌بندی. دشمن قیمت را پایین می‌خواهد؛ ما صعودی. اتکای صرف به تنگه هرمز و باب‌المندب کافی نیست.

۸. شبکه‌های امنیتی داخلی


مهم‌ترین فاکتور. اگر دشمن حس کند شبکه‌های داخلی را به هم پیوند داده، تصمیم می‌گیرد.
حضور در خیابان الان حیاتی است. حضور مردم مهم‌ترین عامل بازدارنده است.

 پایان کلام

این هشت عامل در ذهن دشمن سریع تعیین تکلیف می‌شود. راه ۹۵ درصدی طی شده؛ ۵ درصد آخر — بخش دشوار — باقی است. هیچ‌کس زمان دقیق نمی‌دهد، اما می‌توان صورت‌بندی استراتژیک را رصد کرد.

*مشاور رییس مجلس در امور راهبردی