سوریه به تازگی صحنه اوج‌گیری اعتراضات مردمی بوده است. رژیم حاکم بر سوریه به طور ناگهانی، قیمت گازوئیل را تا 40 درصد و قیمت بنزین را نیز چیزی حدود 26 تا 28 درصد افزایش داده است. این اقدام، سیلی از خشم عمومی را در سوریه به راه انداخته و مردم را به اعتراض واداشته است. بر پایه گزارش‌های رسمی، معترضان سوری بزرگراه حلب-دمشق را مسدود کرده و برخی منابع اعلام کرده اند که هیچ بعید نیست دایره اعتراضات گسترده‌تر از صِرف قیمت سوخت شود. با این حال در تحلیل این تحول، توجه به 2 نکته مهم به نظر می رسد. 

اول اینکه پس از سقوط نظام سیاسی سابق سوریه، حاکمان فعلی سوریه و البته حامیان خارجی آن ها، شعارهای دور و درازی را در مورد کاهش فشارهای اقتصادی از دوش مردم سوریه سر می دادند و آینده ای روشن را برای آن ها وعده می دادند. با این حال، در کمتر از 2 سال از سقوط نظام سیاسی سابق سوریه، به کرات اثبات شده که این شعارها بی‌معنی هستند.  

در شرایط کنونی نیز افزایش قابل توجه قیمت سوخت در سوریه، صرفا پرده ای جدید از این همین واقعیت را پیش چشم همگان قرار داده است. پیش از این گزارش های مختلف نهادهای بین المللی به صراحت به این موضوع اشاره داشته اند که مردم سوریه در شرایط کنونی در قیاس با دوران نظام سیاسی سابق این کشور، باید زمان بیشتری را صَرف کار کردن کنند تا بتوانند زندگی خود را اداره کنند. به بیان ساده تر، استانداردهای زندگی آن‌ها پسرفت کرده و پیشرفتی را تجربه نکرده است. 

نکته دوم اینکه چند وقت قبل بود که دولت آمریکا از خارج‌سازی نام سوریه از فهرست نظام های سیاسی حامی تروریسم خبر داد. رژیم حاکم بر سوریه نیز  تبلیغات گسترده ای به راه انداخت و از کمکِ این مساله به جذب سرمایه‌گذاری خارجی و بهبود وضعیت اقتصادی مردم سوریه صحبت کرد. با این حال، مدت زمان زیادی از این رویداد نگذشت تا همگان بفهمند آنچه گفته شده، هیچ ارزش حقیقی ندارد و صرفا بازی تبلیغاتی است. 

وقتی مردم سوریه برق ندارند و با بحران های معیشتی رو به رو هستند و به تازگی نیز قیمت سوخت افزایش چشمگیری را در کشورشان به ثبت رسانده، چرا باید فریب تبلیغات را بخورند؟