به تازگی شاهد رسانهای شدن خبر نامه سردار باقرزاده فرمانده کمیته جستجوی مفقودین ستاد کل نیروهای مسلح کشورمان به رئیس کمیته بین المللی صلیب سرخ پیرامون ضرورت پیگیری وضعیت ۳ خلبان اسیر ایرانی در کشور قطر بوده ایم. جالب اینکه اندکی پس از این رویداد، سخنگوی وزارت خارجه قطر در موضع گیری مدعی شده که اسارت خلبانان ایرانی در قطر صحت ندارد. پس از این تکذیبیه، سردار باقرزاده نیز در موضعگیری اعلام کرده که دولت قطر به جای تکذیب مساله و ایجاد محدودیت در مسیر حقیقت یابی، اجازه دهد تا تیم کارشناسی و حقیقتیاب نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران به قطر عزیمت کنند.
اصرار ایران بر اسارت خلبانان خود در قطر و انکار قطری ها در شرایطی صورت می گیرد که ظاهرا پیشتر در یک مستندِ شبکه الجزیره یکی از مقام های نظامی قطری از بازجویی از خلبانان ایرانی سخن گفته است. برخی به طور خاص این گزاره را مطرح می کنند که قطری ها در همکاری با آمریکا، سعی دارند سیاست انکار را در مورد خلبانان اسیر ایرانی در پیش گیرند تا از این رهگذر، خود را از پاسخگویی و فشارهای بین المللی برهانند و در عین حال، نوعی کارت برنده برای طرف آمریکایی در معادله جنگ و درگیری علیه ایران ایجاد کنند.
مواضع مقام های قطری در موضوع خلبانان ایرانی نشان از آن دارد که دوحه به هیچ وجه در مقام یک میانجیگر صادق و بیطرف در مسائل مرتبط با ایران ظاهر نمی شود. پیش از این نیز قطری ها در ماجرای تحویل ۶ میلیارد دلار دارایی های بلوکه شده کشورمان که از کره جنوبی به قطر منتقل شده بود، سوعملکرد قابلتوجهی را از خود نشان دادند.
بگذریم که در پرونده برداشت انرژی از ذخایر مشترک میان ایران و قطر نیز قطری ها بارها و بارها به دنبال تضییع منافع ایران بوده اند. از این رو، در ماجرای خلبانان مفقودشده کشورمان نیز یک مرتبه دیگر قطر در حال نمایش یک الگوی تکراری از رفتار است. موضوعی که تداوم آن می تواند به بازنگری تهران در رویکردهایش به دوحه و اتخاذ رویه های جدید جهت استیفای حقوق و منافعش ختم شود.