به گزارش فارس؛ داستان ناپدید شدن هواپیمای مسافربری مالزی با شماره پرواز MH370، همچنان یکی از مرموزترین و پیچیده‌ترین رازهای تاریخ هوانوردی مدرن به‌شمار می‌رود. 
هشتم مارس ۲۰۱۴، این هواپیما در مسیر کوالالامپور به پکن با ۲۳۹ سرنشین از صفحه رادارها محو شد و تا امروز، هیچ‌کس نتوانسته پاسخ قانع‌کننده‌ای برای این اتفاق بیابد. 
آنچه این حادثه را از سایر سوانح هوایی متمایز می‌کند، نه صرفاً ناپدید شدن، بلکه شیوه غریب آن است؛ فرستنده و گیرنده هواپیما به‌طور عمدی خاموش شد، مسیر پرواز به‌صورت ناگهانی تغییر کرد و هواپیما بار دیگر از فراز مالزی عبور کرد و به‌سوی اقیانوس هند جنوبی حرکت کرد و در نهایت پس از حدود ۶ ساعت پرواز و پس از اتمام سوخت، در اعماق این اقیانوس سقوط کرد، بی‌آنکه حتی یک پیام اضطراری ارسال کند.
با گذشت بیش از یک دهه از این رویداد، گمنامی سرنوشت این هواپیما نه‌تنها به یکی از داغ‌ترین موضوعات رسانه‌های جهانی تبدیل شده، بلکه ذهن هزاران کارشناس هوانوردی، مهندسان و تحلیلگران نظامی را نیز به خود مشغول کرده است. 
در این میان، خانواده‌های قربانیان که سال‌ها در انتظار پاسخی روشن به‌سر می‌برند، همچنان امیدوارند که روزی پرده از این راز بزرگ برداشته شود.
حالا پس از ۱۲ سال، دولت مالزی گام جدیدی در مسیر حل این معما برداشته است. این کشور با شرکت اقیانوسی «اوشین اینفینیتی» توافق کرده تا عملیات جستجو را برای یک سال دیگر تمدید کند.
این تمدید به‌گونه‌ای تنظیم شده که جستجو تا سی‌ام ژوئن ۲۰۲۷ ادامه یابد و منطقه باقی‌مانده، یعنی حدود ۷۴۲۸ کیلومتر مربع از کف اقیانوس، بررسی شود.
نکته جالب در این قرارداد، ساختار مالی مبتنی بر عملکرد آن است؛ شرکت فقط در صورتی ۷۰ میلیون دلار دریافت می‌کند که موفق به یافتن لاشه هواپیما شود، در غیر این صورت، هیچ مبلغی به آن تعلق نمی‌گیرد.
این مدل قراردادی که به «پیدا کن، پول بگیر» معروف است، ریسک مالی را به‌طور کامل بر دوش شرکت جستجوگر می‌اندازد و نشان‌دهنده رویکرد اقتصادی جسورانه‌ای است که در پروژه‌های بزرگ اکتشافی کمتر دیده می‌شود.
با این حال، عملیات جستجو در بازه زمانی مشخصی با وقفه مواجه خواهد شد؛ چراکه شرکت مذکور بین نوامبر ۲۰۲۶ تا آوریل ۲۰۲۷ به دلیل تعهدات تجاری دیگر، بخشی از فعالیت‌های خود را به‌طور موقت متوقف خواهد کرد. این وقفه اما قرار نیست خللی در عزم مالزی برای یافتن پاسخ ایجاد کند.
بر اساس مستندات موجود، آخرین ارتباط با این هواپیما حدود ۴۰ دقیقه پس از برخاستن از باند فرودگاه کوالالامپور ثبت شده است.
 
 پس از آن، سامانه ارتباطی به‌یکباره خاموش شده و داده‌های رادار نظامی نشان می‌دهد که خلبان یا فردی در کابین، مسیر هواپیما را به‌طور غیرمنتظره‌ای تغییر داده و آن را به‌سمت جنوب، یعنی اقیانوس هند، هدایت کرده است. 
 
 تحلیل‌ها حاکی از آن است که هواپیما تا شش ساعت پس از تغییر مسیر همچنان در حال پرواز بوده و سپس بر اثر اتمام سوخت، سقوط کرده است.
شاید عجیب‌ترین بخش این ماجرا، تناقض میان پیشرفت‌های فنی عصر مدرن و ناتوانی در یافتن یک هواپیمای غول‌پیکر باشد. 
با وجود استفاده از پیشرفته‌ترین فناوری‌های موقعیت‌یابی و رادارهای زمینی و فضایی، هیچ‌کس نتوانسته ردپای دقیقی از MH370 بیابد. 
تلاش‌های گسترده جستجو در سال‌های اخیر تنها به کشف حدود ۳۰ قطعه مشکوک انجامیده که برخی از آنها به سواحل آفریقا و جزایر اقیانوس هند رسیده‌اند. اما از میان این همه قطعه، فقط سه قطعه به‌طور قطعی متعلق به این هواپیما تأیید شده‌اند و بقیه همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی مانده‌اند.
ماجرای MH370 همچنان یکی از پرهزینه‌ترین و پیچیده‌ترین عملیات‌های جستجو در تاریخ را رقم زده است. 
اکنون با تمدید قرارداد جستجو، بار دیگر امیدها برای یافتن پاسخ نهایی زنده شده است.
این پرونده، فراتر از یک حادثه هوایی، به نمادی از چالش‌های بشر در مواجهه با ناشناخته‌های اعماق دریا و محدودیت‌های فناوری امروز تبدیل شده است و بدون‌شک، سرانجام آن، نه‌تنها برای خانواده‌های داغدار، بلکه برای جامعه علمی و جهانیان، فصل تازه‌ای در درک رازهای ناپیدای سیاره ما خواهد گشود.