همزمان با آغاز مذاکرات ایران و آمریکا در ژنو سوئیس، شاهد پوشش گسترده این رویداد از سوی رسانههای مختلف هستیم. این مذاکرات با حضور میانجیگران قطری و پاکستانی دنبال می شود و هدف محوری آن، پیگیری مفاد تفاهمنامه ایران و آمریکا و زمینه چینی برای ورود به مرحله بعدی مذاکرات میان تهران-واشنگتن، اعلام شده است. هم ایران و هم آمریکا در سطح مقامات عالی رتبه در این مذاکرات شرکت کرده اند. با این همه، در رابطه با مذاکرات مذکور، باید دو نکته راهبردی را مد نظر داشت.
اول اینکه الگوی مذاکرات آمریکا و سایر دولت های غربی با ایران در سال های گذشته این واقعیت را روشن کرده که آن ها تا حد زیادی به فضای مذاکره خیانت می کنند و آن را ابزاری برای ضربه زدن به ایران و تداوم دشمنی با کشورمان به طرق دیگر ارزیابی می کنند. از این رو، باید نهایت هوشیاری را در جریان مذاکرات جاری به خرج داد. به طور خاص، باید مراقب بود که رژیم اشغالگر قدس از فضای جاری سواستفاده نکند و در لبنان دست به توسعه پروژه اشغالگرانه خود نزد. اقدام اخیر ایران در مسدوسازی تنگه هرمز در واکنش به نقض آتش بس در جبهه لبنان توسط صهیونیست ها، حرکتی بجا بود. لبنان یک خط قرمز جدی برای ایران است و نباید با این استدلال که مبادا فضای مذاکرات به هم بخورد، از اصول و خط قرمزهای خود ذره ای کوتاه بیاییم.
مساله دوم اینکه آغاز مذاکرات به معنای پایان دشمنی دشمنان علیه ایران نیست. باید این نکته را به صورت گسترده درک کنیم که صرفا قدرت ایران، چه از منظر نظامی و چه انسجام و وحدت داخلی، می تواند تضمینکننده اقتدار و امنیت ملی ایران باشد. از این رو، حتی در فضای مذاکرات، بی وقفه و شبانه روزی باید این ابعاد از قدرت ملی ایران حفظ و از هرگونه تفرقه بپرهیزیم. وقتی ایران از درون قدرتمند باشد، فضای مانور دشمنان علیه کشورمان به شدت تضعیف می شود. از این رو، همگان باید درک کنند که نبرد با دشمن خاتمه نیافته و به هر شیوه ممکن، برای تحقق ایرانِ قدرتمند، باید در صحنه بود. از این رو، از تمامی ظرفیت های پیدا و پنهان در بحبوحه مذاکرات، باید استفاده کرد.