همزمان با اعلام خبر حصول تفاهم میان ایران و آمریکا جهت خاتمه دادن به جنگ میان دو طرف، دیدگاه های مختلفی در مورد روندهای آتی احتمالی در قالب روابط تهران-واشنگتن منتشر می شود. در این راستا، بسیاری از صاحب نظران معتقدند که ساختار تفاهم منعقد شده میان ایران و آمریکا به نحوی است که دولت آمریکا امکان نقض عهد و فرار از تبعات آن را نظیر آنچه در توافق برجام دیدیم ندارد. البته که نیروهای مسلح کشورمان نیز دست روی ماشه دارند و به صورت روزانه بر قدرت خود می افزایند تا مانع از شکل گیری محاسبات غلط در ذهن دشمنان شوند.
با این همه، فارغ از تمامی تحلیل و تفسیرها، ایران به ویژه در حوزه اقتصادی در فضای پس از جنگ و برقراری آرامش نسبی، نیاز به توجه ویژه به یک اولویت مهم دارد. این اولویت نیز تلاش شبانه روزی جهت توسعه هرچه بیشتر کریدورهای ارتباطی ایران است. در جریان جنگ اخیر و تحولات پس از آن دیدیم که دشمنان کشورمان سعی داشتند با محاصره دریایی ایران، تا جای ممکن عرصه را بر ایران تنگ و کشورمان را در موقعیت ضعف قرار دهند. این در حالی است که ایران مرزهای گسترده ای دارد و باید از تمامی ظرفیت ها در این رابطه برای خنثیسازی طرح های آتی دشمنان جهت اعمال محاصره دریایی بر کشورمان بهره گرفت.
پیش از جنگ، شاهد افتتاح خط ریلی میان ایران و کشورهای آسیای مرکزی و البته اتصال ریلی ایران و چین به یکدیگر بودیم. حال در وضعیت کنونی نیز باید تا جای ممکن کریدورهای ریلی و زمینی ارتباط ایران به ویژه با شرق عالم توسعه یابند. از یاد نبریم که چین خریدار بخش اعظم نفت صادراتی ایران است و اگر بتوانیم جدای از آب های خلیج فارس و تنگه هرمز و دریای عمان، سایر محورهای مواصلاتی به چین را تقویت کنیم، این مساله حد زیادی از فشارهای تحمیلی خارجی علیه اقتصاد کشورمان را کاهش خواهد داد و نظارت موثرترِ ایران بر تنگه هرمز را سبب خواهد شد. تردیدی نیست که کشورهای افغانستان و پاکستان و ترکمنستان و سایر بازیگران مرتبط نیز به واسطه مشارکت در ابتکارهای ایران، منافع قابل توجهی را کسب می کنند. از این رو، از فرصتسوزی و از دست دادن بی دلیل زمان در این رابطه باید جدا خودداری شود.