در روزها و ماه های اخیر که شاهد تشدید جنگ افروزی و تنش زایی علیه ایران بوده ایم، بیراه نیست اگر بگوییم فعالان اقتصادی و به طور خاص بازیگران بخش تولید، همچون رزمندگان کشورمان در بخش نظامی و امنیتی، در خط مقدم نبرد و دفاع از منافع و امنیت ملی ایران بودند. از یاد نبریم که در بحبوحه جنگ رمضان، کشورمان دچار کمبود کالاهای اساسی نبود و آنطور که مسوولان دولتی گفته اند تا ماه ها ذخایر قابل اتکایی داشته و دارد.
با این همه، در همین دوران، شاهد طرح دیدگاه ها و تحلیل هایی بوده ایم که بخش اعظم آن ها انتظارات مختلف از بخش تولید را انعکاس می دهند. در این نقطه، یک موضوع بیش از پیش برجسته می شود که نباید از آن غفلت کنیم و آن هم این است که در شرایط خاص کسور، اینکه صرفا بر مسوولیت اجتماعی فعالان اقتصادی تاکید کنیم چندان واقع بینانه نیست. در واقع، باید سطح حمایت های دولتی از فعالان بخش اقتصادی نیز باید به مراتب بیشتر از شرایط عادی باشد.
اگر این موضوع محقق شود چند دستاورد مفید خواهد داشت. اول اینکه ما شاهد پدیده منفی تعدیل نیرو و تضعیف خطوط تولید نخواهیم بود. وقتی یک کارگر از کار بیکار شود یا یک خط تولید بخوابد، این موضوع از منظری کلان برای ایران به شدت خسارتبار است.
در عین حال، بخش تولید موتور محرکه هر اقتصادی است و اگر در مواقع خاص نظیر وضعیت کنونی این حس را پیدا کند که حمایت های موثری از آن وجود دارد، این مسأله می تواند دست کشور چه در حوزه نظامی و چه سیاسی و مذاکرات خارجی را نیز باز تر کند. زیرا این مسأله که در پشت جبهه های نبرد کمبودی وجود نداشته باشد مسأله بسیار مهمی است و غفلت از آن جایز نیست.
ورای این ها، وقتی حمایت موثر دولت از فعالان بخش تولید وجود داشته باشد، این فعالان صرفا گارد دفاعی و تلاش برای بقا به خود نمی گیرند. از یاد نبریم که اگر فعالان بخش تولید با اضطراب فزاینده رو به رو شوند، به سمت نوعی بی عملی و انفعال سوق داده می شوند که این مسأله به هیچ عنوان در راستای منافع و امنیت ملی ایران نیست. دلیل هم روشن است زیرا آن ها تلاش برای تضمین بقا را بر بسیاری از دیگر مسایل ترجیح می دهند و روز به روز ضعیف تر خواهند شد.