نام جان میرشایمر برای ایرانیان دیگر ناشناخته نیست. او چندی است مصاحبه هایی می کند که بیشتر به نفع موضع ایران است و در فضای مجازی مصاحبه هایش دست به دست می شود. او از افراد نامبردار در عرصه نظریه های بین الملل است که از موضع واقع گرایی در تحلیل سیاستهای بین الملل حمات می کند.

وی سابقه دانشگاهی درخشانی دارد و در این کتاب هم شما با نوشته یک شخصیت دانشگاهی روبرو هستید که کاملاً مستند صحبت می کند و قولهایی را نقل و قول می کند.پرسشی که وی را به نوشتن این کتاب کشانده این است که آیا پدیده دروغ در روابط بین الملل فراوان است؟ پیش فرض ذهنی همه ما این است که پاسخ مثبت است یعنی چون قانون جنگل بر جهان و سیاست بین الملل حاکم است منع و مهاری برای دروغ گویی به نفع منافع ملی وجود ندارد. پس رهبران انگیزه ای برای راست گویی و خودداری از دروغ گویی ندارند.میرشایمر ابتدا مفهوم دروغ را واکاوی می کند و آن را از کتمان، پیچاندن، دروغ های فاخر، دروغهای خودخواهانه متمایز می کند. سپس یک دسته بندی جالب از دروغ های بین المللی ارائه می کند که طبق آن هفت نوع دروغ وجود دارد:

1-دروغ بین دولتها (inter-state lies)،

2-هراس افکنی (fear mongering)،

3-لاپوشانیهای راهبرد (strategic cover-ups)،

4-اسطوره پردازیهای میهنی (nationalist myth-making)،

5-دروغ های لیبرال (liberal lies)، 6-امپریالیسم اجتماعی (social imperialism)،

7-لاپوشانیهای بی شرمانه (ignoble cover-ups).

سپس در هر فصل به یکی از این هفت دسته می پردازد و مثالهایی مستند از وقایع بین الملل به عنوان مصداق آن دروغ خاص عرضه می کند. نکته جالبی که میرشایمر بیان می کند این است که برخلاف تصور اولیه خودش، دستش در یافتن مثالهای زیاد پر نیست و نتوانسته مثالهای مستند زیادی پیدا کند. به همین دلیل قضاوتی که می کند این است که دروغ در روابط بین کشورها کمتر از چیزی است که همه فکر می کنند. قضاوت دومی که می کند این است که دروغ رهبران به ملتهایشان بیشتر از دروغی است که به رهبران کشورهای دیگر می گویند.

کتاب در قطع جیبی در 285 صفحه منتشر شده است که دلیل این نوع انتشار برای من روشن نیست. کتاب از ترجمه خوبی برخوردار است و برای کسانی که دنبال مصادیقی از دروغ در سطح روابط بین کشورها هستند مفید فایده است. خواندن این کتاب کوچک را به همه علاقه مندان تحلیل سیاست بین الملل توصیه می کنم.