به گزارش مهر به نقل از هلث دی نیوز، یک مطالعه بزرگ نشان میدهد که ژنتیک میتواند تا ۵۵٪ از طول عمر یک فرد را تشکیل دهد. این تاثیر بسیار بالاتر از تخمینهای قبلی است که از ۶٪ تا ۳۳٪ متغیر بود.
محققان با مطالعه دوقلوها و جدا کردن مرگ و میر ناشی از عوامل خارجی مانند تصادفات یا عفونتها، از مرگ و میر مرتبط با پیری داخلی، مانند بیماریهای مزمن یا کاهش طبیعی سلامت، به این نتیجه رسیدند.
آنها گفتند که با انجام این کار، توانستهاند تصویر واضحتری از رابطه بین ژنتیک و طول عمر به دست آورند.
«بن شنهار»، نویسنده اصلی مطالعه، گفت: «عددی که به دست آوردیم، بیدلیل نیست. اگر به مطالعات دوقلوها در مورد تقریباً هر چیزی در انسان نگاه کنید، این ۵۰٪ را به دست میآورید. اگر به وراثتپذیری سن شروع یائسگی، که یک کاهش مرتبط با سن است، نگاه کنید، آن نیز حدود ۵۰٪ است.»
«مورتن شیبای-نادسن»، متخصص دیگری از دانشگاه کپنهاگ، گفت: «این رویکرد به حذف آنچه او "نویز بیرونی" نامیده می شود، کمک کرد تا پیری را بهتر درک کنیم.»
شیبای-نادسن گفت: «ما حداکثر ۱۲۰ سال عمر میکنیم، یک سلول مخمر ۱۳ روز و نهنگهای سرکمانی ۲۰۰ سال عمر میکنند. بنابراین ما از قبل میدانیم که ژنهای ما محدودیتی برای طول عمر ما تعیین کردهاند، همانطور که اکنون نیز همینطور است.»
اما دکتر «اریک وردین»، مدیرعامل موسسه تحقیقات پیری باک در کالیفرنیا، گفت: «برخی از مرگهایی که به عنوان «خارجی» در نظر گرفته میشوند (مانند مرگهای ناشی از عفونتهایی مانند کووید) هنوز هم ممکن است تحت تأثیر ژنتیک باشند.»
وردین توضیح داد: «ما میدانیم که ژنهای شما نقش بسیار زیادی در نحوه پاسخ شما به عفونت دارند.»
با این حال، شنهار گفت که تیمش دادهها را دوباره بررسی کرد و افزایش خطرات سلامتی با افزایش سن را در نظر گرفت و ژنتیک هنوز حدود ۵۰ درصد از امید به زندگی را توضیح میدهد.
این مطالعه همچنین از تحقیقات قبلی پشتیبانی میکند که نشان میدهد افرادی که تا ۱۰۰ سالگی زندگی میکنند اغلب ژنهایی دارند که خطر ابتلا به بیماریهای مزمن را کاهش میدهند.
وی افزود: «واضح است که این افراد فقط برای رسیدن به سن ۱۰۰ سالگی تلاش نمیکنند. نه، آنها ژنهای محافظی دارند که از آنها در برابر آسیبهای ناشی از افزایش سن محافظت میکند.»
تاکنون، تنها چند ژن- FOXO۳، APOE و SIRT۶- با طول عمر مرتبط بودهاند. وردین گفت که طول عمر احتمالاً توسط ژنهای زیادی که با هم کار میکنند، تعیین میشود، نه فقط یک ژن.
با این حال، هر دو محقق تأکید کردند که سبک زندگی بسیار مهم است.
شنهار توضیح داد که اگر ژنتیک ۵۵٪ را توضیح دهد، ۴۵٪ تحت تأثیر مواردی مانند رژیم غذایی، ورزش و عادات زندگی هستند.
او گفت: «پیام مقاله ما این نیست که سبک زندگی، ورزش و رژیم غذایی مهم نیستند. حتی اگر ژنتیک پتانسیل یا محدوده خاصی را برای طول عمر طبیعی ایجاد کند، بسته به سبک زندگی، ممکن است کمی تغییر کند. بنابراین هنوز هم سبک زندگی مهم است.»