در یک دوشنبه طوفانی در ماه مارس ۱۸۲۷، لودویگ ون بتهوون، آهنگساز آلمانی، پس از یک بیماری طولانی مدت درگذشت. او که از کریسمس قبلش در بستر بیماری بود، از زردی رنج میبرد، اندامها و شکمش متورم شده بود و هر نفس برایش سخت بود. هنگامی که همکارانش وسایل شخصیاش را بررسی میکردند، سندی را کشف کردند که بتهوون ۲۵ سال قبل نوشته بود - وصیتنامهای که از برادرانش التماس میکرد جزئیات وضعیت او را به اطلاع عموم برسانند.
به گزارش الف به نقل ازScience Alert امروزه دیگر بر کسی پوشیده نیست که یکی از بزرگترین موسیقیدانانی که جهان تا به حال شناخته است، در اواسط دهه چهل زندگیاش عملاً ناشنوا شده بود. این یک طنز غمانگیز بود که بتهوون آرزو میکرد دنیا آن را نه فقط از دیدگاه شخصی، بلکه از دیدگاه پزشکی نیز درک کند. این آهنگساز تقریباً دو دهه بیشتر از پزشک خود عمر کرد، با این حال نزدیک به دو قرن پس از مرگ بتهوون، تیمی از محققان با تجزیه و تحلیل ژنتیکی DNA در نمونههای تأیید شده از موهای او، تصمیم گرفتند وصیت او را به شیوهای که هرگز تصور نمیکرد، عملی کنند.
یوهانس کراوز، زیستشیمیدان از مؤسسه انسانشناسی تکاملی ماکس پلانک در آلمان، در بیانیهای مطبوعاتی در سال ۲۰۲۳، زمانی که نتایج منتشر شد، توضیح داد: «هدف اصلی ما روشن کردن مشکلات سلامتی بتهوون بود که بهطور مشهور شامل کمشنوایی پیشرونده بود که از اواسط تا اواخر دهه ۲۰ زندگی او شروع شد و در نهایت منجر به ناشنوایی عملکردی او تا سال ۱۸۱۸ شد.» علت اصلی این کمشنوایی هرگز مشخص نشده است، حتی برای پزشک شخصی او، دکتر یوهان آدام اشمیت. آنچه که در دهه بیست زندگیاش به عنوان وزوز گوش شروع شد، به آرامی جای خود را به کاهش تحمل صداهای بلند و در نهایت از دست دادن شنوایی در فرکانسهای بالاتر داد و عملاً به حرفه او به عنوان یک هنرمند اجراکننده پایان داد. برای یک موسیقیدان، هیچ چیز نمیتواند بدتر از این باشد. بتهوون در نامهای خطاب به برادرانش اعتراف کرد که "به طرز ناامیدکنندهای رنج میبرد"، تا جایی که به خودکشی فکر میکرد.
این آهنگساز فقط با کمشنوایی در بزرگسالی خود دست و پنجه نرم نمیکرد. گفته میشود که حداقل از سن ۲۲ سالگی از دردهای شدید شکمی و اسهال مزمن رنج میبرد. شش سال قبل از مرگش، اولین نشانههای بیماری کبد ظاهر شد، بیماریای که تصور میشد، حداقل تا حدی، مسئول مرگ او در سن نسبتاً جوان ۵۶ سالگی بوده است.
در سال ۲۰۰۷، تحقیقات پزشکی قانونی در مورد دسته مویی که گمان میرفت متعلق به بتهوون باشد، نشان داد که مسمومیت با سرب میتوانست مرگ او را تسریع کند، اگر نه اینکه در نهایت مسئول علائمی بود که جان او را گرفت. با توجه به فرهنگ نوشیدن از ظروف سربی و درمانهای پزشکی آن زمان که شامل استفاده از سرب بود، این نتیجهگیری تعجبآور نیست.
با این حال، این مطالعه اخیر که در مارس ۲۰۲۳ منتشر شد، این نظریه را رد میکند و نشان میدهد که این مو در وهله اول هرگز از بتهوون نبوده، بلکه از یک زن ناشناس بوده است. البته، چندین تار مو که به احتمال زیاد متعلق به بتهوون هستند، نشان میدهند که مرگ او احتمالاً ناشی از عفونت هپاتیت B بوده است که با نوشیدن الکل و عوامل خطر متعدد برای بیماری کبد تشدید شده است.
کروز توضیح داد: "ما نمیتوانیم به طور قطعی بگوییم چه چیزی بتهوون را کشته است، اما اکنون حداقل میتوانیم وجود خطر ارثی قابل توجه و عفونت با ویروس هپاتیت B را تأیید کنیم." ما همچنین میتوانیم چندین علت ژنتیکی کمتر محتمل دیگر را نیز حذف کنیم." کروز گفت: "ما نتوانستیم علت قطعی برای ناشنوایی یا مشکلات گوارشی بتهوون پیدا کنیم."
از برخی جهات، ما با سوالات بیشتری در مورد زندگی و مرگ این آهنگساز مشهور کلاسیک روبرو هستیم. او از کجا به هپاتیت مبتلا شد؟ چگونه یک تار موی زن قرنها به عنوان موی بتهوون باقی ماند؟ و دقیقاً چه چیزی پشت دردهای شکمی و کم شنوایی او بود؟ با توجه به اینکه این تیم از تمایل بتهوون برای درک کم شنوایی او توسط جهان الهام گرفته بود، این یک نتیجه تاسف بار است. اگرچه یک شگفتی دیگر در میان ژنهای او پنهان بود. تحقیقات بیشتر در مقایسه کروموزوم Y در نمونههای مو با کروموزومهای خویشاوندان مدرن که از نسل پدری بتهوون هستند، به یک عدم تطابق اشاره دارد. این نشان دهنده فعالیت جنسی خارج از ازدواج در نسلهای منتهی به تولد آهنگساز است. تریستان بگ، انسانشناس زیستی که اکنون در دانشگاه کمبریج انگلستان است، گفت: «این یافتهها نشاندهندهی یک رویداد پدری خارج از جفت در تبار پدری او بین زمان لقاح هندریک ون بتهوون در کمپنهوت، بلژیک در حدود سال ۱۵۷۲ و زمان لقاح لودویگ ون بتهوون هفت نسل بعد در سال ۱۷۷۰، در بن، آلمان است.»
با توجه به درخواست سرنوشتسازی که بتهوون روی کاغذ آورد، همه اینها میتواند کمی بیشتر از چیزی باشد که بتهوون جوانتر برایش چانهزنی میکرد. او هرگز خواب اسراری را که در پی آن دوشنبه شب طوفانی و غمانگیز در سال ۱۸۲۷، دوستان و همکارانش موهای بدنش را کوتاه میکردند، نمیدید.
این تحقیق در Current Biology منتشر شد.
نسخهی قبلی این مقاله در مارس ۲۰۲۳ منتشر شد.