در زیر به سؤالات یک تا چهارپاسخ داده ام. این سؤالات همگی مربوط به اعتقاد به وجود خشونت و عدم اطمینان بین ایالات متحده و ایران است. من معتقدم که در هرگونه کوشش برای بهبود مناسبات بین این دو کشور این سؤالات کاملاً اساسی هستند. بنظر من فایدۀ واقعی این تبادل نظرسعی در بر طرف کردن بعضی سوء تفاهم های گذشته است و تشخیص بهتر اختلافات و شاید هم یافتن راههایی است برای ارتباط همراه با احترام متقابل.

در سؤال سوم یک عضو ناشناس چند دلیل برای عدم اعتماد ایرانیان به دولت ایالات متحده ذکر میکند. (باید اقرار کنم که من تا حدی متعجب و ناراحت هستم که تعداد زیادی از شما حتی از استفاده از اسم کوچکتان در عنوان کردن سؤالتان در این لیست اکراه دارید. این بنظر من لزومی ندارد و ارتباط خشک و رسمی میکند، ولی البته این بستگی به خود شما دارد.)

مطمئنم دیگران هم میتوانند چیزهایی به این لیست (\"عکس العمل نسبت به تروریسم، جنگ تحمیلی، پشتیبانی از صدام و برنامۀ هسته ای ایران\") اضافه کنند ، چون ایران و امریکا بارها در برخورد ها رویا روی قرار گرفته اند. آقای ناشناس مثلاً به دخالت امریکا در بازگشت شاه به سلطنت در سال 1953 یا حمله امریکا به کشتیها و نواحی ایرانی در خلیج فارس در دوران باصطلاح \"جنگ تانکرها\" در سالهای 1980 و یا به سقوط هواپیما مسافربری ایرانی توسط امریکا در سال 1988 یا بسیاری از وقایعی که اغلب بعنوان ریشه های عدم اعتماد ذکر میشوند اشاره نکرده اند.

آقای ناشناس دیگری در سؤال 2 میپرسند چرا امریکا نسبت به ایرانیان نظر منفی دارد. البته میتوانم صورتی از دلایلی که خودم فکر میکنم این تصور را در افکار امریکاییها بوجود آورده است درست کنم، ولی اجازه بدهید که فقط به یکی اشاره کنم. وقتی که دانشجویان ایرانی سفارت امریکا را در نوامبر 1979 اشغال کردند و بیش از 50 امریکایی را اسیر کردند، این خبر در رسانه های امریکایی برای مدت یک سال خبر اصلی بود. هرشب در تلویزیون های امریکا تصاویری از مردان جوان ایرانی نشان داده میشد که با مشت های گره کرده فریاد میزدند \"مرگ بر امریکا!\" من میدانم که برای بسیاری از ایرانیان این اتفاق کوچکی در گذشته تلقی میشود، ولی این عمل در ذهن امریکائیان تصویری از ایران پدید آورد که تا به امروز زنده و روشن است. هر هفته هنگام نماز جمعه، وقتی امریکا مرتب بعنوان شیطان بزرگ محکوم میشود و جمعیت فریاد میزند \"مرگ بر امریکا\" این تصویر دوباره زنده میشود.

میدانم که میشود تا ابد شکایت های گذشته را مثل یک \"مسابقۀ قربانی بودن\" مرور کرد. شما میتوانید سعی کنید مرا متقاعد کنید که آنچه امریکا بر سر شما آورده بدتر تمام ناراحتیهایی است که امریکا از شما دیده است و من هم میتوانم مدام راجع به اعمال ایران شکایت کنم. چه وقتی بیهوده تلف میشود! هیچکس در این بازی برنده نمیشود.

ما نمیتوانیم تاریخ را ندیده بگیریم. ولی اگر بخواهیم در درک یکدیگر پیشرفتی کنیم باید راهی پیدا کنیم که اشتباهات گذشته را بخاطر منافع آینده، آینده ای که انشاالله این چنین پر از اشتباه وتوهین نخواهد بود، پشت سر بگذاریم.

یک راه برای شروع این جریان اینست که دولت ها شروع کنند از یکدیگر با احترام ذکر کنند. وقتی رئیس جمهور امریکا ایران را عضو محور شرارت میخواند نتیجه ای جز ضرر ندارد. بهمین صورت شعار \"مرگ بر امریکا\" که در مراسم تکرار میشود نیز فایده ای ندارد. این درست مثل بچه مدرسه هائیست که در حیاط همدیگر را اذیت میکنند. مطمئناً دولت های ما بهتر از این میتوانند رفتار کنند. (44198)

این سؤال مهمی است و ورای مسیحیت و امریکا است. چیزی که معمولاً از آن بعنوان عقاید مذهبی \"بنیاد گرایی\" ذکر میشود در تمام دنیا اکنون یک واقعیت مهم سیاسی شده است. اسامه بن لادن یک اسلام بسیار افراطی را تبلیغ میکند که از آن برای اهداف سیاسی بهره برداری میشود. یهودیان بسیار مذهبی در اسرائیل در سیاست آن کشور نسبت به مناطق اشغالی ساحل غربی اعمال نفوذ میکنند. در ایران هم افرادی هستند که آنطور که میگویند بیشتر نگران آماده شدن برای ظهور امام زمان هستند تا سیاست های عملی حکومت.

به نظر شخص من، نه ایران و نه ایالات متحده در خاور میانه یا جای دیگر تصمیمات سیاسی را بر اساس عقاید مذهبی بنیاد گرا نمیگیرند. من فکر میکنم که همۀ ما باید نسبت به خطرات عقاید مذهبی محدود و غیر قابل انعطافی که منافع ملی اساسی و پیشرفت و ترقی و روابط سازندۀ بین المللی را ندیده میگیرند هوشیار باشیم. (44200)

سیستم دو حزبی در ایالات متحدۀ امریکا خیلی زود بعد از انقلاب ما در سال 1776 و و برقراری جمهوری بوجود آمد. در طی سالها، بسیاری از امریکائیان ایجاد احزاب جدید را مطرح کرده اند تا امکان وسیع تری برای انتخاب کاندیداها باشد. در طول سالهایی که من رأی داده ام چندین بار در این زمینه کوششهایی شده است ولی هرگز نتوانسته اند باندازۀ کافی رأی بیاورند که رقیب جدی برای دو جزب دیگر بشوند. ولی در عین حال اثر جدی بر روند انتخابات گذاشته اند. بسیاری از افراد (منجمله خود من) عقیده دارند که کاندید شدن رالف نِیدِراز یک حزب سوم در انتخابات ریاست جمهوری در سال 2000 آنقدر رأی از کاندیدای حزب دموکرات (اَل گور) بنفع خود برگرداند که باعث انتخاب شدن جرج بوش شد.

یک جنبۀ سیستم سیاسی امریکا که در ایران و جود ندارد انتخاب کاندیداها در یک رأی گیری اولیه است. به این ترتیب فعلاً 9-8 کاندیدای مختلف در هردو حزب وجود دارند که برای نامزد شدن برای ریاست جمهوری با هم مبارزه میکنند. یک جمهوریخواه و یک دمکرات در طی یک سری انتخابات ایالتی، که در ماه ژانویه شروع میشود، توسط احزابشان انتخاب میشوند. به این ترتیب برای رأی دهندگان امریکایی گزینش هایی بیش از آنچه در ابتدا به چشم میخورد وجود دارد.

در ایران صدها کاندیدای ریاست جمهوری یا سایر مقامات بالای دولتی وجود دارند که بطور معمول توسط شورای نگهبان جدا میشوند و فقط تعداد کمی میتوانند در مبارزه شرکت کنند. به رأی دهندگان در ایران امکان انتخاب کاندیدایی که خودشان میخواهند داده نمیشود. عدۀ بسیاری برتری در این روش نسبت به سیستم امریکا نمیبینند. (44724)

رسانه های امریکا متمایل به گزارش اخبار از یک دید نسبتاً محدود هستند. این البته غیرعادی نیست. شما میتوانید همین مطلب را در بارۀ ایران بگوئید که گزارش بعضی مطالب ممنوع است.

راه حل در هردو مورد یکی است. من بطور معمول هرروز تقریباً هفت روزنامه میخوانم، از جمله چندین روزنامۀ غیر امریکایی. من مطالعه ام را تماماً در اینترنت انجام میدهم، چون مجموعۀ وسیعی از منابع خبری در آن وجود دارد. در حدود ده بلاگ مختلف و یا سرویس خبری کشورهای دیگر را هم میخوانم. با وجودی که این کار کمی پرزحمت و وقت گیر است، راه دیگری برای مقابله با تعصب و محدودیت هایی که همه جا در گزارش خبر وجود دارد نمیشناسم. در ضمن این کار بمن کمک میکند که مثلاً جزئیات مسائل سیاسی ایران را، که هرگز در روزنامه های امریکا گزارش داده نمیشود، دنبال کنم. اغلب امریکائیان هیچ علاقه ای به اینگونه جزئیات در مورد بیش از 100 کشوری که تا حدی بر سیاست خارجی امریکا نفوذ یا تأثیر دارند ندارند.

ما سعادتمندیم که در زمانی زندگی میکنیم که محدود به روزنامه های محلی خودمان نیستیم. اینترنت به ما امکان وسیع دسترسی به اخباری را میدهد که قبلاً هرگز در اختیارمان نبوده است و خودمان میتوانیم برای خود تصمیم بگیریم که چه میخواهیم بخوانیم بدون اینکه متکی به سردبیر یک روزنامه یا سانسورچی های دولتی باشیم. بعضی از منابع خبری و تحلیلی مورد علاقۀ من را میتوان در سایت http://gulf2000.columbia.edu یافت. (44344)

موافقم. چرا نه؟ چندین تعریف از تروریسم وجود دارد. به نظر من همۀ این تعریف ها همیشه شامل عملیات مرگبار بر علیه هدف های غیر نظامی است. بطور کلی کشورها تروریسم را در مورد کشورها، گروهها و افرادی بکار میبرند که دوست ندارند. بیشتر کشورها وقتی که آنچه را که من عملیات تروریستی میخوانم، نسبت به دشمنانشان انجام میگیرد، معمولاً تمایل دارند این اعمال را ندیده بگیرند ولی وقتی این اعمال نسبت به دوستانشان انجام میگیرد آنرا نفی میکنند. روابط بین المللی مملو از کنایه ودوگانگی است. ولی روش مقابله با این مسئله فقط این نیست که از دیگران شکایت کنیم، بلکه باید اعمال خودمان را نیزبازرسی کنیم و ببینیم که آیا بی از حد تحریک کننده هستند. این موضوع هیچوقت یک بازی یک طرفه نیست و همیشه دو یا چند بازیکن دارد. (44726)

این از آن نوع سؤالهایی است که احتیاج به تعمق ندارد. آیا شایسته است که من هم همین سؤال را در مورد رئیس جمهور ایران بکنم؟ نه. مهم اینست که سعی کنیم انگیزه های اقدامات سیاسی را بفهمیم حتی وقت که با آنها مخالف هستیم. آقای بوش سیاست های مختلفی را بنیاد گذاشته است که من با آنها مخالفم. من دو بار بر علیه او رأی دادم. ولی خیلی از امریکاییها از او و سیاستهایش دفاع میکنند. عدۀ آنها آنقدر بود که او انتخاب شود. شخصاً ترجیح میدهم که دربارۀ هر سیاستمداری این سؤال را بکنم: آیا سیاست هایش گمراهانه است یا اعمال او تنها کوششی است در جلب یک گروه بخصوص؟ جواب این سؤال ممکن است بما کمک کند تا علت تصمیمات او را بفهمیم و نسبت به آنها عکس العمل نشان بدهیم. (44345)

القاعده یکی از بدترین حملاتی را که تا بحال در خاک امریکا اتفاق افتاده است انجام داد. این بازی نبود. ولی فکر میکنم که تصمیم قطع جستجو برای یافتن القائده در افغانستان بخاطر حمله به عراق اشتباه بسیار بدی بود. یک دوست نظامی من که مدتی هم در کاخ سفید خدمت میکرد میگوید که این بدترین تصمیم استراتژیکی در تاریخ امریکا است. (44584)

لطفاً به جواب شمارۀ 9 رجوع کنید. در طی چهار سال و نیم جنگ با عراق، آقای بوش دیدند که درجۀ موفقیتشان از %80 به یکی از پائین ترین درجات در تاریخ رسید. حزب ایشان کنترل کنگره را از دست داد و احتمال بسیار زیاد میرود که در انتخابات بعدی حزب مخالف کنترل کنگره را در دست بگیرد و نیز ریاست جمهوری را از آن خود داشته باشد. باید بخاطر بسپارید که فقط شش سال پیش بود که مشاوران رئیس جمهور دربارۀ \"اکثریت دائمی جمهوریخواهان\" صحبت میکردند. ولی دیگر نه. بطور خلاصه، مردم امریکا خیلی روشن و واضح جواب داده اند، هرچند که این موضوع خیلی بیشتر از آنیکه بعضی ها میخواستند طول کشید. بعضی از سیاستمداران دربارۀ بازخواست از رئیس جمهوری صحبت کرده اند ولی موفق نشدند باندازۀ کافی برای اینکار رأی بیاورند. بعد از وقایع 11 سپتامبر، اکثریت بزرگ مردم امریکا موافق مقابله با القاعده و کسان دیگری بودند که خطر مستقیم برای کشور ما تلقی میشدند. دولت بوش حمله به عراق را بخشی از این عکس العمل وانمود کرد. در ابتدا خیلی از امریکائیان از آن پشتیبانی کردند ولی وقتی این جنگ به طول انجامید و بعد از اینکه معلوم شد عراق سلاح های کشتار جمعی ندارد کم کم نظرشان عوض شد. امروز اکثر امریکائیان فکر میکنند که جنگ عراق یک اشتباه بود و بر علیه بسیاری از کسانی که از آن دفاع کردند رأی میدهند. ولی هنوز رأی دهندگان امریکائی در مورد مسائل مربوط به امنیت بسیار اختلاف نظر دارند و غیر ممکن است که بتوان پیش بینی کرد که این موضوع در انتخابات آینده چه بازتابی دارد. بسیاری از کسانی که بشدت مخالف جنگ عراق هستند درست باندازه این نویسندۀ مستأصل مانده اند. (44615)

اصلاً نمیدانم. (44346)

به جواب سؤالهای 15 و 21 رجوع کنید. (44821)

وقتی من در کاخ سفید بودم (1976-1981) اغلب گزارش هایی را که در آن زمان توسط سیا نوشته میشد میخواندم. بعداً در کتابم، \"همه سقوط میکنند\"، نظر خودم را در مورد این گزارشها نوشتم. آنجا با ذکر جزئیات نوشتم که چرا فکر میکردم که اغلب این گزارشها غلط بود. و نیز توضیح دادم که امکانات سیا در ایران بعد از توافق بین شاه و نیکسون در سال 1972 بسیار کاهش یافت. این هم در کتاب با مفصل توضیح داده شده است. در 25 سال گذشته من در دولت نبوده ام و به گزارشها سیا دسترسی نداشته ام مگر آنچه علناً گزارش شده است. سیا برای دولتی کار میکند که بر سر کار است (این شاید مشابه عملیات وزارت اطلاعات و امنیت در ایران در دولت های مختلف باشد که نقش آن در دورۀ ریاست جمهوری آقای خاتمی کاملاً با زمان آقای رفسنجانی یا حالا در زمان آقای احمدی نژاد تفاوت داشته و دارد). در دهۀ گذشته سازمان سیا اول تحت نظر دولت کلینتون و حالا تحت نظر دولت بوش است. در زمان کلینتون، بخصوص در دوسال آخر ریاست جمهوریش، وی آشکارا سعی کرد که \"دیوار های عدم اعتماد را فرو ریزد\". ولی در این کار شکست خورد. بوش خیلی سعی کرد که ایران را وادار کند که کار غنی سازی را کنار بگذارد. او هم شکست خورد. بر اساس این، قضاوت من اینست که \"طرح های سیا\" خیلی موفق نبوده اند. (44616)

از من چندین بار دربارۀ دوگانگی آشکار بین سیاست امریکا نسبت به اسرائیل و ایران سؤال شده است. مطمئنم که برای خوانندگان این سایت لازم به یادآوری نیست که همۀ کشورها، نه فقط امریکا، بین آنهایی که دوست یا دشمن تلقی میشوند رفتاری متفاوت دارند. برای مثال فقط تفاوت بین رفتار بسیار خشونت آمیز ایران نسبت به طالبان در افغانستان و همکاری ایران با دولت حمید کارزای را (که ایران به برقراریش کمک کرد) در نظر بگیرید. بهمین ترتیب اسرائیل متفق شناخته شدۀ امریکاست در حالیکه ایران هر روز جمعه جلساتی برقرار میکند که طی آن مردم با صدای بلند فریاد میزنند \"مرگ بر امریکا!\" این راه ایجاد اطمینان و اعتماد نیست.

شما ممکن است با سیاست امریکا مخالف باشید و ممکن هم هست با سیاست اسرائیل مخالف باشید ولی هیچکس نباید تعجب کند که چرا امریکا روش های مختلفی نسبت به دوستانش و آنها که خود را دشمن آن میخوانند بکار میبرد. من سعی کرده ام که کاملاً آشکار و روشن بگویم که در نظر من این یک روش یک طرفه نیست. امریکائیها باید در نحوۀ گفتارشان نسبت به ایران تعدیل کنند و نسبت به هدفهای مشروع ایران تفاهم نشان بدهند. ولی ایران نباید تنها به رفتار غیر عادلانۀ واشنگتن اشاره کند در حالیکه رفتار غیر سازندۀ خود را که به این مشکل کمک میکند ندیده بگیرد.

من اطمینان دارم که همۀ خوانندگان این سایت خیلی خوب میفهمند که لوازم و تکنولوژی را که برای برنامه های غیر نظامی و صلح آمیز مناسب است میتوان برای ساختن یک سلاح اتمی هم بکار برد. اعلامیه های عمومی که بطور جدی نظریه های مربوط به هدفی صلح جویانه اند مهم هستند، ولی در مورد موضوعی این چنین جدی ضمناً مهم است که تحقیق واقعی و تا حدی اعتماد وجود داشته باشد.

اظهارات و اعمال ایران در سه دهۀ گذشته علاوه بر امریکا و هم پیمانانش، پ بسیاری از کشورهای جهان را از آن کشور دور کرده است. در رأی گیری شورای امنیت سازمان ملل متحد در دسامبر 2006 در مورد تحریم ایران بخاطر عدم رفتار بر طبق دستورآژانس انرژی اتمی (قطعنامۀ شمارۀ 1737) همۀ 15 عضو رأی یکسان دادند حتی قطر، آرژانتین، کنگو، غنا، یونان و پرو.

اخیراً موافقت ایران با آقای البرادعی برای پاسخ به سؤالاتی دربارۀ گذشته و حال برنامه به نظر من قدم مثبتی بود. اگر کار با آژانس انرژی اتمی در این سطح ادامه پیدا کند بسیاری از سوء ظن های موجود در بارۀ برنامۀ هسته ای ایران را میتوان برطرف کرد. این ممکن است تندروهای واشنگتن را راضی نکند ولی میتواند پایه ای برای روابط بهتر با عدۀ بیشتری در امریکا و سایر کشورها شود. (44617)

نه. اکبر گنجی و آنهای دیگری که دراشغال سفارت امریکا دست داشتند گفتند که آقای احمدی نژاد پیشنهاد کرد که در عوض به سفارت روسیه حمله کنند. نظر به اینکه آنها سازماندهنده بودند، فکر میکنم که بدانند چه میگویند. (44727)

شما درست میگوئید که در تاریخ معاصر، هیچ کشوری باندازۀ امریکا در مسائل داخلی عراق دخالت نکرده است. در نتیجه اظهارات این کشور درمورد دخالت ایران نوعی دورئی بنظر میآید. من ضمناً با نویسندۀ این سؤال در مورد اینکه رابطۀ بین مردم ایران و عراق اغلب بسیار عمیق و پایدار است موافقم. ولی این لزوماً به این مفهوم نیست که عملیات ایران در عراق بخاطر منافع خودش همیشه کاری سازنده است و بطور قطع به این معنی نیست که این دو مردم – یعنی اعراب و ایرانیان – نسبت به هم عشق و علاقۀ واقعی دارند.

دلایل بسیار خوبی وجود دارد که نشان میدهد که ایران پول، آموزش و اسلحه در اختیار بعضی از گروههای مختلف عراق گذاشته است. بعضی از این گروهها نه تنها به امریکائیان حمله کرده اند بلکه به گروههای مخالف نیز حمله کرده اند. در بسیاری از موارد در جنگهای قومی نیز در گیر بوده اند و مردم را از خانه هایشان رانده اند و اعضای مذاهب دیگر و گروه های مخالف را کشته اند . در برخی موارد این جنگ های منطقه ای از اختیار خارج شده و این موضوع، به نظر من، به ضرر منافع طویل المدت ایران بوده و همینطور هم برای امریکا.

قرار است در آیندۀ نزدیک ایران و امریکا یک دوره گفتگوی دیگر در عراق و در حضور سران عراقی داشته باشند. در گذشته هردو طرف از این جلسات بیشتر برای شکایت کردن از دیگری استفاده میکردند. در دور اخیر موقعیت تا حدی بهبود یافته است. ارتش امریکا میگوید که دادن اسلحه توسط ایران به گروههای عراقی ظاهراً قطع شده است – همانطور که ایران قول داده بود. امریکائی ها هم از آن طرف 9 ایرانی را که بازداشت و در عراق زندانی کرده بودند آزاد کردند. و نیز مشخص است که امریکا نیز تا حدی سخنان خود را در بارۀ امکان حملۀ نظامی به ایران نرمتر کرده است. اینها پیشرفتها مثبتی هستند، هرچند که لزوماً به این معنی نیستند که الزاماً تغییر مهمی در سیاست دو طرف ایجاد شده است.

واقعیت اینست که ایران و امریکا منافع مشترکی در عراق دارند. به نظر من هر دو طرف مایلند عراق را بصورت یک کشور یکپارچه نگهدارند و تقسیم بندی نکنند. و فکر میکنم ایران و امریکا هردو میخواهند دولت مرکزی را که آزادانه انتخاب شده و بازتاب اکثریت شیعه است نگه دارند. فکر میکنم هردو طرف ترجیح میدهند عراقی آرام ببینند نه کشوری که جنگ داخلی پاره پاره اش کرده است. و من فکر میکنم هر دو طرف مایلند ببینند نیروهای امریکایی آن کشور را با نظم ترک کرده اند. علاوه براین، ایران و امریکا هردو نفوذ نسبتاً زیادی در گروه های مختلف عراق دارند که از آن میشود برای حل مسالمت آمیز اختلافات در عراق استفاده کرد.

این دستور جلسه ای از موضوعاتی که دو طرف میتوانند بر سر آن به توافق برسند آماده میکند – لااقل از نظر اصولی. ممکن است که کمی همکاری در مورد عراق باعث ایجاد مبنائی برای مذاکره گسترده در مورد موضوعات بسیاری که بین ما جدائی انداخته است بشود. (44618)

نه این درست نیست. تعداد زیادی یهودی در برجهای دوقلو که فروریختند بودند. این ادعا یکی از بسیاری از تئوری های توطئه است که قصد دارند نشان دهند که حملۀ 11 سپتامبر کار بن لادن نبوده است. من هیچوقت نتوانستم این مطلب را درک کنم، چون بن لادن در بارۀ این که او و القاعده این حمله را انجام دادند خیلی صریح صحبت کرده است. خیلی هم به این کار افتخار میکند. اجازه بدهید سؤال را طور دیگری مطرح کنم. وقتی اسامه بن لادن علناً و مکرراً ادعا میکند این که کار او بوده است و وقتی که چگونگی آن عملیات را، از جمله جلب و آموزش خلبانانی که پرواز هواپیماها را بعهده داشتند، با جزئیات ذکر میکند، چرا نباید حرف او را قبول کنیم؟ (44586)

وقتی دو کشور سخنانی افراط آمیز برای حمله به یکدیگر بکار میبرند و وقتی که هردو جبهه میگیرند که خطر واقعی جنگ نزدیک است، همیشه این امکان هست که حتی کوچکترین اتفاق آتش یک رویارویی بزرگ را شعله ور کند. این یک نگرانی بزرگ باقی میماند.

ولی تا بحال ایران و امریکا هردو با کمی احتیاط و مسئولیت عمل کرده اند. وقتی ایران ملوانان و تفنگداران دریائی انگلیسی را در خلیج فارس بازداشت کرد، امریکائی ها با احتیاط کامل عکس العمل نشان دادند و به اختلاف دامن نزدند. وقتی که امریکائیان تعدادی ایرانی را در عراق بازداشت کردند، ایران تشدید عمل نکرد. اخیراً بنظر میرسد که ایران اطمینان هایی داده است که تحویل اسلحه را در فراسوی مرز به گروههای شیعه قطع خواهد کرد و امریکائیها نه زندانی ایرانی را آزاد کرده اند.

نظر من اینست که هر دو طرف خطر بزرگ مقابلۀ نظامی را میفهمند و در عوض شروع به اندیشیدن به راههایی هستند که هدف های سودمند مشترک را دنبال کنند. در نتیجه فکر میکنم که در حال حاضر امکان یک مقابلۀ نظامی تقریباً کم است. (44621)

من در دانشگاه کلمبیا حضور داشتم و آقای احمدی نژاد را شب بعد هم در مهمانی شامی که ایشان برای 40 نفر از دانشگاهیان و نماینده های رسانه ها داده بودند دیدم. بنظر من سخنان آقای بولینجر، رئیس دانشگاه کلمبیا بی جهت توهین آمیز بود. انسان میتواند بدون اینک به این درجه نزول کند با دیگری مخالف باشد.

آقای احمدی نژاد متانت خود را حفظ کردند و حتی در چند مورد امتیازاتی هم بدست آوردند. در جواب آقای بولینجر در مورد اجازه دادن به یک هیئت اعزامی از دانشگاه کلمبیا برای دیدار از ایران، جواب دادند که مقدم آنها گرامی خواهد بود، آنها میتوانند از هریک از 400 دانشگاه ایران دیدن کنند، میتوانند هرچه بخواهند بگویند و با آنها به احترام رفتار خواهد شد. همانطور که شب بعد به آقای احمدی نژاد گفتم، امیدوارم که به قول خود وفا کنند چون من سالهاست که نتوانسته ام از ایران دیدن کنم و خیلی مشتاق این فرصت هستم.

در جواب به سؤال یک دانشجو در بارۀ رفتار با همجنس بازان در ایران، آقای احمدی نژاد گفتند در ایران چنین افرادی وجود ندارند. این با شک و تردید مواجه شد زیرا در ایران قوانین بسیاری در مورد برخورد با چنین رفتاری وجود دارد و نیز چون حتی آیت الله خمینی نیز فتوائی دادند که تغییر جنسیت در اسلام آزاد است.

واقعیت اینست که این دو رهبر دو گروه کاملاً متفاوت را مورد خطاب قرار داده بودند. آقای بولینجر با حضار نیویورکی صحبت میکرد که بشدت ضد ایرانی هستند، در حالیکه روی سخن آقای احمدی نژاد با شنوندگان جهان سوم بود که اغلب ضد امریکائی هستند. شاید جای تعجب نباشد که چنین شکافی بین آنها است.

اگر جداً به این جریان و عکس العمل آن علاقه مندید میتوانید آنرا درسایت زیر آنرا ببینید و متن کامل آنرا بخوانید.
http://www.columbia.edu/cu/news/07/09/sipairan.html
ضمناً میتوانید نظرات اعضای دانشگاه کلمبیا را در سایت زیر بخوانید.
http://www.alumniconnections.com/olc/membersonly/COU/dgroups/showGroup.jsp?groupId=10000991

رسانه های امریکا توجه بی اندازه ای به این ملاقات نشان دادند. بعقیدۀ من دو دلیل برای این موضوع وجود دارد. اوّل آقای احمدی نژاد و اطرافیان ماهها برای برنامه ریزی یک سری مصاحبه با جزئیات بسیار با خبرگزاریهای مهم وقت صرف کرده بودند. دوّم سخنان محرک آقای احمدی نژاد دربارۀ اسرائیل و حمایتشان از کسانی که هولوکاست را نفی میکنند طوری حساب شده بود که حد اکثر بازتاب را از رسانه های غربی بگیرند. این استراتژی کاملاً موفق بود. پوشش این خبر توسط رسانه ها تقریباً تمام خبرهای دیگر را تحت الشعاع قرار داد. ولی در انتها هیچ گفتگوی واقعی یا تعهد سازنده ای صورت نگرفت. بنابراین به نظر من این فرصتی از دست رفته بود. (44823)

بعقیدۀ من هم ایران و هم امریکا از بهبود روابط فیمابین استفادۀ بسیار خواهند برد. برای موفقیت، گفتگو به تنهایی کافی نیست. امریکا باید حاضر باشد که تحریمات علیه ایران را موقتاً کنار بگذارد یا لغو کند، رسماً دولت انقلابی ایران را بپذیرد، و از هرگونه سیاست برای تغییر رژیم چشم پوشی کند. ایران نیز باید واقعاً بعضی محدودیت ها را در مورد برنامۀ غنی سازی هسته ای بپذیرد، با بازرسی های بیشتر سازمان جهانی انرژی اتمی از تشکیلاتش موافقت کند و احتمالاً حمایت مستقیم خود را از سازمانهایی مثل حمس و جهاد اسلامی کم کند. تحویل اسلحه توسط ایران به حزب الله در لبنان و گروه های مختلف شیعه در عراق هم بطور جدی مورد رسیدگی بین المللی قرار خواهند گرفت. در حال حاضر علائمی که حاکی از تمایل طرفین به مذاکرات گسترده در مورد مسائلی این چنین وسیع باشد دیده نمیشود. تا وقتی این کار انجام نشود تنها انتظاری که میتوان داشت قدمهایی در جهت ایجاد اعتماد از دو جانب است.
شروع خوبی در این زمینه شامل چند مورد خواهد بود:
1) هردو طرف قبول کنند که در سخنانشان از یکدیگر با ملایمت بیشتر ذکر کنند و از تهمت زدن علنی به یکدیگر خودداری کنند. 2) بجای اینکه هر دیدار و ملاقاتی را به یک رویداد فوق العاده با حضور رسانه ها تبدیل کنند، زمینه ای برای ملاقاتهای منظم، شاید تحت حمایت سازمان ملل، بوجود بیاورند، و 3) با هم در مورد بعضی مسائل اساسی در زمینۀ جلب اعتماد شروع به کار کنند، مثل موافقت در مورد بعضی رویداد های دریایی (مقرراتی برای نیروهای دریایی که در کنار هم در خلیج فارسی مستقر هستند). تصمیم اخیر ایران برای کم کردن یا قطع ارسال تکنولوژی مربوط به ساختن بمب های خیابانی به عراق و آزاد کردن نه ایرانی عضو سپاه انقلاب از جانب امریکا نمونه های خوبی است از قدمهای مؤثر اولیه. (44728)

لطفاً به جواب سؤال اول رجوع کنید. (44350)

لطفاً به جواب سؤال اول رجوع کنید. (44729)

همانطور که اشاره کردم، ایران نسبت به امریکا، لااقل در گفتارش، خشونت نشان میدهد. ولی این نباید از گفتگو و مذاکره جلوگیری کند (44824)

من اغلب با بخش فارسی صدای امریکا مصاحبه میکنم. کسانی که در آنجا با آنها صحبت میکنم سلطنت طلب نیستند. (44825)

به جواب سؤال 20 رجوع کنید. (44826)

به این سؤال در جواب به سؤالات 5 و 15 جواب داده شد. (44827)

به جواب سؤال 51 رجوع کنید. (44838)

به جواب سؤالات 5 و 15 رجوع کنید. برای بحث کامل دربارۀ سیاست فعلی امریکا در مواردی که به اسرائیل مربوط میشود هم میتوانید به مقالۀ من تحت عنوان “A Policy that Dare Not speak its Name” که در سایت زیر است رجوع کنید. http://tonykaron.com/2007/11/26/annapolis-and-iran/ (44829)

ایضاً (44830)

بله. (44831)

من با آقای زبیگنیو برژینسکی از نزدیک کار کردم و به شما اطمینان میدهم که او هرگز با صدام حسین ملاقات نکرد. بعد از اینکه عراق به ایران حمله کرد، در زمانی که بیش از 50 دیپلمات در ایران به گروگان گرفته شده بودند، او همکاری با عراق را ترجیح میداد.

من متخصص مسائل حقوقی عراق نیستم، ولی استنباط من این بوده است که تمام اتهامات علیه صدام و محاکمۀ او از طریق تلویزیون بطور زنده پخش شد. (44940)

من از نزدیک با سازمان دیدبانان حقوق بشر، یک سازمان بین المللی که به حقوق بشر در تمام دنیا رسیدگی میکند همکاری دارم. بر خلاف دولت امریکا آنها تنها یک استاندارد برای نگرش به موارد پایمال شدن حقوق بشر در تمام کشور ها، منجمله ایران، امریکا و اسرائیل دارند. اگر واقعاً به این موضوع علاقه مندید من به شما شدیداً توصیه میکنم به سایت آنها http://www.hrw.org/ نظری بیاندازید. در آنجا گزارشهایی به فارسی، عربی و سایر زبانها علاوه بر انگلیسی می یابید.

سعی کردم با کمال روشنی بگویم که من از دخالت نظامی بعنوان بهترین یا تنها راه درگیری با اختلافات سیاسی پشتیبانی نمی کنم. من فکر میکنم جواب در گفتگو و تعهدات واقعی است. ایران و امریکا هردو در گذشته از سعی در این زمینه خودداری کرده اند. امیدوارم این روش تغییر کند. (44945)

بنظر من هولوکاست یکی از وقایع تاریخی است که بیش از همه مورد مطالعه قرار گرفته است. کتابخانه ها و موزه هایی وجود دارند که کاملاً به این موضوع تخصیص داده شده اند و این مطلب هنوز موضوع مطالعات تحقیقی است. عدۀ انگشت شماری این اتفاق را انکار میکنند و به اطلاعات ناقص و پراکنده تکیه میکنند در حالیکه اطلاعات بسیار وسیعی را که اشتباهشان را ثابت میکند ندیده میگیرند. این علم احمقانه ایست که پایه های آن بر اساس یک برنامۀ بسیار سیاسی است. با پشتیبانی از این مزخرفات ایران خود را بالا تر نمیبرد، حتی اگر موفق شود خشم دشمنان ایران را بر انگیزد.

آیا اطلاع دارید که عده ای باصطلاح \"محقق\" هستند که میگویند که استعمال گاز سمی علیه کردها در حلبچه در واقع کار ایران بود نه عراق؟ آنها هم از شواهد خود استفاده میکنند و مدارک و شواهدی را که نظرشان را رد میکند ندیده میگیرند. آنها هم یک برنامۀ سیاسی دارند که ضدیت با ایران را توجیه میکند و مصر است که ایران نباید اجازه داشته باشد که سلاح های کشتار جمعی داشته باشد. آیا باید به این افراد و نظراتشان توجه کنیم؟ آیا باید سخنرانی کنیم و کنفرانس تشکیل بدهیم تا آنها بتوانند نظراتشان را به اطلاع عدۀ بیشتری برسانند؟ آیا باید نسبت به منطق و اهداف سیاسی آنها همفکری نشان بدهیم.؟

نه. و به نظر من ایران نباید خود را با چنین عقاید مسخره ای که مربوط به هولوکاست است مربوط کند. (44837)

با سلام
من نمی تونم در مورد واقعیت داشتن یا نداشتن هولوکاست قضاوت کنم ولی جالب اینجاست که شما در مورد علل دستگیری عده ای محقق که در این مورد نظر مخالف دارند که انها هم دلایل خاص خود رادارند پاسخی ندادید و موضوع دیگری را مطرح نمودید که باعث عوض شدن صورت مسئله میشود. (52781)

جواب من همان جواب آقای احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا است:«از من دعوت شد». پانزده سال است که من درگیر فعالیت های مختلف هستم که کاری کنم امریکایی ها و ایرانی ها بهتر همدیگر را بفهمند و با هم ارتباط مؤثر تری داشته باشند. (44730)

به جواب سؤالات 15 و 21 رجوع کنید. (44946)

من در سه دهۀ گذشته دربارۀ سیاست امریکا در خلیج فارسی مفصلاً نوشته ام. نمیتوانم همۀ آنها را در اینجا ذکر کنم. ولی اگر شما واقعاً به این سؤال و جواب من علاقه مندید به یکی از مقاله هایم تحت عنوان
“The United States in the Persian Gulf: From Twin Pillars to Dual Containment.” رجوع کنید. این فصلی است در کتابی بسیار عالی از دیوید لش ( David Lesch) بنام
“The Middle East and the United States” (انتشارات Westview Press، سال 2003، صص 291 تا 307). اگر فرصت کردید آنرا بخوانید، فکر میکنم متوجه بشوید که من بسیار از سیاست خارجی امریکا در طی بخش عمده ای از آن دوران انتقاد کرده ام. (44949)

من در سه دهۀ گذشته دربارۀ سیاست امریکا در خلیج فارسی مفصلاً نوشته ام. نمیتوانم همۀ آنها را در اینجا ذکر کنم. ولی اگر شما واقعاً به این سؤال و جواب من علاقه مندید به یکی از مقاله هایم تحت عنوان
“The United States in the Persian Gulf: From Twin Pillars to Dual Containment.” رجوع کنید. این فصلی است در کتابی بسیار عالی از دیوید لش ( David Lesch) بنام
“The Middle East and the United States” (انتشارات Westview Press، سال 2003، صص 291 تا 307). اگر فرصت کردید آنرا بخوانید، فکر میکنم متوجه بشوید که من بسیار از سیاست خارجی امریکا در طی بخش عمده ای از آن دوران انتقاد کرده ام. (44950)